“Ὅλα γιά καλό” τοῦ Γιάννη Μακριδάκη, τοῦ Τάσου Γέροντα

 Γιάννης Μακριδάκης “Ὅλα γιά καλό”, ἀπό τίς ἐκδόσεις Ἑστία, Φεβρουάριος 2017. Ὅπως πάντα, πολύ προσεγμένη ἔκδοση, μέ πολύ καλό χαρτί, εὐχάριστη γραμματοσειρά, κανένα λάθος. Στό ἐξὠφυλλο μιά γνωστή φωτογραφία ἀπό τό δράμα τῶν προσφύγων πού φτάνουν στήν Ἑλλάδα.

Ἡ ἱστορία διαδραματίζεται σέ κάποιο ελληνικό νησί τόν Δεκέμβριο τοῦ 2015. Εἶναι ἀπό αὐτά πού δέχονται πολλούς πρόσφυγες ἀπό τήν Τουρκία. Δέν γνωρίζω ἄν τά τοπωνύμια πού ἀναφέρει ὁ Μακριδάκης ὄντως ὑπάρχουν σέ κάποιο νησί. Ἕνας νεκρός μαροκινός καί ἕνα ζευγάρι κούρδων πού ἐπιβίωσαν δίνουν ἀφορμή νά ξεδιπλωθεῖ τό μυθιστόρημα. Ὁ Δημοσθένης, ἕνας νεαρός ντόπιος, μέ τή βοήθεια τῆς ΚΑτρίν, ἐπισκέπτριας τοῦ νησιοῦ καί κατά τό ἥμισυ ἑλληνίδας, στήνουν σέ ἕναν ἐγκαταλειμμένο χῶρο πού κάποτε φιλοξενοῦσε λεπρούς, ἕνα μαγειρεῖο γιά νά ἑτοιμάζουν φαγητό, τό ὁποῖο οἱ ἴδιοι μοιράζουν στούς πρόσφυγες πού ὑπάρχουν στό νησί. Ἡ συνάντηση τῆς Κατρίν μέ τόν Μιχάλη, τόν μισότρελο ἐρημίτη τοῦ χωριοῦ, τοῦ ὁποίου τόν θάνατο μαθαίνουμε ἀπό τίς πρῶτες γραμμές τοῦ βιβλίου, καθώς καί μιά γέννα δίνουν τό ἔναυσμα νά ξυπνήσουν παλιές ἱστορίες, νά “ζωντανέψουν” πεθαμένοι, νά ἀποκαλυφθοῦν μυστικά. Οἱ έκπλήξεις εἶναι συνεχεῖς, οἱ ἀνατροπές ἀπρόβλεπτες, τό τέλος, μετά τά προηγηθέντα, γαλήνιο. Δέν θέλω νά πῶ τόποτα περισσότερο γιά τήν ἱστορία, ἐπειδή δέν θέλω νά χαλάσω τή μαγεία τῆς ἐξέλιξης.
Χαρακτηριστικό αὐτοῦ τοῦ μυθιστορήματος εἶναι οἱ συνεχεῖς μεταπηδήσεις στόν χρόνο. Ἐκεῖ πού περιγράφει κάτι, ἀναφέρεται σέ συμβάν τοῦ παρελθόντος. Μέ πολύ ὄμορφο καί σαφή τρόπο ἀνοίγει μεγάλη παρένθεση καί περιγράφει τό γεγονός τοῦ παρελθόντος. Ἀπό κεῖ μπορεῖ ἤ νά ἐπιστρέψει στό τώρα ἤ νά συνεχίσει μέ κάποιο ἄλλο συμβάν τοῦ παρελθόντος. Καί ὅλα αὐτά τά χρονικά ἅλματα γίνονται ἀπολύτως φυσικά, χωρίς νά μπερδεύουν τόν ἀναγνώστη.
Ἐξαιρετική εἶναι, ὅπως πάντα, ἡ χρήση τῆς γλώσσας. Ἡ ἀνάγνωση ρέει ἰδιαίτερα εὐχάριστα. Εἶναι σάν νά ἀκούω κάποιον νά τά διηγεῖται. Ἄλλοτε χαλαρά, ἄλλοτε μέ βιάση, ἄλλοτε χαρούμενα, ἄλλοτε πονεμένα.
Ἡ γλώσσα εἶναι ἁπλή, ἐμπλουτισμένη μέ στοιχεῖα νησιωτικῆς ντοπιολαλιᾶς. Οἱ λέξεις εἶναι πολύ προσεκτικά ἐπιλεγμένες ὥστε, χωρίς νά εἶναι ἐξεζητημένες, νά πλουτίζουν τίς προτάσεις. Ἀναφέρω μερικά παραδείγματα:
“οἱ σκέψεις τοῦ χάρου οἱ ἄχαρες”
“ἔκανε μεγάλη προσπάθεια νά γράψει ἕνα χαμόγελο στό πρόσωπό της”
Ἐνδιαφέρουσα ἡ σκηνή, στήν ὁποία μέσα στή φούρια νυχτερινῶν δραματικῶν γεγονότων, ὁ Δημοσθένης κάνει ἕνα πολύ ἔξυπνο λογοπαίγνιο μέ τό “χασομερῶ”.
Ὁ Μακριδάκης εἶναι λυρικός στίς περιγραφές τῶν τοπίων καί τῆς φύσης, λεπτομερής στίς περιγραφές τῶν ἀνθρώπων καί συγκλονιστικός στίς περιγραφές τῶν συναισθημάτων. Καί φυσικά πάντα ὑπάρχει χῶρος γιά τήν παράδοση. Ἔθιμα, δοξασίες, προκαταλήψεις ξυπνοῦν τίς μνῆμες τῶν παλιῶν καί διδάσκουν σέ ὅσους νέους θέλουν νά μάθουν.

Σᾶς μιλάω γιά ἕνα μυθιστόρημα πού καταλαμβάνει 220 σελίδες. Τό διάβασα πρακτικά σέ μία μέρα. Βούρκωσα πολλές φορές, δάκρυσα σέ μερικές σκηνές, κάποιες φορές ἐπανέλαβα αὐτό πού εἶχα φωνάξει ὅταν διάβασα τήν ἅλωση τῆς Κωσταντίας, “ΑΣΤΟΔΙΑΛΟΡΕΜΑΚΡΙΔΑΚΗ”.
Σᾶς μιλάω γιά τόν Μακριδάκη στά καλύτερά του.

Πηγή

Όλα για καλό (tvxs.gr)

Στο νέο ρεαλιστικό μυθιστόρημα Όλα για καλό, ο συγγραφέας, ερευνητής και φυσικός καλλιεργητής Γιάννης Μακριδάκης, σ’ αυτό το τέταρτο κατά σειρά μυθιστόρημά του και μετά από έξι νουβέλες στις εκδόσεις Εστία, για πρώτη φορά πρωτοτυπεί γράφοντας σε νεοελληνική γλώσσα και σχεδόν σε παρόντα χρόνο.

Ο κεντρικός του ήρωας, ο Δημοσθένης, από τις πρώτες σελίδες ανοίγει συνεχώς νέα μέτωπα που αναζητούν απαντήσεις για το «τι θα συμβεί;», και με αυτόν τον τρόπο λογοτεχνικής αφήγησης που μας άφησε κληρονομιά ο Όμηρος, πλέκεται το Όλα για καλό, μέχρι την τελευταία τελεία.

Οι φλέβες του μυθιστορήματος διασταυρώνονται από σελίδα σε σελίδα μέσα στο σώμα της ιστορίας του, όπως και οι παράπλευρες πατημασιές του κάθε ήρωα, νεκρού ή ζωντανού, νεογέννητου, ή πρόγονου, που αφήνει ανίδεος τα αποτυπώματά του στους δρόμους της ζωής των άλλων.

Όλο και πολλαπλασιάζονται τα ερωτήματα όσο εξελίσσονται τα γεγονότα, όλο και μεγαλύτερα μυστικά βγαίνουν στο φως. Οι φλέβες φουσκώνουν και αποκτούν επώδυνο παλμό στη σκηνή της ανάγνωσης.

«Όλα συμβαίνουν γύρω από δύο αλλόκοτες κηδείες, μια απρόσμενη γέννηση και τρία διαδοχικά δείπνα, που επισφράγισαν τα γεγονότα αυτά. Παλιά κιτρινισμένα ψιλόχαρτα ξεθάβονται, ιστορίες ξεχασμένες ξεβράζονται, τόποι έρημοι και στιγματισμένοι ζωντανεύουν ξανά, οικογενειακά και κοινωνικά μυστικά ξεσφαλίζονται, άνθρωποι ξένοι αλλά και τόσο όμοιοι ανταμώνουν στης ζωής τους το διάβα. Οι αποκαλύψεις όμως, που έρχονται στο φως, αποδεικνύονται δυσβάσταχτες για τον Δημοσθένη και τη μικρή του ομήγυρη. Τόσο για τους γέροντες που αναμασούν μοιραία την κοινή φύτρα των πάντων, όσο και για τους νεότερους που ζουν τα συμβάντα για πρώτη φορά.»

Πρέπει να πεθάνουν όλα τα ψέματα για να γεννηθεί η αλήθεια, για να μεταμορφωθεί η πραγματικότητα;

Η Κατρίν που έφτασε στο νησί από το Βερολίνο για «να προσφέρει εθελοντική εργασία και να συνδράμει τους πρόσφυγες, που βγαίνανε μιλιούνια καθημερινά τότε από την απέναντι ακτή» μένει να αποκαλυφθεί για ποιόν παρασκηνιακό πραγματικό σκοπό επισκέφτηκε την άγνωστη πατρίδα.

Κι ο ξέπαπας Μιχάλης, το αυτο-αποκλεισμένο μέλος της τοπικής κοινωνίας, μέλλει να κατέχει το κλειδί της λύσης αυτού του υπόκωφου δράματος που αφορά όχι μόνο με κάποιον τρόπο όλους τους ήρωες, αλλά λαούς και κοινωνίες, που άθελά τους για πρώτη φορά αφουγκράζονται το άγνωστο κοινό παρελθόν τους.

Γιατί οι ήρωες προσπαθώντας να κατασκευάσουν το παρόν και το μέλλον τους, έρχονται αντιμέτωποι με την αναπόφευκτη ανακατασκευή του παρελθόντος τους. Γιατί τελικά όλα γίνονται για καλό, όταν τα όνειρα, οι επιδιώξεις, οι επιθυμίες, χαράζονται -και πολλές φορές ανατρέπονται- από το χθες.

Το τέλος θα αποβεί αναπάντεχο, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού σε αυτό το μυθιστόρημα, όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν για καλό και πιο ώριμος από ποτέ ο συγγραφέας, μάς το υπογράφει.-

«Δεν προκάναμε όμως να πούμε πολλά γιατί σκουντουφλήσαμε και οι δυο μαζί απάνω στον Μουεζίν, που μόλις εκείνη την ώρα τον είχανε ξεβράσει τα κύματα. Φρεσκοπνιγμένος φαινότανε. Ξυλιασμένος και άκαμπτος ήτανε, σαν σανίδα. Βγάλαμε τότε και οι δυο από μια πνιχτή κραυγή, σαν καταλάβαμε τι μας έλαχε μες στα πόδια μας. Στο λεφτό η Κατρίν, με μια ψυχραιμία γερμανική μού έγνεψε ησυχία και γονάτισε σβέλτα πλάι στον πνιγμένο. Έπιασε να τον ψαχουλεύει με κινήσεις πεταχτές, να χώνει τα χέρια της μέσα στις τσέπες του και να τον ερευνά από πάνω ίσαμε κάτω. Σαν να είχε περάσει κάποια εκπαίδευση ειδική προτού να έρθει εδώ. Εγώ την κοιτούσα σαν παραλυμένος και δεν ανάπνεα καν, για να μην τρίξουνε τα λιλάδια κάτω από τα παπούτσια μου. Από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν του τράβηξε μια θήκη πλαστική. Είχε μέσα την ταυτότητά του και το δίπλωμα της οδήγησης. Έριξε δυο πεταχτές ματιές ολόγυρα και αφουγκράστηκε σαν αγρίμι την ατμόσφαιρα, μην τυχόν και φάνηκε κάνα κοράκι απάνω στον λόφο. Σαν σιγουρεύτηκε ότι ήμαστε ολομόναχοι, έβγαλε τον μικρό φακό από την τσέπη της και έφεξε τα χαρτιά. Ήτανε πράγματι πολύ όμορφη, όπως την ξαναείδα στο φέγγος του».

Ο Γιάννης Μακριδάκης (akridaki@gmail.com - yiannismakridakis.gr)γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργάνωνε τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελούνταν τις εκδόσεις του και διηύθυνε το τριμηνιαίο περιοδικό «Πελινναίο» έως το 2011.

Κατόπιν άφησε τις πόλεις και μετακόμισε για μόνιμη διαμονή στην Βολισσό της ΒΔ Χίου. Εκεί, στράφηκε προς την φυσική καλλιέργεια της γης και έγινε παρατηρητής της αργής αβίαστης φυσικής ανάπτυξης. Ίδρυσε το Απλεπιστήμιο Βολισσού, μέσα από το οποίο διοργανώνει σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας και πολιτικής στάσης ζωής με γνώμονα τον αντικαταναλωτισμό, την αποανάπτυξη και την πορεία της ανθρωπότητας προς την μετακαταναλωτική εποχή. Επίσης δημιούργησε το Σπίτι της Λογοτεχνίας στη Βολισσό και διοργανώνει λογοτεχνικά εργαστήρια.

Πολιτικά και φιλοσοφικά του κείμενα έχουν δημοσιευτεί στον διεθνή τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό στα γαλλικά, ισπανικά, ολλανδικά, σουηδικά, γερμανικά, αγγλικά.Έχει γράψει τα βιβλία:

  1. Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946 (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006 και εκδ. Εστία 2010).
  2. 10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007).
  3. Το πρώτο μυθιστόρημά του Ανάμισης ντενεκές (Eστία 2008) κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά με τίτλο Bir bucuk teneke (εκδόσεις Senocak 2009). Το 2015 ανέβηκε στο θέατρο σε σκηνοθεσία Μαρίας Αιγινίτου.
  4. Η δεξιά τσέπη του ράσου, νουβέλα (Εστία 2009).
  5. Ήλιος με δόντια, μυθιστόρημα (Εστία 2010), το οποίο ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη.
  6. Λαγού μαλλί, νουβέλα (Εστία 2010).
  7. Η άλωση της Κωσταντίας, μυθιστόρημα (Εστία 2011), το οποίο ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Χρήστου Βαλαβανίδη. Κυκλοφόρησε στα Γαλλικά με τίτλο La chute de Constantia (εκδόσεις S. Wespieser 2015).
  8. Το ζουμί του πετεινού, νουβέλα (Εστία 2012).
  9. Του Θεού το μάτι, νουβέλα (Εστία 2013).
  10. Αντί στεφάνου, (Εστία 2015).
  11. Η πρώτη φλέβα, νουβέλα (Εστία 2016).
  12. Το νέο του μυθιστόρημα Όλα για καλό, μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Εστία.

 

Πηγή

Το Λωβοκομείο, ο Ψυχάρης και το τετράστιχο ενός «Μαλιαρού»

 

Με πολύ μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το διήμερο εκδηλώσεων του Φιλοτεχνικού Ομίλου Χίου για την ιστορία και την ανθρώπινη διάσταση του Λωβοκομείου Χίου

 

Η πρόεδρος του Φιλοτεχνικού κα Βασιλακάκη, ο αντιπρόεδρος κ. Καραμουσλής και ο Γιάννης Μακριδάκης

 

Η κατάμεστη αίθουσα συνεδρίων του Ομηρείου

 

Η αίθουσα συνεδρίων του Ομηρείου Πνευματικού Κέντρου Χίου αποδείχθηκε μικρή για να χωρέσει όλους όσους επιθυμούσαν να παρακολουθήσουν το Σάββατο την παρουσίαση του ηχητικού ντοκουμέντου με τη μαρτυρία μιας τροφίμου του ιδρύματος, που είχε καταγράψει ο Γιάννης Μακριδάκης το 2010. Άγνωστες πτυχές της καθημερινότητας των χανσενικών ξετυλίχθηκαν καθώς η κα Γεωργία εξιστορούσε τις αναμνήσεις της από τη ζωή της στο Λωβοκομείο στο Γιάννη Μακριδάκη, σε ένα ηχητικό ντοκουμέντο 38 λεπτών από το οποίο δεν έλειψαν τα κουτσομπολιά και τα πικάντικα σχόλια προκαλώντας γέλια στο ακροατήριο, αλλά και την αποχώρηση του εκπροσώπου της εκκλησίας από την αίθουσα.

Το ενδιαφέρον για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του Λωβοκομείου, κηρυγμένο μνημείο από το 2011, επιβεβαιώθηκε και την Κυριακή όπου δεκάδες πολίτες προσήλθαν στο χώρο του Λωβοκομείου, παρά το τσουχτερό κρύο, για να ξεναγηθούν στους χώρους και τις δύο εκκλησίες του ιδρύματος -Άγιος Λάζαρος και Αγία Υπακοή- από τον Θωμά Καραμουσλή. Παρών στην εκδήλωση ήταν και ο Γιάννης Μακριδάκης, ο οποίος υπενθύμισε στους παρευρισκόμενους μια ενδιαφέρουσα ιστορία, που στο παρελθόν είχε δημοσιεύσει στο Πελινναίο και στο 10.516 μέρες, ιστορία της νεοελληνικής Χίου.

Ο Θωμάς Καραμουσλής ξεναγεί στο Λωβοκομείο

To ιστορικό σημείωμα ενός «Μαλιαρού»

Ο Έλληνογάλλος γλωσσολόγος και λογοτέχνης Γιάννης Ψυχάρης κατέφθασε για τελευταία στη Χίο τον Αύγουστο του 1925, από το Παρίσι όπου διέμενε, με σκοπό να βρει το σημείο που ήθελε να γίνει η τελευταία του κατοικία. Επιθυμία του Ψυχάρη ήταν να ταφεί σε σημείο από το οποίο να “βλέπει” τα παράλια της Μικρασίας, και έτσι διάλεξε στην περιοχή “Αγιασμένος”, στην νότια είσοδο της πόλης, στην παραλία Μπέλα Βίστα, όπου σήμερα υπάρχει μια μικρή πλατεία και το άγαλμα του έφιππου Πλαστήρα. Αφού βρήκε λοιπόν το σημείο του τάφου του και το συμφώνησε με τους άρχοντες της πόλης Χίου, αφού πήγε και στα αγαπημένα του χωριά Πυργί και Λιθί, των οποίων τις ντοπιολαλιές κατέγραφε και μελετούσε, έφυγε ήσυχος να πεθάνει στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 1929.

Μετά τον θάνατό του όμως οι Χίοι αιρετοί της πόλης αποφάσισαν ότι δεν είναι σωστό να τοποθετηθεί τάφος, στην βιτρίνα της πόλης και έτσι, όταν το 1931 ο επιφορτισμένος από τον ίδιο τον Ψυχάρη γλύπτης Δημητριάδης επικοινώνησε με τον Δήμο Χίου για να τελέσει την μεταφορά των οστών του στο νησί και να κατασκευάσει το ταφικό του μνημείο, εισέπραξε την άρνηση των αρχών να γίνει ο τάφος εκεί που είχε διαλέξει ο Ψυχάρης και την αντιπρόταση να γίνει ο τάφος εντός του νεοαναγειρόμενου τότε ναού της Ευαγγελίστριας. Ο Δημητριάδης φυσικά διαφώνησε υπερασπιζόμενος την επιθυμία του Ψυχάρη να “βλέπει” την Μικρασία και έτσι ήρθε άρον-άρον στο νησί, όπου συμμετείχε σε μία Επιτροπή που δημιούργησε ο Δήμαρχος Καλβοκορέσης και επέλεξαν όλοι μαζί την νέα τοποθεσία ανέγερσης του τάφου του Ψυχάρη, στο κτήμα Παπαλά, στην περιοχή της Δασκαλόπετρας, εκεί δηλαδή που βρίσκεται σήμερα και το 1932 μεταφέρθηκαν με επίσημη τελετή εδώ τα οστά του.

Στον τελευταίο οικίσκο του Λωβοκομείου υπάρχει γραμμένο με μολύβι στον τοίχο ένα σημείωμα κάποιου τροφίμου, ο οποίος υπογράφει ως “ένας Μαλλιαρός” και ειρωνεύεται εμφανώς τον Ψυχάρη, εξαιτίας ίσως του στρυφνού και υπεροπτικού χαρακτήρα του. «Μαλιαρή» από το 1900 έως περίπου το 1960 σήμαινε τη δημοτική γλώσσα -γλώσσα που θεωρείτο τότε λαϊκή και βάρβαρη.

Ο Γιάννης Μακριδάκης επιδεικνύει το σημείωμα στον τοίχο του τελευταίου οικίσκου του Λωβοκομείου

Γράφει λοιπόν ο τρόφιμος του Ιδρύματος:

Προς τον “μεγάλο δάσκαλο”
και σοφό
κ. Ψυχάρη

Έλειπες και δεν αξίζαμε, ήρθες και δεν φελούμε
πολύ θα σε παρακαλέσωμε, την πλάτη σου να ιδούμε

Επί τη υποδοχή

Ποιος ολίγο ποιος πολύ
όλοι οι Χιώτες ειν’ τρελοί

28/8/925

ένας Μαλλιαρός

Το σημείωμα του «Μαλιαρού». Ένα σημείωμα που πρέπει να τύχει κάποιας μέριμνας για να μην καταστραφεί από τον χρόνο, τους βανδαλισμούς και τις καιρικές συνθήκες.

Φωτογραφίες: Ισίδωρος Λοΐζος, Γιώργος Κάκαρης. Πληροφορίες Γιάννης Μακριδάκης.

 

Πηγή : Απλωταριά

Πρόταση επανάχρησης Λωβοκομείου Χίου

Μετά από το πρόσφατο διήμερο που οργανώσαμε με τον Φιλοτεχνικό, το αφιερωμένο στην ανθρώπινη διάσταση της Ιστορίας του Λωβοκομείου και με αφορμή την επικείμενη σύσκεψη που διοργανώνει η Μητρόπολη με θέμα τις δυνατότητες επανάχρησης του ιστορικού αυτού χώρου, θα ήθελα επιγραμματικά να καταθέσω μια πρόταση, η οποία φυσικά επιδέχεται ανάλυσης και ανάπτυξης, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι σκοπός του παρόντος άρθρου.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ένα ιστορικό σημείωμα σε τοίχο του Λωβοκομείου Χίου

Με μεγάλη και τιμητική συμμετοχή ανθρώπων ολοκληρώθηκε το διήμερο Λωβοκομείου. Θα σας γράψω μια μικρή ιστορία που θυμήθηκα κατά τη βόλτα μας εκεί μέσα. Την έχω δημοσιεύσει παλαιότερα και στο Πελινναίο, έχω γράψει γι’ αυτή φυσικά και στο 10.516 μέρες, ιστορία της νεοελληνικής Χίου.

Ο Ψυχάρης, λοιπόν, τον Αύγουστο του 1925, στις 25 Αυγούστου συγκεκριμένα κατέφθασε για τελευταία φορά στη Χίο, από το Παρίσι όπου διέμενε, με σκοπό να βρει το σημείο που ήθελε να γίνει η τελευταία του κατοικία. Είχε ένα και μοναδικό κριτήριο στο μυαλό του. Να ταφεί σε σημείο από το οποίο να “βλέπει” τα παράλια της Μικρασίας, και έτσι διάλεξε στην περιοχή “Αγιασμένος”, στην νότια είσοδο της πόλης, στην παραλία Μπέλα Βίστα, όπου σήμερα υπάρχει μια μικρή πλατεία και το άγαλμα του έφιππου Πλαστήρα. Αφού βρήκε λοιπόν το σημείο του τάφου του και το συμφώνησε με τους άρχοντες της πόλης Χίου, αφού πήγε και στα αγαπημένα του χωριά Πυργί και Λιθί, των οποίων τις ντοπιολαλιές κατέγραφε και μελετούσε, έφυγε ήσυχος να πεθάνει στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 1929.

Μετά τον θάνατό του όμως οι Χίοι αιρετοί της πόλης αποφάσισαν ότι δεν είναι σωστό να τοποθετηθεί τάφος, ακόμη και ενός Ψυχάρη, στην βιτρίνα της πόλης και έτσι, όταν το 1931 ο επιφορτισμένος από τον ίδιο τον Ψυχάρη γλύπτης Δημητριάδης επικοινώνησε με τον Δήμο Χίου για να τελέσει την μεταφορά των οστών του στο νησί και να φιλοτεχνήσει το ταφικό του μνημείο, “έφαγε πόρτα” και άκουσε να του λένε ότι ο τάφος δεν θα γίνει εκεί που είχε διαλέξει ο ίδιος αλλά εντός του νεοανεγειρόμενου τότε ναού της Ευαγγελίστριας. Ο Δημητριάδης φυσικά διαφώνησε υπερασπιζόμενος την επιθυμία του Ψυχάρη να “βλέπει” την Μικρασία και έτσι ήρθε άρον-άρον στο νησί, όπου συμμετείχε σε μία Επιτροπή που δημιούργησε ο Δήμαρχος Καλβοκορέσης και επέλεξαν όλοι μαζί την νέα τοποθεσία ανέγερσης του τάφου του Ψυχάρη, στο κτήμα Παπαλά, στην περιοχή της Δασκαλόπετρας, εκεί δηλαδή που βρίσκεται σήμερα και το 1932 μεταφέρθηκαν με επίσημη τελετή εδώ τα οστά του.

Αυτά για την Ιστορία. Αυτό που ενδιαφέρει εμάς σήμερα εδώ, το σχετικό με το Λωβοκομείο της Χίου είναι ότι ο Ψυχάρης είχε κάνει το τελευταίο ταξίδι του στο νησί τον Αύγουστο του 1925.

Στον τελευταίο οικίσκο του Λωβοκομείου λοιπόν, βλέπουμε γραμμένο με μολύβι στον τοίχο ένα σημείωμα κάποιου τροφίμου, ο οποίος υπογράφει ως “ένας Μαλλιαρός” και ειρωνεύεται εμφανώς τον Ψυχάρη, εξαιτίας ίσως του στρυφνού και υπεροπτικού χαρακτήρα του. Γράφει λοιπόν ο τρόφιμος του Ιδρύματος:

Προς τον “μεγάλο δάσκαλο”

και σοφό

κ. Ψυχάρη

Έλειπες και δεν αξίζαμε, ήρθες και δεν φελούμε

πολύ θα σε παρακαλέσωμε, την πλάτη σου να ιδούμε

Επί τη υποδοχή

Ποιος ολίγο ποιος πολύ

όλοι οι Χιώτες ειν’ τρελοί

28/8/925

ένας Μαλλιαρός

Θεωρώ ότι αυτό, όπως και όλα τα σημειώματα των Τροφίμων του Λωβοκομείου πρέπει να τύχουν κάποιας μέριμνας για να μην καταστραφούν από τον χρόνο και τις καιρικές συνθήκες.

Δανειστική προσωπική βιβλιοθήκη

Επειδή ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι, μου εκφράζουν επιθυμία να διαβάσουν κάποιο βιβλίο μου αλλά και την οικονομική αδυναμία τους να το αγοράσουν, σκέφτηκα, εκτός από τις εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων που ήδη κάνω, να δημιουργήσω στη Χίο καταρχήν μια μικρή δανειστική βιβλιοθήκη των έργων μου, η οποία θα βρίσκεται στο καφενείο Καφαλτί (πεζόδρομος Δημογεροντίας), όπου συχνάζω όταν κατεβαίνω στην πόλη.

Εκεί θα υπάρχει από σήμερα ένα αντίτυπο κάθε βιβλίου μου, το οποίο θα μπορεί να δανείζεται το πολύ για μια εβδομάδα όποιος θέλει να το διαβάσει και μετά να το επιστρέφει πάλι στη θέση του.

Ο δανεισμός θα γίνεται με ενημέρωση μιας πλατφόρμας που θα δημιουργηθεί και για να παραλάβετε το βιβλίο που επιθυμείτε, θα πρέπει να στέλνετε ένα μέηλ στο akridaki@gmail.com ή να τηλεφωνείτε ή να στέλνετε sms στο 6977000744, ώστε να γνωρίζουμε κάθε στιγμή πού βρίσκεται και πότε θα επιστραφεί στην βάση του το κάθε βιβλίο.

Ελπίζοντας στην εύρυθμη λειτουργία αυτής της σκέψης, για την οποία απαιτείται μόνον η συνέπεια όλων μας,  προχωράμε και βλέποντας τις αδυναμίες της, θα τις διορθώνουμε στην πορεία.

ΗΜΕΡΕΣ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Εναλλακτική Σκηνή ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ

ΗΜΕΡΕΣ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Παραφράσεις ιερών κειμένων 

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017
4, 5 Απριλίου 2017

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος ΝιάρχοςΏρα έναρξης: 20.30

Σύνθεση-αυτοσχεδιασμός στο πιάνο: Αντώνης Ανισέγκος
Ερμηνεύει η Ράνια Οικονομίδου

Κείμενα: Ευγένιος Αρανίτσης, Γιώργος Κοροπούλης, Έρση Σωτηροπούλου και Γιάννης Μακριδάκης

 

ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Τέσσερις σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς παραφράζουν κείμενα των Ευαγγελιστών, καθώς και άλλων ιερών κειμένων, με τη συνοδεία στο πιάνο του σπουδαίου αυτοσχεδιαστή Αντώνη Ανισέγκου. Ο διάλογος με τα ιερά κείμενα είναι μια δημιουργική πρακτική αιώνων, που έχει προκαλέσει ορισμένα από τα σημαντικότερα αριστουργήματα της λογοτεχνίας. Σε άμεσο διάλογο με τους Ευαγγελιστές, οι Ευγένιος Αρανίτσης, Γιώργος Κοροπούλης, Έρση Σωτηροπούλου και Γιάννης Μακριδάκης θα αντιτάξουν τη δημιουργική τους φωνή στα βασικά κείμενα της χριστιανικής πίστης, δημιουργώντας νέα κείμενα, τα οποία θα παρουσιάσει επί σκηνής η κορυφαία ηθοποιός του θεάτρου, Ράνια Οικονομίδου.Τιμές εισιτηρίων δοκιμαστικής περιόδου: € 12, 15 / Φοιτητικό, παιδικό: € 8
*Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του φεστιβάλ Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής, με θέμα τα «Ανθρώπινα και Θεία Πάθη» (23 Μαρτίου – 9 Απριλίου 2017 – Επιμέλεια προγράμματος: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος – Γιώργος Κουμεντάκης).

Η Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ εντάσσει στον προγραμματισμό της έναν κύκλο εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στη σημαντικότερη ίσως θεματολογία της παγκόσμιας μουσικής ιστορίας, τη λατρεία. Στον κύκλο αυτό θα συνυπάρχουν δείγματα λατρευτικής μουσικής από διαφορετικές παραδόσεις, ιστορικές περιόδους και δόγματα. Οι Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής θα επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο την περίοδο του Πάσχα, ενώ ο πρώτος κύκλος είναι αφιερωμένος στα «Ανθρώπινα και Θεία Πάθη». Οι Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής απαρτίζονται από συναυλίες και εκδηλώσεις με κοινό θεματικό άξονα, αλλά πολύ ευρείες αισθητικές και εννοιολογικές στοχεύσεις. Κατά τη διάρκειά τους, συναυλίες, παραστάσεις μουσικού θεάτρου, performances και διαλέξεις συνυπάρχουν, με στόχο να αναδείξουν την πολυδιάστατη συμβολή της λατρευτικής μουσικής στην ανάπτυξη και την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού.

Σκουριές, 13 Μάρτη: Μπορεί να χωρέσει ένα ολόκληρο χωριό σε μια αίθουσα δικαστηρίου;

  • Την Δευτέρα 13 Μαρτίου στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης η αστυνομία και το δικαστικό σύστημα θα προσπαθήσουν να χωρέσουν ένα ολόκληρο χωριό μέσα σε μια δικαστική αίθουσα. Εκτιμάται ότι από αυτό θα προκύψουν διάφορα προβλήματα όπως:
  • Πως θα ξεχωρίζουν οι δικαστές τους ενόχους μέσα σε τόσο κόσμο;
  • Πως θα επιβάλουν ποινές σε κατηγορητήρια που είναι πανομοιότυπα λες και έχουν βγει με καρμπόν;
  • Πως θα στοιχειοθετήσουν ότι πρόκειται για εγκληματική οργάνωση όταν οι αρχηγοί είναι γιαγιάδες και παιδιά;
  • Πόσες «πίτσες» και «μπύρες» παραγγείλανε οι κάτοικοι μέχρι να καταλάβουν οι διωκτικές αρχές ότι αυτές οι λέξεις είναι συνθηματικά που καλύπτουν εγκληματικές πράξεις;
  • Πόσα κιλά χρυσό πρέπει να τοποθετηθούν στη ζυγαριά που κρατάει το άγαλμα της δικαιοσύνης για να καταδικάσει κάποιους ανθρώπους που αγωνίζονται να μην καταστραφεί ο τόπος τους;

Κάθε σπίτι κι ένα διωκόμενο, κάθε οικογένεια κι έναν «τρομοκράτη»

Την Δευτέρα 13 Μαρτίου, στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης ξεκινάνε οι «μεγάλες» δίκες των αγωνιστών για τις Σκουριές.

Συγκεκριμένα, στις 13/3 δικάζονται 21 άτομα για την υπόθεση του εμπρησμού του εργοταξίου στις Σκουριές με βαρύτατες κατηγορίες για εγκληματική οργάνωσηβαριές σωματικές βλάβες, κτλ.

Η βιομηχανία διώξεων ήταν η απάντηση της κυβέρνησης Σαμαρά, της αστυνομίας και της Eldorado Gold όταν φάνηκε ότι το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη πάει να χαλάσει τα σχέδια τους. Έτσι, συνολικά 450 άνθρωποι της περιοχής έχουν βρεθεί να κατηγορούνται για κάθε πιθανή και απίθανη αιτία.

Κάθε σπίτι έχει και από έναν διωκόμενο, κάθε οικογένεια και από έναν «τρομοκράτη». Οι επιστημονικές έρευνες συνεχίζονται με σκοπό να αποκαλυφθεί πως κοιμάσαι μια μέρα απλός άνθρωπος και ξυπνάς τέρας.

Δευτέρα 13 Μαρτίου

Την Δευτέρα 13 Μαρτίου καθένας που αντιδράει στην αδικία πρέπει να βρίσκεται έξω από τα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης στις 9 το πρωί.

Φυσικά πολλοί δεν θα μπορούν επειδή δουλεύουν, όμως δράσεις ενημέρωσης και αλληλεγγύης γίνονται συνεχώς και ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει με τον τρόπο του. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας τρομοκρατήσουν, να εκφοβήσουν τον κόσμο που αντιστέκεται με τις φυλακές και τα πρόστιμα.

Την Δευτέρα 13 Μαρτίου γίνεται επίσης μια προσπάθεια δημοσιονομικής ώθησης του ελληνικού κράτους, μια και τα δικαστικά έξοδα για όλες αυτές τις δίκες είναι τεράστια, της τάξης των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που πρέπει οι διωκόμενοι να βρουν και να ακουμπήσουν στη «δικαιοσύνη». Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία η οικονομική στήριξη των διωκόμενων.

Ποιοι θα έπρεπε να είναι στο εδώλιο

Την Δευτέρα 13 Μαρτίου κανονικά θα έπρεπε στο εδώλιο του κατηγορουμένου να βρίσκονται:

  • Η Eldorado Gold που κατηγορείται για:

α) Φοροαποφυγή με θυγατρικές… ταχυδρομικές θυρίδες και αλισβερίσι στα νησιά Μπαρμπέϊντος

β) Καταστροφή χιλιάδων θέσεων εργασίας σε γεωργία, τουρισμό, αλιεία, μελισσοκομία

γ) Εξαγορά συνειδήσεων και εκβιασμούς

δ) Διασπορά επικίνδυνων και καρκινογόνων ουσιών όπως ο αμίαντος

ε) Σκανδαλώδη και αποικιοκρατική εκμετάλλευση του πλούτου της περιοχής

  • Η τωρινή ελληνική κυβέρνηση που ενώ έλεγε ότι θα σταματήσει τις εξορύξεις χρυσού τώρα δεν προλαβαίνει να υπογράφει αδειοδοτήσεις.

Επίσης κατηγορείται ότι αν δεν υποτασσόταν στα μεγάλα συμφέροντα και ακύρωνε την κατάπτυστη σύμβαση με την Eldorado, οι διώξεις θα μπορούσαν να καταρρεύσουν όπως κατέρρευσαν οι προηγούμενες της Ολυμπιάδας.

Καλά, για τις προηγούμενες κυβερνήσεις δεν το συζητάμε…

  • Η αστυνομία που ετοιμάζει κατηγορητήρια λαμβάνοντας ταυτόχρονα χρηματοδότηση από την Eldorado, με «ενοχοποιητικά» στοιχεία που δέχεται να της φέρνει η εταιρία security και που δεν μαζεύει καν μόνη της.

Επίσης κατηγορείται για σωματικές και ψυχολογικές βλάβες, για τα δακρυγόνα στα σχολεία, για μπουκάρισμα σε σπίτια τα ξημερώματα και γενικά για μαφιόζικη συμπεριφορά.

Για όλους αυτούς τους λόγους την Δευτέρα 13 Μαρτίου, θα είμαστε εκεί!

Πηγή

Αλλαγή πορείας

Σήμερα το πρωί πήγα και είδα ένα κτήμα, που απέκτησε πρόσφατα ένας νέος στην ηλικία φίλος και επειδή μου ζήτησε βοήθεια και συμπαράσταση στις δουλειές που θα ανοίξει μέσα κει, του υποσχέθηκα ότι θα τον βοηθήσω θεωρητικά και πρακτικά για να πραγματοποιήσει το όραμά του.

Μετά πήγα στην μεταφορική, πήρα το πακέτο από την Εστία και έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο μου βιβλίο, που κλείνει ένα μεγάλο κύκλο, ζωής και συγγραφής, κατά την διάρκεια του οποίου πειραματίστηκα με κάμποσα είδη ύφους και λαλιάς, για να σας πω τις ιστορίες που είχα αντιληφθεί και σκαρφιστεί από την ζωή και μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες.

Κατόπιν μπήκα εδώ και διάβασα την εξαιρετική ιστορία μιας μικρής ηλικιακά “μαθήτριάς” μου στο εργαστήρι λογοτεχνίας του Ομηρείου και ένιωσα πολύ μεγάλη ικανοποίηση, χαρά και περηφάνια. Όπως νιώθω και για όλα τα καλά κείμενα που γράφουν, όλες οι “μαθήτριες” και “μαθητές” του εργαστηρίου, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.

Ο κύκλος που κλείνει και οι κύκλοι που ανοίγουν είναι απολύτως ευδιάκριτοι στην ζωή, αρκεί να έχεις τον νου και την ψυχή να τους αντιληφθείς, να τους αποδεχθείς, να τους ακολουθήσεις.

Προσωπικά, επειδή έφαγα πολύ κομπλεξισμό κάποιων “φτασμένων” ανθρώπων του “πνεύματος” και της κοινωνίας, όταν ήμουν στα πρώτα βήματά μου με το Κέντρο Χιακών Μελετών “Πελινναίο” (στη λογοτεχνία μπήκα σε μεγάλη ηλικία και με στέρεο ριζικό σύστημα, οπότε δεν με άγγιζαν πια κάτι τέτοιοι), βλέπω τώρα ότι είναι η ώρα μου να ασχοληθώ και να δώσω τόπο και χρόνο και εαυτό στους πιο νέους ανθρώπους, που έρχονται κοντά μου και ζητούν συμπαράσταση και κάποιες οδηγίες “πλεύσης”, όχι μόνο για την τέχνη τους και τα οράματά τους, αλλά και για την ίδια τη ζωή.

Σας ευχαριστώ λοιπόν για όλα ως εδώ, ιδίως για την τιμή που μου κάνατε να διαβάζετε και να συλλέγετε τα έργα μου ως τώρα.

γ.