Αναγνωστική απόκριση Ειρήνης Κ.

12.3.17

Πόσο μου αρέσει η γραφή και το θέμα και όλα στο καινούργιο σας βιβλίο..Δεν το έχω τελειώσει μα αδημονώ κι ενθουσιάστηκα κι ήθελα να σας συγχαρώ, έστω κι ηλεκτρονικά…

15.3.17

Και τώρα που το τελείωσα ο ενθουσιασμός παρέμεινε αμείωτος… Πολύ μου άρεσε!!! Άξιος!!!

Είναι πολύ συγκινητικό που ένας νέος άνθρωπος -της ηλικίας μου σχεδόν- γράφεις τόσο ωραία (τονίζω την ηλικίας μας γιατί, όπως μου έλεγε σήμερα ένα παιδί στο σχολείο… :”Κυρία, γιατί όλοι οι συγγραφείς είναι ηλικιωμένοι ή νεκροί;”) και θέτεις το θέμα των προσφύγων που όπως καταλαβαίνω έχεις ζήσει από πολύ κοντά άψογα μέσα, πραγματικά σκεφτόμουν πως όπως ο Μυριβήλης μιλά για τον πόλεμο, ε κι εσύ αποτυπώνεις την δική μας κρίση χωρίς συναισθηματισμούς ή θεωρίες…. και ταυτόχρονα έχεις αυτήν την αγαπητική ματιά στους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας (παρότι φαντάζομαι από όταν πήγες στη Χίο πολλοί θα σε δυσκόλεψαν)… Μου άρεσε πολύ και το πώς αποτυπώνεται το συναίσθημα μετά το χωρισμό με τη Μαρία, το βρήκα πολύ ακριβές… Το ανατρεπτικό τέλος τίποτα λιγότερο από ό,τι προσδοκούσα… Αναρωτιέμαι αν όντως κάπου στην Ελλάδα ίσχυε παλιότερα αυτό για τον…. παρένθετο πατέρα, αν και ελάχιστη σημασία έχει. Και πώς έδεσες και το θέμα της απομόνωσης των λεπρών παλιότερα……… Πάρα πολύ και πάρα πολλά μου άρεσαν…. Σε ευχαριστώ!

Να είσαι πάντα καλά και να μας χαρίζεις τέτοια κείμενα!!!!!!!!!!!!!!!

 

Απάντηση δική μου:

Η παράδοση του “παρένθετου πατέρα” όπως λέτε, ίσχυε μέχρι πρότινος στην Ικαρία. Με ενημέρωσε για αυτήν η κυρία Έφη Καλοκαιρινού, που ζει στις Ράχες, σε κάποια επίσκεψή μου εκεί πριν ένα χρόνο και αμέσως με άγγιξε δημιουργικά. Την ευχαριστώ πολύ με την ευκαιρία αυτή.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>