Παρουσίαση από Β. Χατζηβασιλείου (Ελευθεροτυπία)

Ο μοναχός και τα κουτάβια

Από τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Την ημέρα του θανάτου του αρχιεπισκόπου ο μοναχός ενός παραθαλάσσιου μοναστηριού χάνει τη σκυλίτσα του.

Προσπαθώντας να αναστήσει τα κουτάβια της, που πεθαίνουν ένα ένα με τη σειρά τους, ο μοναχός υποχρεώνεται σε έναν πικρότατο απολογισμό ζωής. Πνιγμένος από την καταπίεση του ηγουμένου και από τις φρικτές στερήσεις του μοναστικού βίου, ο Βικέντιος δεν χαίρεται ποτέ τίποτε. Κι όταν όλοι τριγύρω του οδεύουν στον τάφο, εκείνος μένει πεντάρφανος στο ρημαγμένο μοναστήρι του, να διαφεντεύει το κενό.

Στη νουβέλα του «Η δεξιά τσέπη του ράσου» (εκδ. «Εστία»), ο Γιάννης Μακριδάκης, που έχει γεννηθεί στη Χίο το 1971, κατορθώνει να δείξει με υποδειγματικό τρόπο την άλωση του συλλογικού από το ατομικό σε καιρούς πλήρους έκπτωσης του συλλογικού. Κανένα εξωτερικό γεγονός (ο θάνατος του κορυφαίου ιεράρχη, τα εκκλησιαστικά καθήκοντα, οι κοινωνικές υποχρεώσεις του μοναστηριού – όλα εντελώς τηλεοπτικοποιημένα και επιδερμικά) δεν είναι σε θέση να παρηγορήσει τον Βικέντιο και τον φόβο της μοναξιάς ο οποίος καταλαμβάνει την ύπαρξή του όταν πεθαίνει η σκυλίτσα του – μόνο όταν θα επιζήσει ένα από τα κουτάβια, θα κατορθώσει κι ο μοναχός να αποκαταστήσει επαφή με το περιβάλλον και να ισορροπήσει. Ακρως ατμοσφαιρικοί, ας σημειωθεί, οι χώροι του μοναστηριού, καθώς και ανάγλυφα σμιλεμένος ο χαρακτήρας του Βικέντιου.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>