Αναγνωστική απόκριση ΔΣ

Κύριε Μακριδάκη,
μόλις τελείωσα το βιβλίο σας “Το ζουμί του πετεινού”.
Με συγκινήσατε. Ήταν σαν ν’ άκουγα τον παππού μου
να μιλά για τα χωράφια του, προικιά της γιαγιάς.
Σα να τον βλέπω πάλι να μαζεύει ελιές. Ο παππούς και η γιαγιά δεν υπάρχουν πια,
αλλά υπάρχουν τα χωράφια τους, οι ιστορίες τους για τις ελιές που φύτεψε
η προγιαγιά, χήρα με 6 κορίτσια να μεγαλώσει και να παντρέψει.
Από αυτά έζησαν στην κατοχή. Από αυτά και τα ζώα τους!
Η γιαγιά πέθανε 97 ετών (στα χαρτιά) το 2013. Κάποιες ελιές είναι μεγαλύτερες από
τη γιαγιά. Και από αυτές τρώμε το λάδι μας. Είναι… είναι… ευλογία.
Και μια ιστορία δική μου : Η γιαγιά είχε σπάσει το γοφό της
και δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς το “πι”.
Εκείνο το καλοκαίρι είχα πάει να τους δω και μου ζήτησε ο παππούς να πάμε στο
χωράφι να μαζέψουμε κοντούλες. Η γιαγιά μ έκανε χρυσή να την πάρουμε μαζί μας.
Με πολύ άγχος την πήρα υπό τον όρο να μη φύγει από το καλύβι όσο εγώ και ο παππούς θα μαζεύαμε τ αχλάδια. Όταν επέστρεψα να πάρω σακούλες την είδα να περπατά χωρίς το “πι” στο χωράφι. Ήταν σαν να μη περπατούσε αλλά σαν να γλιστρούσε πάνω στον πάγο. Σαν να χόρευε. Ούτε πόνος, ούτε ανώμαλο έδαφος, ούτε κατηφόρα. Τίποτα. Μόνο η λαχτάρα της που ήταν πάλι στο χωράφι της. Αν δεν το είχα δει, δεν θα το πίστευα.
Σας ευχαριστώ πολύ για τις μνήμες που ξαναζωντάνεψαν.
Σας εύχομαι να είστε καλά, με γεμάτη και ήρεμη ψυχή
για να μας χαρίζετε πάντα τόσο όμορφες ιστορίες.
υ.γ: Όταν διάβασα το Ανάμισης Ντενεκές σκέφτηκα το εξής:
Όπως διαβάζεις Καζαντζάκη και ποθείς την Κρήτη, έτσι διαβάζεις
Μακριδάκη και σιγοερωτεύεσαι τη Χιό.
Φιλικά
Δ. Σ.
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>