Αντώνης Ανδρουλιδάκης αναγνωστική απόκριση

Ο συν-σπορέας Αντώνης Ανδρουλιδάκης, γνωστός και από τα άρθρα του στο thepressproject.gr απέστειλε αναγνωστική απόκριση για το βιβλίο Ήλιος με δόντια. Λόγω ειδικότητας αλλά και λόγω βιβλίου ήταν απαραίτητη και χρήσιμη μια “ψ” προσέγγιση από έναν ειδικό!
Τον ευχαριστώ

Αγαπητέ φίλε και «συν-σπορέα»

Επιτέλους βρήκα χρόνο να διαβάσω το βιβλίο σου και αν έχει κάποια σημασία πρέπει να πω ότι το διάβασα μονοκοπανιά, που λέγαμε και πιτσιρικάδες. Δεν θα σου πω για το γκρίζο που το συντροφεύει, ούτε για τις εικόνες του που θαμπώνουν κάπως σαν να κοιτάς μέσα από καπνισμένο γυαλί το ζόρικο παρελθόν του τόπου μας. Αυτά είναι καλύτερα για τους κριτικούς και τους επιμελείς, ας πούμε, αναγνώστες.

Προσωπικά δηλώνω αμελής, μπας και σώσουμε κανά μέλος απ’ τα κρεουργημένα της εξόχως αποτελεσματικής επιμέλειας που μας έχουν επιβάλει οι λειτουργικοί μηχανισμοί και τα παραγωγικά συστήματα.

Εν τούτοις, νομίζω, πως αυτή ακριβώς η αμέλεια μου, με κάνει να δω στο γραφτό σου, μια πλημμυρίδα εγκατάλειψης. Το «μουχλιασμένο» Φρούριο με την κλεισούρα του αποπνέει, κυρίαρχα, αυτήν την αίσθηση. Ένα εγκαταλειμμένο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Μέσα σ’ αυτήν την εγκατάλειψη ο πρωταγωνιστής σου –ο οιονεί παπάς- είναι κι αυτός εγκαταλειμμένος απ’ τον πατέρα, αλλά ουσιαστικά και από την μητέρα. Το ίδιο και ο «αδερφός» του, αυτός μάλιστα κυριολεκτικά, αφού βρέφος εγκαταλείφθηκε στην εξώπορτα του σπιτιού. Θέλω να πω, στο ατομικό επίπεδο, οι δυο κεντρικοί πρωταγωνιστές βιώνουν σε όλη τους τη ζωή την τραγικότητα της εγκατάλειψης, με όλες τις συνέπειες της.

Αλλά μήπως και στο συλλογικό επίπεδο, είναι διαφορετικά τα πράγματα; Δεν είναι μια ολόκληρη κοινωνία εγκαταλειμμένη και μάλιστα στη διαχρονία της; Μήπως δεν είναι ένας ολόκληρος τόπος εγκαταλειμένος; Η επίσκεψη του βασιλιά ή του Βενιζέλου μοιάζει σαν εκείνες τις τραγικές φιγούρες μητέρας του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που αφού εγκαταλείψουν το παιδί τους, εμφανίζονται να το κρυφοκοιτάζουν απο μακρυά, από μια απόσταση συναισθηματικής ασφαλείας.

Κάπως έτσι και το μικρό νησί. Βιώνει διαχρονικά την εγκατάλειψη από τα καίρια και τα ουσιώδη, γίνεται στην πραγματικότητα αντικείμενο χλευασμού, δοχείο ξεριζωμένων ψυχών, αποθήκη διερχόμενων κατακτητών. Το νησί σου είναι ένα ξεχασμένο παραπεταμένο παιδί, φοβισμένο, ξεχασμένο, κάτω από έναν ήλιο που δεν λέει να ζεστάνει. Και μ’ έναν τρόπο, βλέπω, μια ολόκληρη κοινωνία να είναι ένας παραγιός, μια ψυχοκόρη, τραυματισμένη βαρύτατα ψυχικά. Το κόψιμο στα δυο της συνείδησης του πρωταγωνιστή, η κατά φαντασίαν ιερότητα που κάπως απενοχοποιεί και κουτσοβολεύει τα πράγματα, δεν απέχει και πολύ από την κοινωνική σχιζοείδεια. Το ίδιο κάνει και αυτή. Την ψυχική της αναπηρία της εγκατάλειψης καμουφλάρει με δεκάδες προσωπεία. Νομίζω τα περιγράφεις σχεδόν όλα, μέσα από τους ήρωες του βιβλίου.

Αλλά τα προσωπεία δεν είναι ποτέ αρκετά για να βγει ο ζεστός ήλιος που αποκαθιστά την αναπηρία της ψυχής. Τα προσωπεία δεν μας κάνουν πρόσωπα. Ούτε σε ατομικό, ούτε σε συλλογικό επίπεδο. Απλά διεκπεραιώνουν τη βιωτή, εμποδίζοντας μας, μάλιστα, να τη ζήσουμε. Όπως τα (ηχητικά) ράσα, που δεν κάνουν τον παπά (σου).

Κι ύστερα, μωρέ παιδί μου, δεν είναι ανάγκη να αγιάσουμε για να αθωωθούμε. Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για την εγκατάλειψη μας.

Έτσι, αν, στο δικό μου φαντασιακό, στόχος της συγγραφικής αυτής δουλειάς σου, είναι να ξεδοντιάσουμε τον ήλιο, μου φαίνεται πως τα καταφέρνεις μια χαρά. Γιατί, σε αυτό είμαι βέβαιος, πρέπει να ξεδοντιαστεί ο ήλιος για να καταργηθούν τα προσωπεία και να φανούνε τα αληθινά μας πρόσωπα. Ο ήλιος πάντα ζεσταίνει τα πρόσωπα και οι μάσκες εμποδίζουν σ’ αυτό. Δεν φταίει ο ήλιος του καθενός μας.

Ωραίος φίλε. Εύγε. Σ’ ευχαριστώ για τις σκέψεις αυτές, που το γραφτό σου μου προκάλεσε.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>