Κριτική από την Βιβή Γ. lesxianagnosisbiblioudegas.blogspot.com)

Υπέρτατη Τιμή να έχεις τέτοιους αναγνώστες..

“Πάσχισα πολλές φορές μετά το πέρας της ανάγνωσης να γράψω στο μπλογκ για το “Αντί Στεφάνου” μα ως σήμερα δεν τα κατάφερνα,δεν μπορούσα να βάλω σε σειρά τις δυστοπικές σκέψεις που είχε πυροδοτήσει για το πού πάμε σαν πλανήτης όταν μου τέλειωσαν τα γέλια.
Στο μεταξύ ο Μακριδάκης έκανε του κεφαλιού του, ως συνήθως,αναρτούσε συνεχώς τις εντυπώσεις αναγνωστών στο προσωπικό του ιστολόγιο. Αναγνωστικές ανταποκρίσεις τις αποκαλεί και δεν τις ξεχωρίζει από τις επαγγελματικές κριτικές,αυτές νομίζω περισσότερο λαμβάνει υπόψη του και μ΄ αυτές πορεύεται χρόνια τώρα,τις διάβαζα λοιπόν και χαιρόμουν την αμεσότητα και την ζεστασιά του κόσμου όμως αυξάνονταν οι σκέψεις μου για πολλά και ποικίλα.Συζητώντας τα κάποια στιγμή στο facebook ,ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας αν το θελήσουμε,με ανιδιοτελείς βιβλιόφιλους κι όχι ξερόλες που επειδή διαφωνούν πολιτικά με τον Μακριδάκη καμώνονται ότι δεν τον ξέρουν σαν συγγραφέα ή ότι δεν τον βρίσκουν και πολύ καλό,μα τι άλλο θα ακούσουμε,έγραψα αυθόρμητα το παρακάτω κι έτσι κατάλαβα τι μπλόκαρε εμένα και δεν μπορούσα να το εκφράσω:η ανάγνωση της νουβέλας από τους αναγνώστες των ανταποκρίσεων σαν μια αστεία ιστορία.Δεν ξέρω τι να γράψω στο μπλογκ,ομολόγησα,γι αυτή την νουβέλα του Μακριδάκη.Είναι πολύ σύνθετη πιστεύω,με απασχολεί ως το πιο δύσκολο βιβλίο του,με οδηγεί σε άπειρες σκέψεις,μόνο για γέλια -αν και σε κάνει να γελάς με τον τρόπο που το έγραψε- δεν είναι.
Πράγματι,είναι αστεία γραμμένη μα δεν είναι για ξέγνοιαστα γέλια.Πόσο μπορεί να γελάσει κάποιος με την πολλοστή τούμπα του παλιάτσου που πέφτει άτσαλα και σπάει τα κόκαλά του μα η φορεσιά του και το βάψιμο κρύβουν τον πόνο κι αυτός συνεχίζει σφαδάζοντας γιατί the show must go on;
Έχει κόψει εισιτήριο για το σάλτο μορτάλε στο τσίρκο ο παγκόσμιος θεατής, του΄χουν φυτέψει την μανία να περνάει καλά ό,τι κι αν σημαίνει αυτό (και ξέρουμε ότι σημαίνει να πλουτίζει κάποιος σε βάρος των άλλων) κι ο κάθε κλόουν που εκτελεί το πρόγραμμα πρέπει να αποσβέσει ό,τι κόστισε στον επιχειρηματία. Τσίρκο κακόγουστο και αιμοδιψές ολόκληρος ο κόσμος.Αρένα.Κι αυτό είναι το νοσηρό,το χυδαίο,το σατανικό,κι όχι οι αντιλήψεις ή αν θέλετε η αισθητική του αδέξιου νεκροθάφτη κι οι πράξεις που τον βάζει ο συγγραφέας,επί τούτου ίσως,να κάνει για να τραβήξει μονοκοντυλιά την διαχωριστική γραμμή από τον καταναλωτή που στο όνομα μιας κίβδηλης καλοπέρασης τρέφει, όχι και τόσο αμέτοχος κι αθώος,με την ζωή του την ίδια την απληστία των μηχανισμών του κέρδους.

Ο Μακριδάκης είναι χαρισματικός,ευρηματικός πεζογράφος από κάθε άποψη,δομική και θεματική και το αποδεικνύει ξανά με την νουβέλα αυτή,την κλαυσίγελω και σε δεύτερο επίπεδο ηθογραφική. Ό,τι διηγείται,κατά προσφιλή του συγγραφική συνήθεια κρατάει λίγο χρονικώς και συμβαίνει εκτός κάποιου μεγάλου αστικού κέντρου,η δε εξιστόρησή του είναι συνεχής και καλύπτει μιαν αλληλουχία γεγονότων έτσι ώστε τα πάντα να κουμπώνουν χωρίς κενά μεταξύ τους .Η νουβέλα αυτή καθαυτή είναι ευφάνταστη,πρωτότυπη,ευκολοδιάβαστη,έχεις να κάνεις με μιαν ανατρεπτική και με έξοχα γλωσσικά ακκίσματα μυθοπλασία η οποία έχει ένα διακριτό δια ταύτα.Ο Γιάννης Μακριδάκης-κι αυτό αν τον έχεις παρακολουθήσει το περιμένεις- κατασκευάζει με ευφυή τρόπο το τέλειο σκηνικό για να γράψει για μιαν ακόμα φορά πειστικά και ελκυστικά για το μείζον θέμα που τον απασχολεί: την Ύβρη και το Χάος(ας μπουν οι επικριτές του στον κόπο να δουν τι εννοεί μ΄αυτά)
Το “Αντί Στεφάνου” έχει έξυπνη αρχή,ωραία εξέλιξη που κρατάει την φρεσκάδα και το ενδιαφέρον της,τέλος που σηματοδοτεί αρχή υγιούς προβληματισμού,εναλλαγή ρεαλιστικών αλλά και αρκετών απρόβλεπτων καταστάσεων,ποιοτικό χιούμορ,διεισδυτικότητα και ανθρωπιά.Ο συγγραφέας εδώ πιο ώριμος από κάθε άλλη φορά,με τις αναγνωστικές του καταβολές αφομοιωμένες δημιουργικά(και αυτό είναι πάντα ο ιδανικός συνδυασμός με το πηγαίο ταλέντο) επιχειρεί με σιγουριά να περπατήσει σε δύσκολο μονοπάτι,κάνοντας από την αρχή ως το τέλος συνθετική,πολύσημη αφήγηση η οποία εστιάζει μεν στις ενέργειες του Στέφανου Λαδικού,μα είναι αφορμή για να αναδειχτούν προβλήματα τρισχειρότερα,αυτά που ταλανίζουν την ανθρωπότητα ολόκληρη.
Έτσι ο Μακριδάκης φτιάχνει με τα απλά,τα βασικά υλικά -ταλέντο,γνώση,φαντασία- μια νηφάλια, πολιτική λογοτεχνία αξιώσεων που σε αιφνιδιάζει με την μαστοριά της,που ρέει χωρίς ψεγάδι και είναι ελπιδοφόρα αν και της έχει ενσταλάξει πίκρα μα όχι χολή για την αδράνεια των ανθρώπων, ημών που παθαίνουμε συνεχώς νίλες μα αντί να μαθαίνουμε,αναπαράγουμε μιμητικά την φαυλότητά μας,άπληστοι απέναντι στην Φύση διαιωνίζοντας ένα κύκλο εξαρτήσεων που βαφτίστηκαν από τους κερδομανείς πρόοδος μα όλο αυτό δεν είναι παρά η χειρότερη σκλαβιά μας αφού δεν παράγουμε με φυσικό τρόπο τίποτα .
Όσο για τα γέλια που σου προκαλεί ο ανέμελος σε πρώτη ανάγνωση τρόπος που γράφτηκε και η έκπληξη από την γκροτέσκο γλώσσα -πανέξυπνο ανακάτεμα καθαρεύουσας με τα τοπικά ιδιώματα της νησιώτικης κοινωνίας στην οποία συμβαίνουν τα γεγονότα και με τα σημερινά ελληνικά όλων- γρήγορα βγαίνουν ξινά και νιώθεις αμηχανία για το πόσο χαμηλά αφήσαμε να μας ρίξουν ολέθριες πολιτικές.Ο συγγραφέας ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων της σύγχρονης πολιτικής πεζογραφίας μ΄αυτή του την νουβέλα.

Ο Μακριδάκης και είναι προς τιμήν του (και) αυτό ,έχει ξεκαθαρίσει από την αρχή της παρουσίας του στα ελληνικά γράμματα τι λογοτεχνία θέλει εκείνος να κάνει και για ποιους.Διάλεξε,κι αυτό είναι ολοφάνερο,να γράφει και “να ξοδεύει τα αφηγηματικά του χαρίσματα” -απαράδεκτη φράση που ειπώθηκε πολύ μίζερα για τον Ισίδωρο Ζουργό αλλά περιλαμβάνει και τον ίδιο και εγώ δεν θα την ξεχάσω ποτέ-για ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό που και νοήμον είναι και εκλεκτικό και καταλαβαίνει πολύ καλά τι γίνεται στον χώρο του βιβλίου και στο οποίο κοινό αξίζει λίγος σεβασμός .
Δεν είναι τυχαίο ούτε αμελητέο λοιπόν ότι τον Γιάννη Μακριδάκη και ευτυχώς αρκετούς ακόμα πνευματικούς ανθρώπους με έντιμη και μη ανταλλάξιμη πολιτική άποψη τον εκτιμούν και πίνουν νερό στο όνομά του εκείνοι που πρώτοι και ύστατοι δικαιούνται να έχουν όποια άποψη θέλουν,οι αποδέκτες του καλλιτεχνικού του έργου :οι αναγνώστες”.

*ένας καλός γιος κάνει απλά και αυτό 

http://lesxianagnosisbiblioudegas.blogspot.gr/2015/04/blog-post.html

 

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>