9η αναγνωστική απόκριση

Τρομοκρατική επίθεση μεγατόνων. Πλήρης αντιστροφή εννοιών και αξιών. Ναι, δεν υπάρχουν σκουπίδια στη φύση, είναι δική μας η συνεισφορά αυτή! Ναι, τα κόπρανα μας δεν είναι αηδιαστικά, τα κάναμε αηδιαστικά στο ταξίδι μας μες τους αιώνες. Χάσαμε δρόμους, πήγαμε ήρθαμε, και τώρα τόσο μακρυά απ’ την αλήθεια της ζωής. Δεν είναι αηδιαστικά σκουπίδια όπως λέμε, είναι απαραίτητα για την συνέχεια του κύκλου της ζωής. Είναι αυτά που γενναιόδωρα επιστρέφουμε στη γη για να εμπλουτίζεται και να μας θρέφει. Οι σφιχτοκώληδες βέβαια, οι δυσκοίλιοι τα κρατάνε για την πάρτη τους φοβούμενοι ακόμη κι αυτά να μοιραστούν! Το χέσιμο μπορεί να είναι πράξη τρυφερή, δοτική, πράξη ένωσης, τελετουργία αγάπης σχεδόν ερωτική! Και δεν είναι διεστραμμένο αυτό και καμία σχέση δεν έχει με την κοπρολαγνεία που η ηδονή της στηρίζεται στην ενοχή ή στην ανάγκη επιβολής.

Το βιβλίο σου Γιάννη είναι επίθεση αγάπης, ένωσης, βαθιάς συνύπαρξης της καθαρής ψυχής με την φυσική της υπόσταση. Και δυστυχώς, είναι το πιο τραγικό απ τα βιβλία σου νομίζω, απ’ όλα, ο ήρωάς σου μένει μόνος του γιατί παλεύει να πλησιάσει στην αλήθεια της ζωής και τρέχει, πατάει γκάζια λέμε.

Τι να πω… γέλασα δεν λέω μα πόσο πικρές οι διαπιστώσεις. Ισιώνει λίγο γιατί, δεν ξέρω αν το νιώθεις εσύ μα εγώ το ένιωσα πολύ, τους αγαπάς όλους αυτούς που παίζουν μέσα στο βιβλίο αυτό! Έχεις φτιάξει μια κοινωνία μονοιασμένη με τον τρόπο της. Μονοιασμένη. Λέω νταξ, ωραία είναι η ζωή κι ας είμαστε έτη φωτός μα και ένα χέσιμο μακρυά απ’ την αλήθεια της.

Α.Ψ.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>