Ζωή και Τέχνη 2 (Κυριακή 15/3/15)

Οι άνθρωποι που νιώθουν είναι πολλοί. Η συγκίνηση του “συγγραφέα” βαθιά τόσο, ώστε συνειδητοποιεί ότι μόνο με την λογοτεχνία μιλάει και θα συνεχίσει να μιλάει. Με τίποτε άλλο. Σας ευχαριστώ πολύ αυτή την πικρή Κυριακή:

“Από όλες τις μέρες του χρόνου, έτυχε να διαβάσω το βιβλίο σου «Ήλιος με δόντια» αυτή τη θλιβερή Κυριακή. Λαμπρός ο ήλιος στον κυριακάτικο ουρανό, με φαρμακερά όμως δόντια. Ένας νέος άνθρωπος βρέθηκε νεκρός – και καμία από τις δυο εκδοχές τις αυτοκτονίας ή του λιντσαρίσματος δεν είναι ανακουφιστική…

Κατά σύμπτωση, ο φανταστικός ήρωας του βιβλίου, ο Κωσταντής, ήταν κι αυτός θύμα του κοινωνικού περίγυρου της εποχής του, που ποτέ δεν μπόρεσε να τον χωρέσει στα μικρά του «κουτάκια».

Γιατί ο άνθρωπος φοβάται τόσο πολύ να αποδεχτεί το διαφορετικό; Γιατί κυριαρχεί ακόμα στην κοινωνία μας το πρεστίζ του «μάγκα» – κι ως μάγκας ορίζεται ο άντρας χωρίς συναισθήματα, ο τραχύς, ο ισχυρός, που συνθλίβει τους αδύναμους στο πέρασμά του σαν μυρμηγκάκια.

Κανίβαλοι…

Μια κοινωνία που έχει ανεχτεί τόσα πολλά – μα τόσα πολλά – κι από τόσους πολλούς, κατακτητές, πολιτικούς και λογιών λογιών ψεύτες κι εκμεταλλευτές, μου κάνει εντύπωση που δεν ανέχεται τους διαφορετικούς. Αυτοί, τουλάχιστον, σου πετάνε την αλήθεια στα μούτρα.

(Συγχώρεσέ μου τον ταραγμένο ειρμό, απλώς αναρωτιέμαι γραπτά και είναι τόσα πολλά που δεν καταλαβαίνω…)”
Μαρία Γ.

 

 

Η ένοχη σιωπή της δήθεν “ηθικής” ειναι το μπούλινγκ που αποδέχεται και σπρώχνει η κοινωνία μας.
Το βιβλίο “ΗΛΙΟΣ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ” του Γιάννης Μακριδάκης είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα κατανόησης της βίας που βασίζεται στη μη αποδοχή του διαφορετικού…

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>