Ζωή και Τέχνη 1

Κύριε Μωραϊτόπουλε ειλικρινά σας ευχαριστώ για αυτό το ποστ. Από το πρωί σήμερα δεν φεύγει από το νου μου ο Κωσταντής ο ήρωας στο Ήλιος με δόντια αλλά δεν γράφω τπτ διότι δεν θέλω να εκληφθεί από κακεντρεχείς και εξ ιδίων κρίνοντες ότι προωθώ την τέχνη μου ή το βιβλίο μου εκμεταλλευόμενος την μνήμη του παιδιού αυτού που βρέθηκε σήμερα νεκρό. Το γράψατε εσείς και είναι αυτή η διαπίστωση αναγνώστη η μεγαλύτερη ικανοποίηση και ανταμοιβή για τον συγγραφέα. Να νιώσει δηλαδή ότι το έργο του πιάνει τόπο στην συνείδηση των ανθρώπων. Να είστε καλά

Είναι τραγικό πως σαν κοινωνία δεν μαθαίνουμε δεν πάμε μπροστά δεν ξεκολλάμε απ’ τα στερεότυπα: ο διαφορετικός παραμένει διαχρονικά αποδιοπομπαίος τράγος! Προχθές τέλειωσα το “Ήλιος με δόντια” του Γιάννη Μακριδάκη το οποίο αναφέρεται σε ένα τέτοιο ιδιαίτερο άτομο στον από μικρό θηλυπρεπή Κωσταντή και στην απόρριψη της μικρής κοινωνίας στην οποία έζησε και στην αναπόδραστη μοναξιά της διαφορετικότητάς του που βίωνε. Αυτός τελικά παραφρόνησε μόλις έχασε τα στηρίγματά του, τον αγαπημένο του Αποστόλη και τον θετό του πατέρα Μαστρο-Μιμήκο. Σήμερα Κυριακή πληροφορήθηκε το πανελλήνιο για τον χαμό του ενός άλλου ιδιαίτερου παιδιού, του Βαγγέλη από την Κρήτη, που δεν ταίριαζε με την υπόλοιπη δήθεν “ανδροπρεπή” και κουτσαβάκικη κρητική παρέα και τον οδήγησαν στο θάνατο. Κρίμα. Κρίμα για τον Βαγγέλη, για αυτούς που ήξεραν, που έβλεπαν και σώπαιναν. Πότε θα μάθουμε να μιλάμε για να αποτρέψουμε το κακό? Πότε θα μάθουμε να μην κοιτάμε μόνο την πάρτη μας?
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>