Αναγνωστικές αποκρίσεις από 3 Μαρίες!

Μαρία Μ.:

(…) Η ροή του λόγου σου ως συνήθως χειμαρρώδης, μ’ έκανε να μη θέλω να τ’ αφήσω από τα χέρια μου, δεν υπήρχε δηλαδή περίπτωση να μην το τελείωνα σήμερα.  Μ’ άρεσε φοβερά το κομμάτι της σελίδας 40 που αναφέρεται στον άεργο προσωπικό χρόνο του Μιχαήλου Καπίκη λόγω της οικονομικής κρίσης, μου θύμισε τους συναδέλφους μου (…), ήταν σαν να διάβαζα το ψυχογράφημά τους! Σε κάποια σημεία γέλασα με την καρδιά μου (πολύ σημαντικό για μένα γιατί δεν είμαι ο τύπος που γελά εύκολα) αν και το όλο θέμα πιστεύω πως είναι δύσκολο για τους περισσότερους. Δεν ξέρω δηλαδή κατά πόσο ο κόσμος είναι έτοιμος να δεχθεί την αξία της ανθρώπινης κοπριάς και να μη χαρακτηριστεί το βιβλίο σου κοπρολαγνογράφημα. Προσωπικά, βρήκα πολύ ενδιαφέρον το θέμα και μάλιστα με μια διάσταση που δεν είχα ποτέ σκεφτεί παρόλο που ασχολούμαι ιδιαιτέρως με τα “κακά”. Για να σου δώσω να καταλάβεις, δεν εννοείται να κάνουν οι μπόμπιρες κακά και να μην ελέγξω την “παραγωγή” τους, γιατί το θεωρώ από τους πιο σημαντικούς δείκτες για την υγεία ενός οργανισμού. Το κείμενο στη σελίδα 108, με τον “Αμφίαρτο” που αποποιείται τα τρόφιμα μαζικής παρασκευής και επεξεργασίας βιομηχανικής μ’ εκφράζει απόλυτα με την έννοια ότι θεωρώ ότι σπούδασα λάθος αντικείμενο με την νοοτροπία που έχω περί βιομηχανοποιημένου τροφίμου (…). Το τέλος μου άφησε λίγο γλυκόπικρη γεύση, κυρίως γιατί ο Αμφίαρτος δεν επέστρεψε καν στη νήσο (η αλήθεια είναι ότι κι εγώ έτσι θα έκανα). Η γλώσσα μου ήταν απολύτως κατανοητή αν και μου έλειψε η ντοπιολαλιά που έχεις χρησιμοποιήσει σ’ άλλα βιβλία σου και ο τίτλος εξαιρετικά ευφυής και με περισσότερες της μια σημασίες. Αυτά τα ολίγα με όλη μου την αγάπη και τον θαυμασμό προς το πρόσωπό σου. Έχω αγαπήσει όλα τα “παιδιά” σου, αλλά όπως συνηθίζουν να λένε: δεν είναι όλα τα δάχτυλα ίδια. Αυτό λοιπόν που συνεχίζω να ξεχωρίζω με μικρή όμως διαφορά από την “δεξιά τσέπη του ράσου” και τώρα το “αντί Στεφάνου”, είναι ο “ήλιος με δόντια” (για μένα είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια).

Κι άλλες δυο παρατηρήσεις που θυμήθηκα πριν λίγο που κοίμιζα τα θηρία μου: η πρώτη έχει να κάνει με τον χρόνο. Μ’ αρέσει που έχεις προσέξει ώστε ν’ ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα όπως και στα άλλα βιβλία σου (η 8η Ιούνη του ’14 ήταν όντως Κυριακή). Η δεύτερη έχει να κάνει με την λοξή πορεία του Στεφάνου την ώρα της πορείας προς τον ενταφιασμό (θέλω πολύ κι εγώ να παρεκτραπώ σύντομα από την πορεία μου).

 

Μαρία Γ.: Μπράβο σου και πάλι ,πάρα πολύ ωραίο το καινούριο βιβλίο πολύ ιδιαίτερο, μου άρεσε η γλώσσα , το είχα,καταλάβει ότι θα το γράψεις έτσι απο κάποια κείμενα στο μπλοκ σου γέλασα και πέρασα υπέροχα μαζί του.

Μαρία Μ.: Κι εγώ το ολοκλήρωσα χθες.Με ξάφνιασε πολλές φορές αυτό το βιβλίο.Ένα απόγευμα γελούσα στο μετρό διαβάζοντας το και είδα τους υπόλοιπους στο βαγόνι να ψάχνουν να δουν τι διαβάζω.Ο πύχυς έχει ανέβει πολύ ψηλά.Το βιβλίο το κατέταξα αμέσως στα καλύτερα που έχω διαβάσει και δεν εννοώ ανάμεσα στα δικά σου,εννοώ ό,τι έχω διαβάσει ever. H απεικόνιση της μικρής κοινωνίας,οι χαρακτήρες,το παράδοξο μα συνάμα λογικό.Ο Στέφανος…φίλος!

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>