Αντί Στεφάνου, 4η αναγνωστική ανταπόκριση

Η Σοφία Π. απέστειλε την 4η αναγνωστική ανταπόκριση:
(…)
Διάβασα το βιβλίο και το διασκέδασα πραγματικά. Όντως είναι πιο κωμικό, σαρκαστικό και αυτοσαρκαστικό απ’ τα υπόλοιπα που έχω διαβάσει ως τώρα αν και, ή ακριβώς επειδή, πραγματεύεται δυο από τις πιο δυσάρεστες για τη σύγχρονη επικρατούσα καταναλωτική κουλτούρα  καταστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Το ύφος ήταν μάλλον εκείνο που τα ανέτρεπε όλα. Εκεί που με σοβαρή έκφραση διαβάζεις συγκεντρωμένος τις μακρόσυρτες προτάσεις προσπαθώντας να μη χάσεις τον ειρμό, ξεπετάγεται ενώπιον των οφθαλμών σου ως δια μαγείας ή ορθότερα μαεστρίας το κωμικοτραγικόν της υπόθεσης.
Η πνευματική αταραξία του Στεφανου, η «απόκοσμη ηρεμία» του, οι πολυπολιτισμικές του γνώσεις,  η νηφαλιότητά του, η αρμονική και ειρηνική του συνύπαρξη με το περιβάλλον του, κάνει τους γύρω του να φαντάζουν γελοίες καρικατούρες, χαρακτήρες που μιλούν και κινούνται γρήγορα, ασθματικά, γεμάτοι άγχος και επιτήδευση. Υστερικά τηλεφωνήματα, ένας παπάς με δεμένο το ράσο στη ζώνη να τρέχει φουριόζος απ’ το τρισάγιο στον καυγά, ιντριγκαδόροι υστερόβουλοι μαγαζάτορες, μια τυπική ελληνική μικρή κοινωνία….
Δεν ξέρω πώς γίνεται αλλά μου φάνηκε εσκεμμένα σημειολογικά ιερόσυλο και ταυτόχρονα βαθιά θρησκευτικό. Όπως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά έτσι και το σαρκίο δεν κάνει τον άνθρωπο. Ο Στέφανος το ξέρει. Οι συγχωριανοί του επίσης. Ο συνειρμός όμως της σκηνής  της «βεβήλωσης» του συμβόλου παραείναι καταφανής για τους τελευταίους για να τον παραβλέψουν. Κι ο ίδιος ο θεολόγος ψεύδεται ότι γνωρίζει αυτή τη λεπτομέρεια της ιστορίας γιατί προφανώς δείχνει ανέτοιμος να την αξιολογήσει, δημοσίως τουλάχιστον…. (Αν εξαιρέσουμε τα «ακράδαντα» επιχειρήματα του Χτύπου που τόσο συμπάθησα!!!)
Όμως ο Στέφανος δεν κρατάει  τα προσχήματα. Θα ήταν κι αυτό περιττή σπατάλη ενέργειας. Κοντά στη γη βλέπει τη συνεχή εναλλαγή της νεκρής ύλης σε ζωή και το αντίστροφο, αντιλαμβάνεται το σώμα και τις λειτουργίες του σα μέρος αυτού του κύκλου. Έχει συμφιλιωθεί με την φθαρτή πλευρά της φύσης του. Συμπεριφέρεται όπως ζει, φυσικά. Με απλότητα αποκαθιστά την αποσύνθεση, την αφόδευση, το θάνατο ως αναπόσπαστα μέρη της ζωής που ο αποστειρωμένος ατσαλάκωτος αισθητικά πολιτισμός μας κρύβει πίσω απ’ τη λαμπερή βιτρίνα.
Η φαινομενικά ανάλαφρη αφήγηση άφηνε στο τέλος θεολογικούς προβληματισμούς. Τι είναι τελικά ιερό ή ηθικό; Ιεροσυλία είναι η αδιαφορία για ένα σύμβολο ή η αδιαφορία για την ουσία της ύπαρξης; Συνίσταται στην ίδια την πράξη ή μάλλον στην πρόθεση; Η συνειδητοποίηση από τον άνθρωπο της φυσικής του υπόστασης εξαρτάται περισσότερο απ’ την πνευματική του καλλιέργεια παρά από τη διαβίωσή του στο ίδιο το φυσικό περιβάλλον; Κάποια ερωτήματα ήταν πιο άβολα: Είναι λοιπόν αναγκαίο να «βεβηλώσει» ο άνθρωπος της μετακαταναλωτικής εποχής κάθε προσκόλληση στη «νεκρή» ύλη; Να αποβάλλει απόψεις και παραδόσεις που στηρίζονται σε δεισιδαιμονίες και τον κρατούν απλά μακριά απ’ το θαύμα της ζωής όπου ο θάνατος είναι απλά ένα στάδιο της διαρκούς μεταμόρφωσης των πάντων; Να αφήσει πίσω του εκείνη την εποχή που εξυμνεί την ύλη στην πλαστική της ακινησία και αποφεύγει ως ταμπού την άλλη πλευρά της φύσης της, εκείνη της αέναης μεταβολής; Τιμάμε τη μνήμη ενός νεκρού καλύπτοντας με λευκά μάρμαρα την εικόνα της αποσύνθεσης του σώματός του ή γιορτάζουμε κι αυτή την αποσύνθεση με τη μετουσίωσή του σε νέα ζωή;
Ο Στέφανος είναι απενοχοποιημένος.  Εμείς; Ο ίδιος ο αφηγητής δεν παίρνει θέση σα να αναρωτιέται κι αυτός (όπως κι εγώ): Μήπως είναι εντέλει τόσο απλό  να γίνει ακόμη κι ο ίδιος ο θάνατος εύπεπτος;
Κι αυτές ήταν απλά οι πρώτες εντυπώσεις….
Να είσαι καλά!
Σ.Π.
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>