Κριτική από Νικ. Διακογιάννη

Αυτή η δεξιά τσέπη δεν είναι σαν τις άλλες.

19 Ιου 2009

11 Σχόλια

raso1.jpg

Αυτές τις μέρες διαβάζω το εξαίρετο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη. Δεν άντεξα στον πειρασμό και θέλησα να δώσω σε τρεις από εσάς τη χαρά να το αποκτήσετε δωρεάν!

Σήμερα, φίλες και φίλοί, το ιστολόγιο προτείνει το βιβλίο “Η δεξιά τσέπη του ράσου” του Γιάννη Μακριδάκη, ο οποίος προτάθηκε φέτος απ’ το περιοδικώ ΔΙΑΒΑΖΩ για βραβείο στην κατηγορία του πρωτοεμφανιζόμενου. Επικοινώνησα με τις εκδόσεις Εστία και με χαρά σάς ανακοινώνω ότι τρία αντίτυπα θα δοθούν σε τρεις τυχερούς με τον τρόπο που ήδη γνωρίζετε. Δηλαδή δεν έχετε παρά να αντιγράψετε το παρακάτω κείμενο και να το επικολλήσσετε στο ε μαιλ που θα στείλετε στοpapadyia@hotmail.com.

Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του εκδοτικού με υπεύθυνο τον κύριο Παπαδάκη. Έχετε χρόνο μέχρι τη Δευτέρα 29 Ιoυνίου να στείλετε τις συμμετοχές σας.

Καλή επιτυχία σε όλους

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΚΙ ΕΠΙΚΟΛΛΗΣΗ

 Ονομάζομαι …. και μέσω αυτού του μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου θα ήθελα να συμμετάσχω στην κλήρωση της Δευτέρας 29 Ιουνίου 2009, την οποία διοργανώνει το ιστολόγιο www.tera-amou.pblogs.gr σε συνεργασία με τις εκδόσεις της Εστίας. Παρακαλώ, προσθέστε το όνομά μου στη λίστα γα το βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη ”Η δεξιά τσέπη του ράσου”. Τα πλήρη στοιχεία της διεύθυνσής μου είναι τα εξής: …………

Διαβάστε τι πραγματεύεται το βιβλίο αυτό για να σχηματίσετε μια πρώτη άποψη.

Είναι η πρώτη νουβέλα που προσφέρεται στους αναγνώστες του ιστολογίου.

Τη νύχτα που πέθανε ο αρχιεπίσκοπος γέννησε η Σίσσυ. Έκανε τρία κουτάβια σα θρεμμένα ποντικάκια. Ο Βικέντιος από μέρες την είχε κατά νου. Περίμενε. Είχανε σωθεί τα φουντούκια στην τσέπη του ράσου του. Πηγαινοερχότανε μες στο μοναστήρι, μοναχικός διακονητής, κι εκείνη, φουσκωμένη, έτρεχε βαριανασαίνοντας από πίσω του, ταμένη να συντροφεύει τα βήματά του στο μαγειριό, στο προαύλιο, στα αγριεμένα πια κηπάρια και στην πεζούλα με τους σταυρούς.
Ο Βικέντιος, μοναχικός μοναχός, πενθεί για την αδικοχαμένη σκυλίτσα του, την ίδια στιγμή που λαός και επίσημη Εκκλησία πενθούν τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο.
Κατόπιν, καθώς οι κεφαλές της Εκκλησίας μετέχουν σε ιερές και ανίερες διαδικασίες διαδοχής, εκείνος αγωνιά να κρατήσει στη ζωή έστω και έναν από τους τρεις νεογέννητους διαδόχους της νεκρής σκυλίτσας.

Mια έντονα σημειολογική νουβέλα που ακροβατεί μεταξύ προσωπικού και συλλογικού πένθους, προσωπικής και συλλογικής ελπίδας.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>