Κριτική στο bookcrossing.com

Σχόλιο 1 από τον/την aris1 από Nea SmirniAttica Greece στις Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

8 από 10

 

 Εκδ: Εστία 2009, Σελ: 142

Η περιγραφή από το οπισθόφυλλο:

Τη νύχτα που πέθανε ο αρχιεπίσκοπος γέννησε η Σίσσυ. Έκανε τρία κουτάβια σα θρεμμένα ποντικάκια. Ο Βικέντιος από μέρες την είχε κατά νου. Περίμενε. Είχανε σωθεί τα φουντούκια στην τσέπη του ράσου του. Πηγαινοερχότανε μες στο μοναστήρι, μοναχικός διακονητής, κι εκείνη, φουσκωμένη, έτρεχε βαριανασαίνοντας από πίσω του, ταμένη να συντροφεύει τα βήματά του στο μαγειριό, στο προαύλιο, στα αγριεμένα πια κηπάρια και στην πεζούλα με τους σταυρούς. Ο Βικέντιος, μοναχικός μοναχός, πενθεί για την αδικοχαμένη σκυλίτσα του, την ίδια στιγμή που λαός και επίσημη Εκκλησία πενθούν τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο. Κατόπιν, καθώς οι κεφαλές της Εκκλησίας μετέχουν σε ιερές και ανίερες διαδικασίες διαδοχής, εκείνος αγωνιά να κρατήσει στη ζωή έστω και έναν από τους τρεις νεογέννητους διαδόχους της νεκρής σκυλίτσας. Μία έντονα σημειολογική νουβέλα που ακροβατεί μεταξύ προσωπικού και συλλογικού πένθους, προσωπικής και συλλογικής ελπίδας. Από τον συγγραφέα-έκπληξη του μυθιστορήματος “Ανάμισης ντενεκές”.

Και η άποψή μου:

Καιρό τώρα ήθελα να διαβάσω Μακριδάκη, από τότε που είχε βγάλει το προηγούμενο βιβλίο του, το «Ανάμισης Ντενεκές». Κάτι το θέμα του μυθιστορήματος, κάτι το ότι ο συγγραφέας μένει στη Χίο μόνιμα, κάτι το ότι χρησιμοποιεί πολύ τη ντοπιολαλιά του νησιού, γούσταρα πολύ. Ο «Ντενεκές» έχει μείνει προς το παρόν στο… βουνό των βιβλίων που περιμένουν διάβασμα, όμως όταν η «Δεξιά τσέπη του ράσου» έπεσε στα χέρια μου, δεν μπόρεσα να αντισταθώ, κυρίως λόγο του μικρού μεγέθους της. Επιτέλους ένας συγγραφέας που κατορθώνει να πει αυτό που θέλει να πει σε λίγες σελίδες χωρίς να γράψει άλλο ένα φλύαρο «τούβλο».

Πολύ μου άρεσε αυτή η νουβέλα του Μακριδάκη. Την έχω κάνει ήδη δώρο σε αγαπημένα μου πρόσωπα. Ένα περίεργο με αυτό το βιβλίο: ρώτησα τέσσερις ανθρώπους που διάβασαν τη «Δεξιά τσέπη», να μου πουν ένα πράγμα που τους έμεινε από αυτό. Ο καθένας στάθηκε σε κάτι διαφορετικό!

Η μάνα μου, επηρεάστηκε από το δράμα του καημένου του παιδιού (του μοναχού Βικέντιου) που τράβηξε τόσα βάσανα στο μοναστήρι. Η φίλη μου η Γεωργία έκλαψε τόσο πολύ για τη σκυλίτσα και τα κουτάβια της και αγάπησε τον Βικέντιο για τον τρόπο που φρόντιζε τα ζώα του.. Ο κριτικός βιβλίου Δημοσθένης Κούρτοβικ, όπως έγραψε και στο«Βιβλιοδρόμιο» της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ συνέκρινε το κείμενο του Μακριδάκη με αυτά του Παπαδιαμάντη και επικεντρώνεται στο θέμα της ευσέβειας και της θρησκευτικής ατμόσφαιρας που δείχνει. Εγώ έμεινα περισσότερο στην «ασέβεια» του Μακριδάκη, τον καυτηριασμό της σαπίλας στην Εκκλησία, όπως παρουσιάζεται μέσα από τον θάνατο και την ταφή του Χριστόδουλου, γεγονότα που ακούει στο ραδιόφωνο ο ευσεβής μοναχός της ιστορίας.

Η γραφή του Μακριδάκη ταξιδιάρικη, γλυκιά, θύμιζε πράγματι κείμενα άλλης εποχής. Ίσως είναι ένα από τα στοιχεία που έκαναν τον Κούρτοβικ να πιστεύει πως «παπαδιαμαντίζει». I like όμως! Το κείμενο στο «Βιβλιοδρόμιο», συνόδευε μια φωτογραφία ενός μοναχού (βλέπε πάνω αριστερά). Δεν είχα διαβάσει ακόμη το βιβλίο όταν την είδα, αλλά ο μοναχός ταυτίστηκε στο μυαλό μου με αυτή την εικόνα. Συμπάθησα πολύ τον Βικέντιο, δέθηκα μαζί του. Θα ήθελα να ήταν αληθινός και να μπορούσα κάποτε να πιω έναν καφέ μαζί του αγναντεύοντας το πέλαγος. Αλλά είναι χαρακτήρας φανταστικός. Ή μήπως όχι; 

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>