Ματίνα Αναγνωστοπούλου (http://www.kulturosupa.gr/)

Διαβάσαμε το βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη Η δεξιά τσέπη του ράσου.. και σχολιάζουμε...

Διαβάσαμε το βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη Η δεξιά τσέπη του ράσου και σχολιάζουμε…

 Γράφει η Ματίνα Αναγνωστοπούλου.

   Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Δεν πρόκειται για μια ιστορία με εκκλησιαστικές ίντριγκες και μοναστηριακές real estate συμφωνίες. Ούτε για ξεχασμένα και σκοτεινά μυστικά σε υπόγεια και μυστικές κρύπτες μοναστηριών και παρεκκλησίων. Είναι μια νοσταλγική και ευαίσθητη νουβέλα για τη μοναξιά, γραμμένη με απλότητα και τρυφερότητα.
   Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι ένας μοναχός, ο Βικέντιος, που ασκητεύει μόνος πια, αφού οι υπόλοιποι γέροντες έχουν κοιμηθεί, σε ένα απόμακρο μοναστήρι σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί. Η μόνη του συντροφιά είναι η Σίσσυ, μια χαριτωμένη σκυλίτσα την οποία υπεραγαπά και στην οποία έδωσε το όνομα του κοριτσιού που του χάρισε το πρώτο και μοναδικό ερωτικό του σκίρτημα προτού μπει στο μοναστήρι, σχεδόν παιδί ακόμα. Ο Βικέντιος παρακολουθεί με αμηχανία το ζευγάρωμα της αγαπημένης σκυλίτσας του και βάζει στην τσέπη του 60 φουντούκια. Κάθε μέρα τρώει ένα μετρώντας αντίστροφα την ημέρα που θα έρθουν τα γεννητούρια.
     Η Σίσσυ γεννά τα τρία της κουταβάκια και πεθαίνει λίγο μετά.  Το ίδιο ξημέρωμα ο Βικέντιος πληροφορείται από το ραδιόφωνο το θάνατο του αρχιεπισκόπου, με τη σύμπτωση των δύο θανάτων να αποτελεί ένα έξυπνο εύρημα του συγγραφέα. Κορυφαία στιγμή της νουβέλας εκείνη που ο Βικέντιος προσπαθεί να πάρει από τα χέρια του Μάρκου, του ανθρώπου που του έφερε τη σκυλίτσα, το άψυχο σώμα της.
   Ο Μάρκος την έχει πάρει να την πετάξει στη θάλασσα αλλά ο Βικέντιος καταφέρνει να την αρπάξει και στη συνέχεια τον βλέπουμε να τη θρηνεί, να τη νεκροστολίζει και τελικά να τη θάβει κοντά στον ιστό της σημαίας. Έπειτα, κατεβάζει τη σημαία μεσίστια περισσότερο για τη χαμένη του σκυλίτσα παρά για τον αρχιεπίσκοπο όπως έχει πάρει εντολή. Ο μοναχός πενθεί για τη σκυλίτσα σαν να έχει χάσει ένα δικό του άνθρωπο προσπαθώντας την ίδια στιγμή να σώσει τα κουταβάκια.
     Μέσα στις έντεκα ημέρες που μεσολαβούν από το θάνατο του αρχιεπισκόπου μέχρι την ημέρα εκλογής του διαδόχου του βλέπουμε την ταπεινή έκφραση της πίστης από τη μια και την εκκοσμίκευσή της από την άλλη, όπως και το σιωπηλό πόνο για το χαμό ενός άκακου πλάσματος σε αντίθεση με το δημόσιο πένθος του θανάτου του αρχιεπισκόπου και κυρίως παρακολουθούμε με αγωνία τον αγώνα μεταξύ της ζωής και του θανάτου.
     Ο Βικέντιος αναπολεί τη ζωή του στο μοναστήρι, από τότε που ήρθε σε αυτό 17 ετών παλικαράκι και γνώρισε τον αυστηρό γέροντα μέχρι που οι πατέρες έφυγαν ένας ένας, χωρίς όμως να μετανιώνει για την επιλογή του. Στην καρδιά του βιβλίου όμως δε βρίσκεται ούτε ο φόβος του θανάτου ούτε η αφοσίωση στην πίστη αλλά ο αγώνας κάθε ανθρώπου ενάντια στη μοναξιά. Ο μοναχός προσπαθεί να «αναστήσει» τα κουταβάκια της Σίσσυς βάζοντάς τα τυλιγμένα σε μια κάλτσα στη δεξιά τσέπη του ράσου του. Η ζωή και ο φόβος του Βικέντιου δεν είναι καθόλου μακριά από μας.
     Όλοι μας κάτι κουβαλάμε στη δεξιά τσέπη του «ράσου» μας που μας δίνει τη δύναμη να προχωράμε παρακάτω.
    Ένα βιβλίο που διαβάζεται μονορούφι και θα ήταν παράλειψη να απουσιάζει από τη βιβλιοθήκη σας.
 
Γιάννης Μακριδάκης,
‘Η δεξιά τσέπη του ράσου’,
 Εστία, 2009.
  1. Χαρτομανι

    2 MAY 2014 | 10:10 AM |

    ο Μακριδακης ειναι απιστευτος λογοτεχνης……με πολυ τρυφερη γραφη & ερευνα σε καθετι που γραφει!!!διαβαστε & τα υπολοιπα βιβλια του….αξιζουν ολα!!!!!!!!ακομα…στη Χιο οπου μενει εχει ιδρυσει το Κεντρο Χιακων Μελετων Πελιναιο!

  2. Χάρης

    8 OCTOBER 2014 | 12:20 AM |

    Μια νουβέλα που θα πρέπει να διαβαστεί από όλους ειδικά σε αυτές τις εποχές της μοναξιάς που βιώνουμε!!!!!!!!

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>