Μάγδα Παπαδημητρίου – Σαμοθράκη (antilogospierias.gr)

Γιάννη Μακριδάκη: «Του Θεού το μάτι»

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

«Τα σκιάχτρα ως μέσο και σύμβολο αντίστασης στις δυσκολίες και στους εισβολείς, εξορκίζοντας το φόβο με τη συμπαθητική  τους ασχήμια» ήταν οι συμπρωταγωνιστές της χρονιάς μαζί με την ίδρυση του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου. Τα σκιάχτρα λοιπόν, ήταν μια ιδέα του Ηλία Τσολακίδη που μας άρεσε όλους πάρα πολύ και τη κάναμε δράση. Από το περασμένο καλοκαίρι το βιωματικό εργαστήρι μας πήρε σάρκα και οστά και ξαναζωντανέψαμε τους φίλους των αγροτών στο χώρο του καπνικού σταθμού. Έγιναν μουσική έμπνευση. Εκτέθηκαν στη συναυλία που πραγματοποιήθηκε τη 1η του Δεκέμβρη στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του πρώην πολυκλαδικού λυκείου. Μέλη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, η Πολυτονική Ορχήστρα και η Εφηβική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Κατερίνης, σε συνεργασία με το Κέντρο Σύγχρονης Ψηφιακής Όπερας «Ορφεύς» ανέβασαν το Μουσικό Παραμύθι «Το σκιάχτρο».

 

Και ο κύκλος των σκιάχτρων έκλεισε για τη χρονιά που πέρασε και με τη λογοτεχνική του ματιά. Το βιβλίο «Του Θεού το μάτι» του Γιάννη Μακριδάκη έβαλε την τελεία στην προηγούμενη χρονιά στις αναγνωστικές μου προτιμήσεις. Τον συγγραφέα τον ανακάλυψα μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Κλεψύδρα» των εκδόσεων Έναστρον και από τη σελίδα του συγγραφέα όπου πληροφορήθηκα για πολλά και σημαντικά στοιχεία για τη ζωή και το έργο του, όπως ότι γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου και διηύθυνε το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο” έως το 2011.Κατόπιν άφησε τις πόλεις και μετακόμισε για μόνιμη διαμονή στην Βολισσό της ΒΔ Χίου. Εκεί, στράφηκε στη φυσική καλλιέργεια της γης και έγινε παρατηρητής της αργής αβίαστης φυσικής ανάπτυξης. Ίδρυσε το Απλεπιστήμιο Βολισσού, μέσα από το οποίο διοργανώνει σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας, αλκαλικής διατροφής και πολιτικής στάσης ζωής με γνώμονα τον αντικαταναλωτισμό και την αποανάπτυξη.

Έχει γράψει τα βιβλία:

“Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941-1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006 και Εστία 2010), “10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007), “Aνάμισης ντενεκές”, μυθιστόρημα (Eστία 2008), το οποίο κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά, “Η δεξιά τσέπη του ράσου”, νουβέλα (Εστία 2009),“Ήλιος με δόντια”, μυθιστόρημα (Εστία 2010), το οποίο ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη, “Λαγού μαλλί”, νουβέλα (Εστία 2010), “Η άλωση της Κωσταντίας”, μυθιστόρημα (Εστία 2011), το οποίος ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Χρήστου Βαλαβανίδη, “Το ζουμί του πετεινού”, νουβέλα (Εστία 2012).“Του Θεού το μάτι”, νουβέλα (Εστία 2013).

Το καινούργιο του βιβλίο, το έβδομο μυθοπλαστικό του, είναι νουβέλα και έχει αναφορές σε μεγάλα γεγονότα της πρόσφατης πολιτικής επικαιρότητας. Μια καλογραμμένη νουβέλα από έναν συγγραφέα, οικολόγο-ακτιβιστή που αποδεικνύει πως η πολιτική, οικολογική και κοινωνική αποστολή της λογοτεχνίας είναι δεδομένη και ίσως στις μέρες μας απολύτως απαραίτητη.

Η Τέσυ Μπάιλα γράφει στο Culturenew για το βιβλίο του «Ένας μονόλογος όχι εσωτερικός αλλά απευθυνόμενος σε ένα σκιάχτρο από έναν συνταξιούχο είναι η αφορμή για να καταγράψει ο Γιάννης Μακριδάκης μια αναδρομή στην ελληνική κοινωνία από τη μεταπολίτευση έως τις μέρες μας και στις πολιτικές εξελίξεις που συντελέστηκαν όλα αυτά τα χρόνια κι έγιναν η αιτία να μετατραπεί το σύγχρονο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της χώρας σε παθογόνο  καθεστώς…».

Με ένα ευρηματικό τρόπο ο Μακριδάκης γράφει για την κρίση και το δίλλημα του σημερινού Έλληνα έτσι όπως εκφράζεται λίγο πριν τις εκλογές αλλά κυρίως στέκεται απέναντι στη συνείδηση όλων μας και στοιχειοθετεί λέξη-λέξη τη συλλογική ευθύνη αυτού του τόπου από την μεταπολίτευση έως τις μέρες μας. Άλλωστε και ο ίδιος ο Πεπόνας είναι ένας από τους ευεργετημένους αυτού του συστήματος και το δίλημμά του είναι αν θα πρέπει τώρα πια να προδώσει και ο ίδιος όλα όσα τον προώθησαν όλα αυτά τα χρόνια. Άραγε θα μπορέσει να σηκώσει κεφάλι και να διεκδικήσει εκ νέου την αξιοπρέπεια του πολίτη που μοιάζει να έχει χάσει χρόνια βολεμένος και ο ίδιος στο σύστημα;

Μας δείχνει επίσης ότι απέναντι στην κρίση και τη ζωή μέσα στη χαοτική κοινωνία που δημιουργήθηκε μπορούμε να διαλέξουμε τη ζωή μέσα στη φύση και προτείνει την χρήση της γης με οικολογική συνείδηση. Επιστροφή στις ρίζες, στις αξίες, στη φύση, στη παραδοσιακή σπορά και προσωπική επανάσταση που θα σημάνει τη συλλογική, είναι οι δύο άξονες πάνω στους οποίους κινείται ο συγγραφέας για να περάσει στους αναγνώστες του όλα όσα η συνείδησή του τού υπαγορεύει.

Στου «Θεού το μάτι» οι αναφορές στην πολιτική κατάσταση είναι πολύ πιο έντονες, αφού ο αφηγητής, ο Θοδωρής ο επιλεγόμενος Πεπόνας, εξηγεί στον βουβό ακροατή του, τον Διομήδη, πώς παραλίγο να ξεχαστεί και να μην ψηφίσει στις κρίσιμες εκλογές του Μαΐου 2012.

Σαν επίλογο διάλεξα απόσπασμα από την κριτική του συγγραφέα Χριστόφορου Κάσδαγλη. «…Σ’ ένα πρώτο επίπεδο, το βιβλίο είναι ένας ύμνος στην αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με την πανίδα και τη χλωρίδα της φύσης, στην ήπια παραδοσιακή καλλιέργεια, στον επίμονο αγροτικό μόχθο και στα ευεργετικά αποτελέσματά του».

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>