Λέσχη Ανάγνωσης Degas

Λαγού Μαλλί”,”Η Άλωση της Κωνσταντίας”,Γιάννης Μακριδάκης

Α,όλα κι όλα,μπορεί να μην είμαι Χιώτισσα αλλά τα βιβλία του εκ Χίου συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη τα διαβάζω δυο-δυο.Είναι λίγων σελίδων τα γραψίματά του-το εκτιμώ πάρα πολύ αυτό,τις περισσότερες φορές δεν αντέχω όλα αυτά τα μπλαμπλα των 600,700 κτλ σελίδων-έτσι τελειώνω το ένα και πιάνω το άλλο αμέσως .Μέχρι τώρα ο, αδιαφιλονίκητα ταλαντούχος, Μακριδάκης έχει καταφέρει να με εκνευρίζει απίστευτα με το ένα και να με κερδίζει απόλυτα με το…άλλο.Ο Πέτικας,δηλαδή ο “Ανάμισης Τενεκές” μου΄κατσε πραγματικά στο στομάχι,ξέρω κάτι Εγνουσσιώτες θεόλωλους, ευχαρίστως τους τον εκσφενδόνιζα στο κεφάλι τον συμπατριώτη τους,τέτοιο χιώτικο παραλήρημα ούτε αυτοί δεν…
Απόλυτα σε βάρος της λοιπής ιστορίας!Η ιστορία του Βικέντιου στην “Δεξιά Τσέπη του Ράσου” ήταν όμως εξαιρετική,καλοφτιαγμένη,συμμετρική,γενναιόδωρη,είχε τα χίλια λογοτεχνικά καλά, κατανοητά για όλο τον αναγνωστικό κοσμάκη.Αυτό το εναλλάξ εντυπώσεων έγινε και τις δυο φορές, που διάβασα έτσι στο καπάκι,δυο-δυο τα βιβλία του, δηλαδή μου συνέβη ξανά και τώρα-ανάποδα αυτή την φορά- με το “Λαγού Μαλλί” και την ‘Άλωση της Κωνσταντίας” πάντα από τις εκδόσεις της Εστίας,δυο με άνισο μεταξύ τους τρόπο πρόκλησης ενδιαφέροντος βιβλία, για τα οποία είχα ανάμικτα συναισθήματα, αφού μπερδεύτηκα με πολλά,ως προς το θέμα,την γλώσσα,το ύφος κά.Κοντολογίς δεν θέλω να του χαριστώ από την μια, αλλά και πώς να του ψάλλω…επαινώντας τον από την άλλη;Γίνονται αυτά τα παλαβά πράγματα;Και όχι,δεν είμαι σχιζοφρενική,για καλόγνωμο ανθρωπάκι με σώας τας φρένας με νομίζω… Μου αρέσει ο Μακριδάκης,περιμένω απ΄αυτόν αλλά επίσης κάτι με χαλάει.Δεν θα μακρυγορήσω λοιπόν.Ορθά κοφτά θα δηλώσω ότι τον θεωρώ αξιολογότατη συγγραφική πέννα, με θεματολογικά ανακλαστικά ευτυχώς τις μισές φορές πιο φρέσκα από την ιδιωματική γλώσσα που επιμένει να χρησιμοποιεί και για την οποία έχω ξανά τις ενστάσεις μου. Σε πολλά επίπεδα:στην ποσότητά της σε βάρος της ποιότητας της κεντρικής ιδέας που έχει επιλέξει και που μπορεί να είναι ευρηματική και με την επιμονή του στην γλώσσα την καταλύει, στον κακόγουστο συνδυασμό της με την αλα- δεν σκαλίζω- ποιού ελλειματική στίξη,μην τρελλαθούμε τώρα,τα μεταξωτά γραψίματα θέλουν κι επιδέξια μάτια,στην Ελλάδα είμαστε,στις θουκιδίδειες-καλά,όσο πατάει η γάτα- προτάσεις και στο κάτω κάτω στο ότι απευθύνεται(;) σε κάπως ευρύ κοινό κι όχι στους λογίους,οι οποίοι αν τυχόν δεχτούμε ότι υπάρχουν ακόμα,ίσως λοξοκοιτάζουν στα χρονικά του νησιού του, ζούμε και στο 2011 βρε αδερφέ,ο κυρ Αλέξανδρος έχει πεθάνει κι όλοι οι εξαίσιοι παλαιικοί πεζογράφοι στους οποίους πάει ο νους μου το ίδιο, οπότε τι κάνει το παλικάρι;Αναβιώνει τσακίζοντας κουφάρια;Πού το πάει λογοτεχνικά;Σε τελική πού το πάει χωρίς σημειώσεις,λεξικό και τα συναφή ;Διότι δεν ξέρουμε όλοι χιώτικα,καλέ μου κύριε Μακριδάκη και δεν προτιθέμεθα και να μάθουμε! Χιώτικα κατεβατά… πράγμα που πλέον το βρίσκω βαρετό κόλλημα αλλά απ΄την άλλη βέβαια δικαίωμά του να την έχει δει έτσι την πορεία του και να επιμένει.Εκείνος έχει και τα μαχαίρια και τα πεπόνια και μπορεί να πει “άσε μας κυρά μου,άμα δεν σ΄αρέσει μην με ξαναδιαβάσεις”.Έλα όμως,που ούτε αυτό γίνεται… Το “Λαγού Μαλλί” λοιπόν με συγκίνησε πάρα πολύ.Τόσο που άντεξα σθεναρά τα χιώτικα διότι η ανάπτυξη της όλης ιστορίας, παρά το λιγάκι βιαστικά δοσμένο τέλος της, ήταν όμορφα ζυγιασμένη,είχε εναλλαγές αφηγηματικές και γλωσσικές,συναισθηματικές εντάσεις χωρίς υπερβολές,χαρακτήρες λαϊκούς,αληθινούς που δεν χωράνε ,δεν αφομοιώνονται από το ηλίθιο ισοπεδωτικό σύστημα της εποχής των παγκόσμιων νεοβαρβάρων,που αλώνουν και επιβάλουν νέες τάξεις πραγμάτων και που τους δίνει απλόχερα ο Μακριδάκης, αυτών των απλών ανθρώπων, που δεν γνωρίζουν και πολλά-πολλά γράμματα, ένα αριστουργηματικό βάθος,περηφάνεια,τεράστια αξιοπρέπεια και εντιμότητα στο πώς αντιδρούν,πώς νιώθουν,τι λένε,δεν τους βάζει στο-χιώτικο, μην ξεχνιόμαστε-στόμα τους τίποτα, που να μην είναι έτσι,να μην στέκει πολιτικά έτσι,όντας απλά η αλήθεια. Την λάτρεψα αυτήν την νουβέλα πραγματικά.Μάστορας πρώτης τάξεως με λίγα υλικά,ξεκάθαρα,απλά,τα βασικά.Χωρίς τσιριμόνιες.Χωρίς επιδείξεις και ακροβατικά.Πήρε 4 άντρες διαφορετικών ηλικιών και επαγγελμάτων,τον Νικολή,τον Λευτερό,τον Λάμπη και τον Πέτρο,δεν τους κούνησε ρούπι από την Χιό,τα νερά και τα μέρη εκεί κοντά και τους έβαλε να φτιάξουν αυτοί, για λογαριασμό του, με πρωταγωνιστή άλλον,στο ίδιο έστω φόντο καταστάσεων, τον καπετάν Σίμο,μια μυθοπλασία χωρίς…. μύθους,με μια τωρινή ιστορία να εισβάλει από κάθε παράγραφο και να γίνεται απαγχονιστική αλυσίδα με εύθραυστους κρίκους, ετοιμόρροπους,θανατερά σάπιους:τις σύγχρονές μας εθνικές, πικρές μέρες.
Σε πόσες σελίδες μεγαλουργεί; Σε…δυο!Στην πραγματικότητα στις σελιδίτσες 87 και 88, στο φοβερό πλάνο που σκηνοθετεί αγγελοπουλικά,καρέ καρέ . Εσένα σε κυριεύει τρόμος από την ακρίβεια της συμβολικής που σου ρίχνει σκηνής,για να σε αποτελειώσει,σκηνής νεκρού-ζωντανού,αλήθειας-ψέμματος.Αμ,δεν θα σας πω άλλες λεπτομέρειες γιατί πρέπει να το διαβάσετε αυτό το βιβλίο!
Περιμένετε τώρα να περάσω στο δεύτερο μακριδάκειο ,στην “Άλωση της Κωνσταντίας”,ε; Αυτό κι αν δεν θα το κάνω, διότι την άσπλαγχνη κατραπακιά που μου έδωσε ο Χιώτης με την κωνσταντινοπολίτικη αυτή την φορά αλα λωξάντρα ,ντοπιολαλιά σε ανοικονόμητα κατεβατά -κι είναι και πολύ φορεμένο πια το στυλάκι το πολίτικο- για τα παθήματα,τα υποτιθέμενα,της κυρα-Κωνσταντίας και του περιβόητου τουρκόσπορου χιώτη ,σιγά μην ήταν απ΄αλλού,γαμπρού της κι όλα αυτά που κάθησε κι έγραψε,με τρόπο χαχαχα και χουχουχου,
αποκαρδιωτικό και τίγκα στα λαχανοντολμαδάκια,με συγχωρείτε,κλισεδάκια και στις ευκολίες του καθενός,που γράφει ανθρωπινά- επειδή δεν είναι καθένας ο Μακριδάκης και κακώς δεν το σκέφτηκε κι ο ίδιος αυτό-ε, δεν μου κάνει καρδιά να σας την περιγράψω.Θα το πιω μοναχή μου το ποτηράκι…
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>