Συνέντευξη στον Αναπνευστήρα Λειβαδιάς

http://www.anapnefstiras.gr/el/interviews/dialogoi/item/408-yannis-makridakis#.UoeVJnA9I7x

Το κείμενο της συνέντευξης:

1) Τι κοινά έχετε με τον Παναγή, τον ήρωα της νουβέλας σας με τίτλο «Το ζουμί του Πετεινού»; Τίποτε απολύτως. Ο Παναγής είναι ένας παραδοσιακός νεοέλληνας, από την πολιτική στάση μέχρι την αγροτική ενασχόλησή του. Αμετανόητος ψηφοφόρος του δικομματισμού, αμετανόητος και ως καλλιεργητής, που αναπαράγει μεν καθαρούς σπόρους, επιμένει δε στην συμβατική γεωργία. Άρα δεν έχουμε κανένα κοινό σημείο αφού προσωπικά ποτέ δεν ήμουν ψηφοφόρος του δικομματισμού, ούτε όμως συμβατικός καλλιεργητής, αλλά φυσικός.

2) Είναι πισωγύρισμα η επιστροφή από τον αστικό καταναλωτικό τρόπο ζωής σε έναν απλούστερο και πιο φυσικό; Έχει πρωτογενές πλεόνασμα η ζωή που έχετε επιλέξει; Έτσι φαίνεται στους αδαείς καταναλωτές, ως πισωγύρισμα. Στην πραγματικότητα όταν αρχίσεις να ζεις ελεύθερος από την σύγχρονη δουλεία της μισθωτής εργασίας και όταν αρχίσεις να τρέφεσαι καθημερινά από τη γη, βλέπεις και νιώθεις πόσο πρωτόγονη, οπισθοδρομική είναι η καθημερινή πραγματικότητα μες στις πόλεις. Πρωτογενές πλεόνασμα σε ύλη και ψυχή αποκτά πλέον η κάθε μέρα σου.

3) Το βιβλίο δεν δείχνει να παίζει και σημαντικό ρόλο στη ζωή των νεοελλήνων. Με ποιο τρόπο μπορεί να «γυρίσει» αυτό; Και γιατί να γυρίσει; Πιστεύετε στην δύναμη του γραπτού λόγου στην εποχή μας; Προσωπικά την βιώνω την δύναμη του γραπτού λόγου. Δεν θα είχα καταφέρει να επιζήσω εντός αυτής της σύγχρονης σκληρής εποχής αν δεν έγραφα. Οπότε πιστεύω αλλά και λαμβάνω μηνύματα πως, όπως σε αυτόν που γράφει ασκεί η γραφή δυναμική επιρροή, το ίδιο κάνει και σε αυτόν που διαβάζει. Νομίζω ότι διαβάζουν οι Έλληνες, έτσι τουλάχιστον έχω αντιληφθεί από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την λογοτεχνία. Διαβάζουν και πολύ μάλιστα. Απλά δεν διαβάζουν Έλληνες συγγραφείς διότι το επίπεδο έπεσε δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες και οι αναγνώστες, υγιώς πράττοντας, γύρισαν την πλάτη. 4) Παρά το ότι είστε ηλικιακά μικρός έχετε άνεση με τη ντοπιολαλιά της περιοχής σας και από τα κείμενά σας προδίδεται ιδιαίτερο βάθος ως προς τα λαογραφικά στοιχεία της ζωής των Ελλήνων κατά το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα. Το παλιό είναι πάντα πιο καλό και αγνό ή αυτό απλώς αποτελεί χαρακτηριστικό των ανθρώπων που τρέφουν νοσταλγία για τον κόσμο που έβλεπαν μέσα απ’ τα αγνά μάτια των παιδικών τους χρόνων; Αν το παλαιό ήταν καλό και αγνό, δεν θα είχε φτάσει η ανθρωπότητα σε αδιέξοδο. Η ανθρωπότητα, από τις απαρχές της ύπαρξής της μέχρι το άπειρο, είναι ενιαίο σύνολο, οπότε η συμπεριφορά όλων επηρεάζει όλους, κυρίως όμως των παλαιών τους σημερινούς και των σημερινών τους επόμενους. Τίποτε παραδοσιακό δεν είναι ιδανικό για να το ακολουθεί κάποιος σύγχρονος. Από την γεωργία μέχρι την διατροφή μέχρι την υλική προσέγγιση του πλούτου, όλα λάθος τα έκαναν οι παλαιοί, οπότε εμείς τώρα καλούμαστε αντί να συνεχίσουμε να ζούμε επί των λαθών, να τα επανακαθορίσουμε και να τα διορθώσουμε, χρησιμοποιώντας τις σύγχρονες γνώσεις και την τεχνολογία που έχουμε αναπτύξει και παίρνοντας από τους παλαιούς κάποιες γνώσεις εμπειρικές αλλά και κάποια αγνά υλικά και πόρους. Ας μην ξεχνάμε ότι οι παλαιοί μας έφτιαξαν εμάς ως άτομα καταναλωτικά, δέσμια μηνιαίου μισθού, οι παλαιοί μας ανέθρεψαν με λάθος τρόπους και μας εισήγαγαν στους καρκίνους αφήνοντας το θέμα της τροφής μας σε χέρια πολυεθνικών, οι παλαιοί άνθρωποι έστησαν γενικώς τις λάθος ράγες επί των οποίων σήμερα τροχιοδρομούμε και μας είναι τόσο αφόρητη η «πραγματικότητα» αλλά και τόσο δύσκολο να ξεφύγουμε απ’ αυτήν.

5) Όπως έχετε αναφέρει σε κείμενό σας έχετε κηρύξει τον πόλεμο υψώνοντας σαν λάβαρο στο σπίτι σας μια κόκκινη σημαία. Γιατί κόκκινη και όχι γαλανόλευκη; Τον πόλεμο των συναισθημάτων ενάντια στον υπολογιστή νου, τον πόλεμο της ελεύθερης ψυχής ενάντια στο δέσμιο μυαλό και κορμί, τον πόλεμο του ανθρώπου ενάντια στο άτομο, τον έχω κηρύξει εδώ και δεκαπέντε ακριβώς χρόνια, από όταν ήμουν 27 και αποχώρησα από την συμβατική εργασία, βγαίνοντας στο περιθώριο του χρηματοοικονομικού συστήματος. Όσον αφορά στο χρώμα της σημαίας, το κόκκινο με εκφράζει, αυτό είναι εξάλλου το χρώμα των ιδανικών που υπηρετώ.

6) Αφορμή για το βιβλίο σας «Λαγού μαλλί» στάθηκε το πέρασμα, από το βάθος του τηλεοπτικού πλάνου, ενός παλιού καϊκιού κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Γιώργου Παπανδρέου από το Καστελόριζο. Τι άλλαξε από τότε; Πώς κρίνετε την αντίδραση των απλών Ελλήνων πολιτών από εκείνη την ημέρα και έπειτα; Η ελληνική κοινωνία βιώνει εδώ και τρία χρόνια μια άνευ προηγουμένου επανάσταση, η οποία λαμβάνει χώρα και εδραιώνεται με τον αβίαστο, φυσικό ρυθμό ανάπτυξης. Έχει επέλθει τόσο μεγάλη αλλαγή εντός των ανθρώπων, έχει λάβει χώρα και εδραιωθεί η προσωπική επανάσταση σε τέτοιο βαθμό, που όποιος δεν βλέπει ότι το τοπίο αλλάζει, θα μείνει πολύ σύντομα πίσω και θα αναρωτιέται πού πήγαν οι υπόλοιποι. Η ελληνική κοινωνία δεν κάθεται ολόκληρη στον καναπέ της. Στον καναπέ κάθονται μόνον όσοι είναι παραιτημένοι και θα βουλιάξουν μαζί με όλο το υπάρχον πολιτικοκοινωνικό σύστημα, θα γίνουν λίπασμα σύντομα στα ριζά του νέου που γεννήθηκε και μεγαλώνει ακάθεκτο.

7) Πολλοί προσδίδουν ένα εθνικό χαρακτήρα στις σημερινές οικονομικές προκλήσεις. Συμμερίζεστε την άποψη αυτή ή θεωρείτε ότι αποτελεί έκφραση του λεγόμενου «εθνικολαϊκισμού» που κατά πολλούς έθρεψε και τα εθνικιστικά άκρα; Όποιος είναι πατριώτης, αγαπάει τις πατρίδες όλων των ανθρώπων. Η Αριστερά άφησε την έννοια πατριωτισμός να την λυμαίνονται ακροδεξιοί. Για μένα πατριωτισμός είναι η αντίσταση στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων του τόπου μας, η προστασία του οικοσυστήματος εντός του οποίου κατοικούμε και τον ίδιον πατριωτισμό θέλω να επιδεικνύουν όλοι οι άνθρωποι για τον τόπο τους, ενάντια στην σύγχρονη καταναλωτική ανάλγητη και καταστροφική αποικιοκρατία. Τα εθνικιστικά άκρα είναι ανάξια λόγου, θα εξαφανιστούν σε σύντομο ιστορικό χρόνο, θα τους αφανίσει η ίδια τους η ιδεολογία.

Υπάρχει «ζουμί πετεινού» για την Ελλάδα των Μνημονίων και της εξευτελιστικής υποτέλειας που θέτει τους Έλληνες ως η πηγή κάθε κακού της Ευρώπης; Το γιατρικό δεν υπάρχει μόνο για την Ελλάδα διότι δεν νοσεί μόνο η Ελλάδα. Νοσεί ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα, όλος ο ευτελής δυτικός καταναλωτικός «πολιτισμός» των απορριμμάτων και των ανθρώπινων ρακών. Το «ζουμί του πετεινού» είναι η αλλαγή πορείας, με κατεύθυνση τις Αξίες που τόσο μεθοδικά κατεδαφίσαμε και από άνθρωποι-φυσικά πλάσματα γίναμε αριθμημένα άτομα καταναλωτές κι έχουμε την εντύπωση ότι ο μοναδικός φυσικός πόρος είναι το χρήμα. Το γιατρικό μας ως ανθρωπότητα είναι να γειωθούμε ξανά, να έρθουμε κοντά στους φυσικούς πόρους, στα πρωτογενή υλικά, στους σπόρους της ζωής. Όσο δεν το κάνουμε, απλά συνεχίζουμε να χτίζουμε και να ψηλώνουμε έναν πύργο της βαβέλ ο οποίος έχει σαθρά θεμέλια και κάθε τόσο πέφτουν και χάνονται άνθρωποι-τούβλα μέχρι που σε πολύ σύντομο ιστορικό χρόνο θα κατεδαφιστεί ολόκληρος.

9) Ποιο βιβλίο θεωρείτε ορόσημο για την πνευματική ζωή σας και, προφανώς, θα το προτείνατε στους αναγνώστες του αναπνευστήρα; Την Ασκητική του Καζαντζάκη σε συνδυασμό με την Κωμικοτραγική ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους, αλλά και το Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο, του Βασίλη Ραφαηλίδη Διότι, παρόλο που μεγαλώσαμε σε περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούσε το «κοίτα τη δουλίτσα σου, δεν μπορείς εσύ να σώσεις τον κόσμο», πρέπει να τα αποκηρύξουμε όλα αυτά τα φιλοτομαριστικά που οδήγησαν τον κόσμο στο αδιέξοδο και να νιώσουμε ο καθένας προσωπικά ότι έχουμε Χρέος να σώσουμε τον κόσμο, να τον αλλάξουμε.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>