Κριτική Λέσχης Ανάγνωσης Βιβλίου Degas

“Η Δεξιά Τσέπη του Ράσου” και “Ανάμισης Ντενεκές”,Γιάννης Μακριδάκης

Ο Γιάννης Μακριδάκης,έχει μπει για τα καλά στην ολιγομελή παρέα των σύγχρονων συγγραφέων που ξελασπώνουν, με ό,τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια φράση,αυτή την χρονική περίοδο την σύγχρονη,ελληνική λογοτεχνία.Έγραψε πρώτα τον “Άνάμιση Ντενεκέ”(2008) και κατόπιν την ¨Δεξιά Τσέπη του Ράσου” (2009).Και μετά πήρε φόρα για τα καλά,έτσι έχουμε και τον “Ήλιο με Δόντια” και το “Λαγού Μαλλί” αμφότερα το 2010 και πάντα από την Εστία,έναν εκδοτικό οίκο που σέβεται πολύ την Λ ο γ ο τ ε χ ν ί α και θα το λέω αυτό ξανά και ξανά και που τελευταία, με συγγραφείς όπως ο Μακριδάκης, πλησιάζει ένα πιο ευρύ κοινό.Γιατί όχι…

Δεν θα πω αν εμένα τελικά μου “αρέσει” ή όχι ο Γιάννης Μακριδάκης.
Σας προτείνω να τον διαβάσετε οπωσδήποτε,αγνοώντας όμως,παρακαλώ, την εύκολη πρώτη διαπίστωση που υπονομεύει πχ και τον Ισίδωρο Ζουργό,ότι δηλαδή είναιμεγάλοι μάστορες της γλώσσας και γεφυρώνουν με την ιδιαίτερη λεξοπλαστική τους δεινότητα την παλιά με την σύγχρονη λογοτεχνία κι άλλες τέτοιες χοντροκομμένες παρόλες.Μάστορες από άποψη γλώσσας είναι πολλοί,πάρα πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς.Ακόμα και ανάμεσα στις σαχλές θείτσες που την έχουν δει συγγραφείς μερικές κουμαντάρουν μια χαρά τα της γλώσσας,αλλού βρίσκεται η δύναμη και η ουσία ενός βιβλίου,θα το υποστήριζα δε αυτό με επιμονή,έγκειται στο θέμα του. Και το θέμα,η κεντρική ιδέα,ο πυρήνας και στα δυό πρώτα βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη είναι ολοκάθαρα ό,τι ακριβώς σηκώνει όλο το βάρος της ύπαρξής τους.Δεν χρειάζεται η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία ρέπλικες, με ημερομηνία ή μη λήξης, των μεγάλων της.
Ας αφήσουμε τις γελοίες συγκρίσεις με τον Παπαδιαμάντη,τον Μυριβήλη ,τον Βενέζη κτλ.
Εκείνοι είναι…εκείνοι!Μακρινοί και εντυπωσιακοί σαν το …Σύμπαν,άστρα που “δεν ζουν” αλλά θα τα βλέπουμε να στέλνουν το φως τους όσο υπάρχει.
Εμείς ,εδώ και τώρα, χρειαζόμαστε ν έ ο α ί μ α !
Η γλώσσα λοιπόν είναι αναμφισβήτητα το σταθερό και το πιο ασφαλές όχημα αλλά η επιμέρους γλωσσική προτίμηση του κάθε αξιοπρόσεκτου που σκάει από το κουκούλι συγγραφέα δεν είναι,δεν πρέπει να είναι,το βασικό κριτήριο της περαιτέρω αποδοχής ή όχι διότι αμέσως- αμέσως, να ένας λόγος ,μπορεί κάλλιστα να γίνει πολύ κουραστική και να βγάλει τον καλόγνωμο αναγνώστη από την, όποια,αρμονία του κειμένου,πράγμα που εμένα μου συνέβη στον “Ανάμιση Ντενεκέ”….Που να πω την μαύρη αλήθεια από ένα σημείο και μετά τον διάβαζα με το ζόρι,κάτι τα ατελείωτα χιώτικα,κάτι μια τάση του συγγραφέα προς μια πολυλογία (χειρότερη από την δική μου),κάτι ωσάν το παροιμιώδες πια θεσπέσιο πλην ανοικονόμητο ύφος του Ζουργού-λόξυγγα θάχει ο αγαπητός Θεσσαλονικιός συγγραφέας-κάτι τέλος πάντων σαν να φτιάχνει ένας χριστιανός ένα φαγάκι να στυλωθεί,να χορτάσει χωρίς να πλαντάξει ,να σκάσει κι ενώ το ξεκινάει με μετρημένα καλά υλικά της προκοπής του βγαίνει στην πορεία μια ταμαχιά και του ρίχνει όλα τα μπαχάρια και τα σαλτσικά και τα διάφορα και το μπερδεύει…Στο τέλος τον σιχάθηκα και τον Πέτικα και το σόι του το χιώτικο…
Το θέμα όμως στην “Δεξιά Τσέπη του Ράσου” ναι,αυτό ήταν ευφυές και συνάμα όσο χρειάζεται τρυφερό,τόσο όσο να φαντάζει η αθωότητα του μοναχού Βικέντιου δυνατή να υπάρχει και να αντέχει.Τι;Τα πάντα και… τίποτα.Την ζωή και τον θάνατο.
Ολιγοσέλιδο,περιεκτικό,λιτό αλλά πλούσιο,με πολλές ενδιαφέρουσες αναγνώσεις-τις οποίες βρίσκεις μόνος σου,έχεις ως αναγνώστης μεγάλη ελευθερία να διαβάσεις με θρησκευτικότητα πχ ή αθεΐστικη διάθεση-διόλου φορτωμένο με χαρακτήρες, εστιασμένο ισορροπημένα στο δίδυμο Βικέντιου-διαδόχου (ενώ τις ίδιες μέρες παίζεται η διαδοχή του επόμενου αρχιεπισκόπου στην Αθήνα) η “Δεξιά Τσέπη του Ράσου” είναι ένα βιβλίο που θα ήταν παράλειψή μου να μην το έχω στην βιβλιοθήκη μου.

Τώρα το πότε και αν θα διαβάσω και τα επόμενα βιβλία του που ακολούθησαν είναι άλλη ιστορία…

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>