Κριτική από Κατερίνα Τ. (Αναγνώσεις Βιβλίων)

 

Λαγού μαλλί, Γιάννης Μακριδάκης

 

 

Στην αρχή, οι ιδιωματισμοί μπορούν να ξενίσουν κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος. Γρήγορα, όμως, παρασύρεται κανείς για να εισέλθει στη σκέψη των ηρώων που είναι πηγαία και καθηλωτική, κατά τη γνώμη μου. Ίσως αυτό συμβαίνει, αφενός χάρη στη μαεστρία του Μακριδάκη και αφετέρου επειδή το ξένο είναι πιο ενδιαφέρον από το οικείο. Εν προκειμένω, το ξένο είναι η ζωή και η σκέψη του ανθρώπου της υπαίθρου.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, είναι τόσο ελκυστική η ροή της ιστορίας και η διείσδυση στις σκέψεις εναλλακτικά από ήρωα σε ήρωα, ώστε γίνεται σχεδόν απογοητευτικό το γεγονός ότι πρόκειται για νουβέλα (και επομένως τελειώνει γρήγορα).
Στο τέλος, τον αναγνώστη τον περιμένουν δύο αναπάντεχες συνδέσεις με την κοινή νεοελληνική πραγματικότητα. Δεν είναι σωστό να μιλήσω περισσότερο για αυτές, στερώντας την έκπληξη από ένα δυνητικό αναγνώστη. Πάντως, την πρώτη τη βρήκα εξαιρετική, ενώ η δεύτερη μάλλον με δυσαρέστησε, χωρίς να υπονοώ ότι αφαιρεί από την αξία του βιβλίου. Αντιθέτως, θεωρώ ότι αποτελεί τροφή για σκέψη. Και για να εξηγήσω τι εννοώ, όταν λέω ότι με δυσαρέστησε και ότι αποτελεί τροφή για σκέψη, θα χρησιμοποιήσω ως συνειρμό την τέταρτη στροφή από τους”Μοιραίους” του Βάρναλη:

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

Οι στίχοι αυτοί, λοιπόν, με δυσαρεστούν, όχι επειδή ο Βάρναλης δεν τους έγραψε καλά ή επειδή αυτό που περιγράφει δεν είναι ακριβές, αλλά ακριβώς επειδή απεικονίζουν μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Η δυσάρεστη πραγματικότητα είναι ότι είτε οι άνθρωποι συνειδητά εθελοτυφλούν απέναντι στις αιτίες από τις οποίες πηγάζουν τα προβλήματά τους είτε πραγματικά αδυνατούν να εντοπίσουν αυτές τις αιτίες (από αβουλία; από ανικανότητα;). Ό,τι από τα δύο κι αν ισχύει, είναι δυσάρεστο και, επομένως, πρέπει να αλλάξει. Αυτές τις σκέψεις έκανα με βάση την πρώτη ανάγνωση. Και σαφώς υπονοώ ότι θα υπάρξει και δεύτερη.
Ανεξάρτητα από τις προσωπικές μου σκέψεις, πρόκειται για μία νουβέλα-διαμαντάκι που αξίζει κανείς να διαβάσει.

http://anagnoseisvivlion.wordpress.com/2013/09/07/%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82/

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>