Ο Κ. Τραχανάς προτείνει:

 «Του Θεού το μάτι» Γ.Μακριδάκη Εκδόσεις Εστία 2013 σελ.145

Ούτε κελάιδισμα, ούτε τιτίβισμα, ούτε κρώξιμο .Η θλιβερή σιωπή της Άνοιξης χωρίς τα πουλιά της ήταν η κεντρική εικόνα στο φημισμένο βιβλίο της Ρέιτσελ Κάρσον «Η σιωπηλή Άνοιξη». Από τη δημοσίευση του , 50 χρόνια πριν, η ανθρωπότητα εξακολουθεί να φιμώνει τις φωνές της φύσης , με τα εντομοκτόνα , τη ρύπανση , την κλιματική αλλαγή , οδηγώντας πολλά είδη του φυτικού και ζωικού βασιλείου στην εξαφάνιση .

Οι απώλειες που υφίσταται ο φυσικός κόσμος είναι δικές μας απώλειες, η σιωπή της φύσης φιμώνει κάτι μέσα στον ανθρώπινο νου.

Οι μάγοι γιατροί της Αμαζονίας λένε ότι κάθε φυτό έχει το δικό του «τραγούδι» και ότι για να καταλάβεις πώς πρέπει να το χρησιμοποιήσεις , πρέπει να ακούσεις τη φωνή του….

Ο νέος ήρωας του Γ.Μακρυδάκη , ο  Θόδωρος , με το παρατσούκλι του Πεπόνας, αφηγείται τη ζωή του ,στο ….σκιάχτρο του (τον Διομήδη), που φτιάχνει στο μούρκι του(κτήμα)στη Χίο.

  Κάθε πρωί ο Πεπόνας συνομιλεί  με τα φυτά  , τα πουλιά  και  όλα τα ζωάκια, που ζούνε μέσα στο μούρκι του….

Όλοι θα νομίσουν ότι τρελάθηκε ,που μιλάει στο σκιάχτρο του. Που να καταλάβουν όλοι αυτοί…. Δεν ακούνε ,ότι τα φυτά , τα ζώα και η γης φωνάζουν….

Μιλάει ο Πεπόνας στο σκιάχτρο του, για τους σπόρους του, τα φυντανάκια του , τα μπιζέλια του , τα λάχανά του, τις μελιτζάνες τους, τις ντομάτες του, τα πεπόνια του , τις περασιές του, τις φράουλές του, τα σύκα του, το κοπρόχωμα του, τις περασιές του , το πρώτο φρούτο της γης, το μούσμουλο, το μαγκανόγυρο , το πηγάδι του, τον πρασάγγουρα , τον σκαντζόχοιρο, την όχεντρα, τις οχιές, τους λαφιάτες, τον σκύλο τον Μάρτη, τις κότες και τους πετεινούς, τα πονηρά σπουργίτια, που όλα τα ξέρουνε (είναι του Θεού το μάτι) , την κίσσα την ρουφιάνα, τον δεντροκούβακα τον  Φραγούλη…..

Μιλάει επίσης για την οικονομική κρίση, τα μνημόνια , τα ξεμνημόνια   και για το κόμμα του,που ποτέ δεν το απαρνήθηκε , ούτε είχε σκοπό να το προδώσει , τώρα που βουλιάζει και όλοι το βρίζουνε και φεύγουνε από κοντά του ,σαν τους ποντικούς…

Και ευτυχώς πρόλαβε να ψηφίσει το κόμμα του , πιστός στις ιδέες του, διότι εκείνη την Κυριακή του Μάη του 2012, ήρθαν οι γείτονες συγχωριανοί του ,για να τους δώσει φυντάνια και με την δουλειά και την κουβέντα ξεχάστηκε. Ευτυχώς γιατί αν δεν ψήφιζε ,τα πουλιά (η συνείδησή του) , θα ξέρανε την ανομία του και θα του το κοπανάγανε κάθε μέρα σε όλη του την ζωή ….

Ο Γιάννης Μακριδάκης , ακτιβιστής και οικολόγος , σαν καλλιεργητής στη Χίο, διατηρεί και αναπαράγει σπόρους για όλα τα παραδοσιακά φυτά, δεν χρησιμοποιεί καθόλου υβρίδια. Γνωρίζει ότι η ζωή του αγρότη είναι σκληρή , αλλά πιο σκληρή είναι η ζωή στα ανήλια και υγρά διαμερίσματα των μεγαλουπόλεων. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεμένοι με τη φύση, ασκούν κριτική σε μια αστική ζωή ,που ζει μέσα στο φόβο και έχει περιέλθει σε αδιέξοδο.

 Η φύση και οι απλοί άνθρωποι , αυτοί είναι οι λογοτέχνες, μας λέει….

Το βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη είναι ευχάριστο, αισθητικά δυνατό ,αλλά πολιτικά αφελές.

Το βιβλίο αυτό είναι επίσης ένα ταξίδι και μια αναζήτηση της αληθινής ζωής.

Το βιβλίο «Του Θεού το μάτι» είναι ένας ύμνος στη γη και την φύση. Ο συγγραφέας δεν ζητά επιστροφή στη φύση , αλλά μια αρμονική σχέση με την φύση και την παράδοση. Μας καλεί να βάλουμε στη ζωή μας ,διαφορετικές προτεραιότητες.Tην λύση δηλαδή την εκπροσωπεί ο Πεπόνας-Θόδωρος , η δημιουργική αυτάρκεια και η λιτή ζωή.

Ο συγγραφέας ,Γιάννης Μακριδάκης, μας τονίζει επίσης  ότι όταν οι εμπειρίες από τον φυσικό κόσμο συρρικνώνονται , δεν νιώθουμε τότε το βάθος των ίδιων μας λέξεων.

Ο ανθρώπινος νους έχει ανάγκη τη φύση για να σκεφτεί καλύτερα. Στα σιωπηλά δάση , στα σιωπηλά φυτά και στα σιωπηλά πουλιά , ο ανθρώπινος νους χάνει τα μονοπάτια της σκέψης και τις αντηχήσεις της φωνής του. Το δίκτυο της ζωής είναι επίσης  δίκτυο σκέψης και ο νους μας έχει φωλιά του στην γη ,που ξέρει να μιλάει και να τραγουδάει….

Μέσα σε μια δυστοπική ελληνική πραγματικότητα με άγνωστο αύριο , ο συγγραφέας μας δίνει με τη νουβέλα του , τη διέξοδο ενός ουτοπικού παραδείσου , μιας….Αρκαδίας.

Το βιβλίο αυτό λειτουργεί ως παρηγορητικό αντίβαρο , ως παρηγορητική ματιά στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα , προσφέροντας ένα μύθο , ένα παραμύθι….

Δεν πρέπει βέβαια να πιστεύουμε τους μύθους σαν απόλυτες αλήθειες, μας υπενθυμίζει ο Πλούταρχος , και πως μπορούσαμε να διαφωνήσουμε!! Μα από αυτούς πρέπει να εξάγουμε τις απαραίτητες ενδείξεις ,που θα μας επιτρέψουν να συμπεράνουμε τις αλήθειες και τα φαινόμενα που υπαινίσσονται οι μύθοι.

 

Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε Μαθηματικά. Άλλα έργα του είναι : «Ανάμισης ντενεκές», «Η δεξιά τσέπη του ράσου», «Ήλιος με δόντια»,  «Λαγού μαλλί», «Η άλωση της Κωνσταντίας» και το «Ζουμί του πετεινού»  .

http://www.monoplio.gr/index.php/xamperia/816-o-k-traxanas-proteinei-tou-theoy-to-mati-g-makridaki-ekdoseis-estia-2013-sel-145

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>