Κριτικη στην Αυγή

Πολενάκης Λ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/12/2012

Το έργο με τον «προβοκατόρικο» τίτλο «Η άλωση της Κωνσταντίας», βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη, διασκευασμένο για το θέατρο από τον έμπειρο Χρήστο Βαλαβανίδη. Δίνεται στο θέατρο «Μεταξουργείο», σκηνοθετημένο από τον ίδιο, με τις Άννα Βαγενά και Ελένη Γερασιμίδου, ένα μετωπικό υποκριτικό δίδυμο, και τον Βασίλη Παλαιολόγο σε έναν «πλάγιο» ρόλο.

Το έργο μάς μιλά για τους Ρωμιούς της Πόλης με τρόπο νοσταλγικό, σαν να έχεις απέναντί σου και να αντικρίζεις στην προθήκη ενός παλαιοπωλείου μια ρετουσαρισμένη ξένη οικογενειακή φωτογραφία, που κάτι, ωστόσο, σου θυμίζει, και πασχίζεις να ταυτίσεις τα πρόσωπά της με δικές σου μνήμες. Ενώ ταυτόχρονα στήνει μια πλοκή σχεδόν αστυνομική, με χαμένα παιδιά, με απρόσμενες συναντήσεις, με ξαφνικές αναγνωρίσεις αδελφών, που, αν δεν τη διαπότιζε ένα έντονο χιούμορ θα μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει μελοδραματική.

Τα δύο στοιχεία, της νοσταλγίας και της απόστασης, συμπλέκονται αρμονικά μέχρι το ανατρεπτικό φινάλε, που επιβάλλεται όμως εντελώς απότομα, χωρίς ανάλογη προετοιμασία, και φέρει μια γεύση φάρσας. Οδηγείται έτσι ο θεατής πρώτα σε μια συναισθηματική κορύφωση αμφιθυμική, με ταυτόχρονη άπωση – έλξη στα δρώμενα, και κατόπιν σε μια ακαριαία συναισθηματική αποφόρτιση, σε ένα ανακουφιστικό: «Ευτυχώς που επρόκειτο για παρεξήγηση !». Δεν του επιτρέπεται να αποφασίσει στο τέλος μόνος, τι είναι αλήθεια, τι ψέμα, τι ανάμεσά τους.

Η σκηνοθεσία, επί πλέον, έχω την εντύπωση ότι πήρε το «στόρυ» του έργου υπερβολικά κατά γράμμα, στήνοντας μια παράσταση σχεδόν ηθογραφική, ενώ πρόκειται, στην καλύτερη περίπτωση, για ένα φανταιζίστικο παίγνιο ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Ένα μεταλλαγμένο στα καθ’ ημάς, «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» που αντέχει, αν δεν απαιτεί, περισσότερες φωτοσκιάσεις, κενά, αποστάσεις, και μια «λοξή», γενικώς, ματιά.

Από τις δύο σπουδαίες πρωταγωνίστριες, η Ελένη Γερασιμίδου ακολουθεί τη γνωστή της, «υπόγεια» άλωση του ρόλου, που έρχεται «γάντι» στη «Βαγγελία», και η Άννα Βαγενά την επίσης γνωστή της πληθωρική, «εξ εφόδου» κατάκτηση του ρόλου που αρμόζει στην «Κωνσταντία». Ταιριάζοντας τους υποκριτικούς αρμούς τους, δίνουν ένα χορταστικό δίδυμο. Δίπλα τους ο Βασίλης Παλαιολόγος εισάγει έξυπνα, «εκ πλαγίου», τον παρείσακτο «ξένο» στη φωτογραφία, δηλαδή τον συγγραφέα, που κινεί τα νήματα εκτός πλαισίου.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια (δεν αναφέρεται στο πρόγραμμα το όνομα του σκηνογράφου – ενδυματολόγου) παραπέμπουν ρεαλιστικά στο ρωμαίικο πολίτικο μικροαστικό σαλόνι, που φωτίζει με τους φυσικούς του φωτισμούς ο Αλέκος Αναστασίου. Επισημαίνω, τέλος, τις εξαιρετικής ευαισθησίας φωτογραφίες της Πόλης, της Μαρίας Κηλαηδόνη.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>