Παρατηρητής Θράκης

Γιάννης Μακριδάκης, συγγραφέας: «Άλλη είναι η ζωή και άλλο αυτό που ζούμε»

Στην Κομοτηνή βρέθηκε ο Χιώτης συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης για την παρουσίαση του νέου του βιβλίου «Το ζουμί του πετεινού» στο καφέ-μπαρ «Ραδιόφωνο» το βράδυ της Τρίτης και στο τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας χθες το μεσημέρι. Στο πλαίσιο της επίσκεψής του αυτής, ο Γιάννης Μακριδάκης μίλησε στον Παρατηρητή της Θράκης.
Ωραία και ενδιαφέροντα όλα όσα ειπώθηκαν από μέρους του: με μόττο «άλλη είναι η ζωή και άλλο αυτό που ζούμε» μας μίλησε για τον ήρωα του βιβλίου, τον Παναγή, που ζει ανυποψίαστος στη φύση και όταν μαθαίνει ότι έχουμε οικονομική κρίση τον πιάνει με τη σειρά του νευρική κρίση, για την ξενοφοβία που πηγάζει από τον ανταγωνισμό που έχουμε ακόμα και για το διπλανό μας, για τις συμπτώσεις του προσφυγικού παρελθόντος των Ελλήνων με το μεταναστευτικό παρόν των ανθρώπων που έρχονται στην Ελλάδα, για την αντιστροφή ρόλων ανατολής-δύσης, για το ψέμα της πράσινης ανάπτυξης, άρρηκτα συνδεδεμένο και με τους εμπρησμούς και, εν γένει, για την αντίσταση που μπορεί ο καθένας μας να κάνει με τον τρόπο του.

«Ο άνθρωπος πραγματικά ευτυχισμένος έξω από το χρηματοοικονομικό σύστημα»

ΠτΘ: κ. Μακριδάκη, κατ’ αρχήν λίγα λόγια για το νέο βιβλίο σας…
Γ.Μ.: 
Πρόκειται για μια νουβέλα που πραγματεύεται την αντιπαράθεση της ζωής στη φύση με τη ζωή στην κρίση. Ήρωας του έργου είναι ο Παναγής, που ζει κοντά στη φύση, στο κτήμα του με τα ζώα του και τα φυτά του, παράγει τη ζωή του, είναι αυτόνομος. Επίσης διατηρεί μια ταβέρνα μέσα στο κτήμα του, την οποία επισκέπτονται κάθε Κυριακή οι κάτοικοι των κοντινών πόλεων.
Ο Παναγής λοιπόν συναναστρέφεται όλη την εβδομάδα με τα ζώα του και τα φυτά του, τα βράδια που τελειώνει τις δουλειές του βλέπει στην τηλεόραση μόνο ντοκιμαντέρ για τα ζώα από τα δορυφορικά κανάλια του και ως εκ τούτου η μόνη του επαφή με τον έξω κόσμο είναι οι συζητήσεις που κάνει κάθε Κυριακή με τους πελάτες του. Βασικό στοιχείο αυτής της κυριακάτικης επικοινωνίας είναι ότι ο Παναγής θέλει συνέχεια να μιλάει και να βγάζει προς τα έξω την εικόνας της σχέσης του με τη φύση.
Οι πελάτες από τη μεριά τους έχουν την αίσθηση ότι τρώνε αγνά και υγιεινά προϊόντα και ακούνε ταυτόχρονα μια ωραία αφήγηση ενός ανθρώπου που είναι διαφορετικός ξεφεύγοντας έτσι από την καθημερινότητά τους. Κάποια στιγμή όμως μαθαίνει μέσα από αυτές τις συναναστροφές ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση και ότι πρόκειται να ξεπουλήσει τους φυσικούς της πόρους προκειμένου να ανταπεξέλθει στα χρέη της. Σε αυτό το σημείο πιάνει τον Παναγή μια νευρική κρίση γιατί δεν μπορεί να πιστέψει ότι θα πουλήσουμε τη γη μας, τα νερά μας, τον άνεμό μας και όλα αυτά για να βγάλουμε λεφτά. Έτσι αρχίζει να ασχολείται με το τι συμβαίνει, να βλέπει τις ειδήσεις στην τηλεόραση, αλλά ας μην τα πούμε όλα… Γενικότερα το βιβλίο εστιάζει στην τριήμερη νευρική κρίση που πιάνει τον Παναγή όταν μαθαίνει για την οικονομική κρίση της Ελλάδας. Έτσι εκτός από το δίπολο κρίση/φύση έχουμε και το δίπολο οικονομική κρίση/νευρική κρίση.

ΠτΘ: Εξαιρετικά επίκαιρο λοιπόν…
Γ.Μ.:
 Περιγράφεται γενικότερα η ζωή έξω από το χρηματοοικονομικό σύστημα, προσπαθώ να δώσω μια εικόνα διεξόδου από όλο αυτό το δράμα που δεσμεύει τη ζωή και αυτή την εποχή βρίσκεται σε κρίση και μας «φτύνει», μας πετάει έξω, ως άνεργους για παράδειγμα. Πρέπει να θυμηθούμε τις βασικές μας ανάγκες ως άνθρωποι, που δεν είναι άλλες από την παραγωγή της ζωής μας, το φαγητό μας, το νερό μας, που για πολλά χρόνια τις είχαμε ξεχάσει γιατί κάποια πράγματα τα θεωρούσαμε δεδομένα και τα βρίσκαμε αρκεί να είχαμε χρήματα. Βασικός σκοπός του βιβλίου είναι να δείξει ότι όταν ο άνθρωπος ζει έξω από το χρηματοοικονομικό σύστημα μπορεί να είναι όσο πιο αυτόνομος γίνεται και να μην είναι εγκλωβισμένος σε αυτή τη «φούσκα» που στην εποχή μας «έσκασε». Να θυμηθούμε ότι οι προηγούμενες γενιές είχαν άλλο τρόπο ζωής, αυτόνομο, απεξαρτημένο από το χρήμα.

«Πάρκα ανεμογεννητριών, βιομηχανικές ΑΠΕ και φωτοβολταϊκά καταστρέφουν το γύρω τοπίο»

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι αυτό μπορεί να λειτουργήσει γενικά, σε ευρύτερο επίπεδο, και όχι μόνο σε ατομικό; Δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι μεν ιστορικά μια αγροτική χώρα, ωστόσο, στην εποχή μας, πολλοί άνθρωποι έχουν συνηθίσει να διαμένουν μόνιμα σε αστικά κέντρα, η ζωή του χωριού δηλαδή τους είναι ανοίκεια…
Γ.Μ.: 
Φύγαμε από το ένα άκρο και πήγαμε στο άλλο, τώρα πρέπει να ισορροπήσουμε. Το ότι η κρίση του καπιταλισμού και του οικονομικού συστήματος οφείλεται στη μετάλλαξη αυτή του ανθρώπου είναι βέβαιο. Το 2008 ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο αστικός πληθυσμός του πλανήτη ξεπέρασε τον αγροτικό και το 2009 ήταν η πρώτη φορά που αυτό συνέβη στην Κίνα, ο αστικός της πληθυσμός ανήλθε στο 50,4%. Αν δούμε το θέμα σφαιρικά, θα παρατηρήσουμε ότι πλέον το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας ζει σε κουτιά και ότι περιμένει να τραφεί με μαζικής παραγωγής προϊόντα. Αυτό μόνο στην καταστροφή μπορεί να οδηγήσει, γιατί μια κακώς εννοούμενη αστική ανάπτυξη σπαταλά ενέργεια και καταστρέφει τους φυσικούς πόρους. Είναι τραγικό λάθος να ονομάζουμε «πράσινη ανάπτυξη» δράσεις όπως οι βιομηχανικές ΑΠΕ, τα μεγάλα πάρκα των ανεμογεννητριών, τα φωτοβολταϊκά που καταστρέφουν το γύρω τοπίο σε επίπεδο βιομηχανίας…

ΠτΘ: Δηλαδή η «πράσινη ανάπτυξη» είναι ένα ψέμα;
Γ.Μ.:
 Αυτό δεν είναι ανάπτυξη, είναι καταστροφή. Ανάπτυξη είναι δράσεις, ήπιες και με σεβασμό στο περιβάλλον, σύμφωνες με την κλίμακα του τόπου, οι οποίες όλες μαζί συντονισμένα συμμορφώνουν ένα μεγάλο αναπτυξιακό μέτωπο. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοια πολιτική, υπάρχει πολιτική «ξεπουλάμε και καταστρέφουμε», πολιτική γιγαντισμού εν γένει. Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε να τα αφήσουμε αυτά στην άκρη.

«Βασική μέριμνα ενός νέου πρέπει να είναι οι πρωτογενείς του ανάγκες και όχι να πάρει διδακτορικό»

ΠτΘ: Το «κλειδί» είναι δηλαδή στη συνειδητοποίηση του κόσμου;
Γ.Μ.: 
Ακριβώς. Ο καθένας πρέπει να θυμηθεί ότι είναι άνθρωπος και ότι βασική του μέριμνα είναι να ικανοποιήσει τις πρωτογενείς του ανάγκες και όχι να πάρει διδακτορικό. Αυτό προσπαθώ να πω και στα παιδιά στα σχολεία που μαθαίνουν ότι το φαγητό που τρώνε το μεσημέρι και ο αέρας που αναπνέουν είναι δεδομένα και να ασχολούνται με το πώς θα ανταγωνιστούν το διπλανό τους, θα πάρουν καλύτερο βαθμό και περισσότερα πτυχία και θα διοριστούν σε μια καλή θέση σε μια ιδιωτική επιχείρηση ή στο δημόσιο. Αυτό το πράγμα δεν πάει πια, τα νέα παιδιά πρέπει να στραφούν στην παραγωγή, στη δημιουργία.

ΠτΘ: Αυτό έχει να κάνει μόνο με την πόλη;
Γ.Μ.: 
Παντού ισχύει αυτό, τα χωριά είναι κακέκτυπα της πόλης και οι επαρχιακές πόλεις είναι κακέκτυπα της Αθήνας.

ΠτΘ: Μυθιστορήματα άλλων εποχών περιγράφουν κοινωνίες ελληνικών χωριών, όπου και εκεί υπάρχει η αντιζηλία, ο ανταγωνισμός και η τσιγγουνιά…
Γ.Μ.:
 Γι’ αυτό και πρέπει να θυμηθούμε ότι είμαστε άνθρωποι και όχι άτομα μέσα σε ένα κλειστό σύστημα και να δούμε τον διπλανό μας ως συμπληρωματικό άνθρωπο και ότι κάτι που δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς μπορεί να το κάνει αυτός. Όσο το ξεχνάμε αυτό δεν μπορούμε να αναρωτιόμαστε «γιατί μας βλέπει σαν αριθμούς ο Στουρνάρας;», αφού οι ίδιοι βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν αριθμούς.

«Ο καθένας μπορεί να κάνει τη δική του αντίσταση»

ΠτΘ: Επομένως ό,τι συμβαίνει στην κεντρική πολιτική σκηνή, το τι έγινε στις προηγούμενες εκλογές ή το τι θα γίνει στις επόμενες, είναι δευτερεύον σε σχέση με το τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι;
Γ.Μ.:
 Μιλάω μακροπρόθεσμα, εξάλλου την κεντρική σκηνή εμείς την καθορίζουμε. Άρα πρέπει να αλλάξουμε εμείς έστω και λίγο, ένα βηματάκι, μια μικρή αντίσταση, –π.χ. αυτός που ζει στην πόλη, δεν έχει χωράφι ή παππού στο χωριό μπορεί να κάνει άλλου είδους αντίσταση, μπορεί να μην πηγαίνει σε πολυεθνικά καταστήματα, να μην αγοράζει συσκευασμένα προϊόντα, να στηρίζει τον παντοπώλη της γειτονίας του… Ο καθένας μπορεί να κάνει τη δική του αντίσταση.

ΠτΘ: Ωστόσο, αν σταματήσουμε να αγοράζουμε αναψυκτικά για παράδειγμα, και μειωθεί η ζήτηση, πολλοί άνθρωποι θα χάσουν τη δουλειά τους από τα εργοστάσια που τα παράγουν. Έχει δηλαδή και το σύστημα αυτό που ονομάζεται καπιταλισμός τις δικές του αντιστάσεις…
Γ.Μ.: 
Επειδή είμαστε όλοι γρανάζια στο ίδιο σύστημα, και εργαζόμενοι και καταναλωτές, οπότε αν σταματήσει η κατανάλωση σταματά και η εργασία. Γι’ αυτό και υποστηρίζω ότι τα νέα παιδιά, ακόμα και οι εργαζόμενοι των εργοστασίων όπως αναφέρθηκε, πρέπει να στραφούν στη δημιουργία. Να μην είναι το κύριο μέλημά τους να γίνουν υπάλληλοι και νοικιάσουν τη ζωή και το χρόνο τους σε έναν ιδιώτη για να τους δώσει χρήματα που στην ουσία θα του τα επιστρέψουν για να εξασφαλίσουν τη διατροφή τους αλλά να παράξουν είτε με το μυαλό τους είτε με τα χέρια τους. Αν παράξεις προϊόντα και τέχνη παράγεις πλούτο. Επίσης, πρέπει να προσέξουμε σαν τα μάτια μας τον πραγματικό πλούτο της πατρίδας μας, πολιτισμικό και φυσικό. Έτσι ο πλούτος αναπαράγεται εσαεί.

«Το σύστημα μας δημιουργεί αρρώστιες για να μας πουλήσει φάρμακα»

ΠτΘ: Υπάρχουν κάποια ντοκιμαντέρ, τα οποία αναφέρονται σε καταστάσεις, που, αν όντως ισχύουν, είναι τρομακτικές. Το ότι η τεχνολογία έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο ώστε με πολύ μικρό κόστος να αξιοποιήσει τις φυσικές πηγές ενέργειας προς όφελός του εσαεί, όπως αναφέρατε, και ότι όλο αυτό «σκοντάφτει» σε μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Μπορούμε, για παράδειγμα, για χρησιμοποιούμε αντί πετρελαίου άλλες πηγές θέρμανσης και κίνησης με πολύ λιγότερα έξοδα…
Γ.Μ.: 
Προφανώς υπάρχουν συμφέροντα που δεν τα αφήνουν όλα αυτά να ευοδωθούν. Ωστόσο, το βασικό θέμα με την τεχνολογία και την επιστήμη είναι η ανθρωπότητα προοδεύοντας σε αυτά τα δύο θέματα, αφήνει να χάνονται μέθοδοι και πρακτικές που είναι πολύ βασικές. Αν πας σε ένα χωριό και ρωτήσεις «παιδιά έχετε ντόπιους σπόρους για να φυτέψετε μαρούλια;» δεν θα έχει κανείς, γιατί πηγαίνουν όλοι και αγοράζουν τα υβρίδια, τα μεταλλαγμένα, από τις πολυεθνικές. Ακόμα δηλαδή και τον καρκίνο να έχουμε γιατρέψει, αυτό που προκαλεί τον καρκίνο δεν το έχουμε εξαλείψει και το δεχόμαστε μέσω της τροφής μας. Όσο λοιπόν προοδεύουμε επιστημονικά και τεχνολογικά, τόσο γινόμαστε έρμαια της στρεβλής μας ανάπτυξης, για παράδειγμα το ίδιο το σύστημα μας δημιουργεί αρρώστιες για να μας πουλήσει φάρμακα και εμβόλια. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, που έχουμε μια πολύ ωραία και υψηλή πρόοδο, και επειδή υπάρχουν ακόμα μέθοδοι, τεχνικές και υλικά που δεν είναι εντελώς χαμένα αλλά άμα τα ψάξουμε θα τα βρούμε, είμαστε στην κρίσιμη καμπή που πρέπει να συνδυάσουμε αυτά τα δύο, την πρόοδο και την παράδοση προς όφελός μας. Αυτή τη στιγμή είναι πάρα πολύ εύκολο για έναν άνθρωπο να γυρίσει στο χωριό, στο χωράφι και να καλλιεργήσει την τροφή του με ντόπιο σπόρο. Δεν είναι όπως το παρελθόν που δεν υπήρχαν τα τρακτέρ και τα αλυσοπρίονα, που ήσουν απομονωμένος –υπάρχει το διαδίκτυο για να μιλάς με όλο τον κόσμο και το αυτοκίνητο για να πηγαίνεις στην πόλη. Όλη αυτή η κατάσταση που ζούμε με κάνει και βλέπω πάρα πολύ καθαρά ότι τώρα είναι η ευκαιρία να γυρίσουμε πίσω αξιοποιώντας όσα έχουμε κερδίσει έως τώρα. Αυτό θα αναστρέψει την κατάσταση.

ΠτΘ: Είμαστε έτοιμοι για να «τρέξουμε» κάτι τέτοιο;
Γ.Μ.: 
Είμαστε σε μια φάση, που κάθε μέρα μας φαίνεται μεγάλη, ιστορικά αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Οι αλλαγές θέλουν χρόνο, δε γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη και νομίζω ότι νομοτελειακά, από ένστικτο αυτοσυντήρησης ο άνθρωπος θα γυρίσει πίσω. Ήδη έχει ξεκινήσει, και το λέω αυτό γιατί τις προηγούμενες μέρες που ήμουν στην Αθήνα είδα ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται, προβληματίζονται και συζητάνε, αντιστέκονται.

ΠτΘ: Μπορεί μελλοντικά να λειτουργήσει μια ανταλλακτική οικονομία;
Γ.Μ.: 
Προσωπικά παράγω λάδι, ρακή, ντομάτες, φτιάχνω σάλτσες κ.λπ. και δεν μπορώ να το διανοηθώ ότι θα τα πουλήσω για να πάρω χρήμα, γιατί μου φαίνεται ότι εξευτελίζω το προϊόν, έχω βάλει τόσο κόπο και τόση αγάπη, που όσα λεφτά και να μου δώσεις νιώθω ότι δεν μου το ξεπληρώνεις. Αν σου πουλήσω ακριβά τη ρακή μου, 20 ευρώ το λίτρο για παράδειγμα, δεν θα την αγοράσεις, αν στην πουλήσω σε ανταγωνιστική τιμή με το σύστημα, 5 ευρώ, νιώθω ότι τη «σκοτώνω», οπότε το χρήμα δεν μπορεί να αντικατοπτρίσει την αξία του προϊόντος. Έτσι μπορούμε να το δώσουμε και να πάρουμε κάτι που έχει φτιάξει ο άλλος με αγάπη, εγώ μπορώ να δώσω ρακή και να πάρω στάρι ή καπνό. Αυτό σιγά σιγά γίνεται μόνο του. Όλα τα ανταλλακτικά δίκτυα που λειτουργούν είναι καλά, αλλά άμα δεν υπάρξει η ανάγκη δεν το κάνεις ποτέ συνειδητά. Αν κάτι παράξεις μόνος σου δεν το πουλάς για φράγκα, το νιώθεις σαν παιδί σου. Τα φράγκα δεν είναι τίποτα, θα πας να πληρώσεις το λογαριασμό της ΔΕΗ και θα εξαφανιστούν.

«Όταν βλέπεις τους μετανάστες ως αριθμό, μην παραπονιέσαι που σε βλέπει ο Στουρνάρας ως αριθμό»

ΠτΘ: Τον τελευταίο καιρό, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες εκλογές αλλά και όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς καθημερινά, παρατηρείται μια έντονη στροφή του κόσμου σε ακραίες ιδεολογίες…
Γ.Μ.: 
Αυτό είναι λογικό, αναμενόμενο και ιστορικά καταγεγραμμένο και όσοι έχουν διαβάσει ιστορία δεν πέφτουν από τα σύννεφα. Αυτό συνέβη και το 1890 με την πτώχευση της Ελλάδας και το 1929 με το κράχ, και στις δύο περιπτώσεις οι συνέπειες ήταν πόλεμοι και καταστροφές. Αν οι άνθρωποι που έχουμε μια συνείδηση και μια γνώση του παρελθόντος δεν αντιδρούμε, στην πράξη όμως, με τη στάση ζωής μας, να μιλάμε, να γράφουμε, να είμαστε παρόντες στα πογκρόμς που γίνονται, αυτό το πράγμα θα λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις και θα φέρει την καταστροφή. Αυτές οι θεωρίες της άκρας δεξιάς είναι θεωρίες μίσους που δεν ταιριάζουν στον άνθρωπο και κυρίως στον άνθρωπο που θέλει να λέει ότι έχει προοδεύσει και είναι πολιτισμένος. Το 1933 έτσι ήταν και στη Γερμανία, 35% πήρε ο Χίτλερ, με δημοκρατικές διαδικασίες βγήκε. Αντιγραφή αυτής της κατάστασης έχουμε τώρα στην Ελλάδα και δεν πρέπει να το αφήσουμε να εξελιχθεί έτσι. Αυτό που κάνω εγώ τώρα έχει και αυτό το σκοπό, θα μπορούσα να κάθομαι στο χωράφι μου και να καλλιεργώ τα κουνουπίδια μου αλλά ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω με τον κόσμο.

ΠτΘ: Μπορούμε δηλαδή σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, να βάλουμε όλοι μαζί, Έλληνες και μετανάστες, σε εφαρμογή το σχέδιο για το οποίο μιλήσαμε παραπάνω;
Γ.Μ.: 
Φυσικά και μπορούμε, όλοι μαζί σαν άνθρωποι γι’ αυτό και επιμένω στο ότι πρέπει να ξανανιώσουμε όλοι άνθρωποι. Είμαστε ανταγωνιστικοί με το διπλανό μας, σταματήσαμε να βλέπουμε τον άλλο, ακόμα και τον εαυτό μας, σαν άνθρωπο, έτσι εξηγείται και η ξενοφοβία. Οι ίδιοι οι χρυσαυγίτες που βλέπουν τους μετανάστες σαν αριθμό και θέλουν να τους μειώσουν, παραπονιούνται πως ο Στουρνάρας τους βλέπει ως αριθμό και τους μειώνει τους μισθούς, όπως και όλων μας.

«Προσφυγιά και μετανάστευση δεν έχουνε πατρίδα»

ΠτΘ: Ωστόσο υπάρχει εγκληματικότητα ιδιαίτερα αυξημένη σε περιοχές του κέντρου της Αθήνας για παράδειγμα, όπου και διαμένουν πολλοί μετανάστες που έχουν έρθει χωρίς χαρτιά…
Γ.Μ.: 
Το ίδιο το ελληνικό κράτος υπέγραψε τη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ, η οποία μετέτρεψε αυτομάτως την Ελλάδα σε πύλη εισόδου μεταναστών χωρίς όμως να υπάρχει έξοδος. Αυτό το πράγμα χρειάζεται θαρραλέα πολιτική βούληση. Την εγκληματικότητα τη δημιουργεί η πολιτική μας στάση. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι εγκληματίες εκ γενετής, ίσως να μην είναι και κανείς, και κανείς επίσης δεν αφήνει την πατρίδα του χωρίς πόνο, αυτό μάλλον εμείς οι Έλληνες το ξεχάσαμε. Το 1941-44 οι μισοί Έλληνες έφυγαν πρόσφυγες στη Μέση Ανατολή, αυτό ούτε καν το μάθαμε οι περισσότεροι. Από το νησί μου, τη Χίο, όπως και από τη Λέσβο, τη Λήμνο, τη Σάμο και όλα αυτά τα νησιά που βρίσκονται απέναντι από την Τουρκία φεύγανε οι Έλληνες παράνομα στα κρυφά με τις βάρκες -μια βάρκα 5 μέτρων είχε μέσα 20 ανθρώπους και πολλοί πνιγόντουσαν- ακριβώς όπως έρχονται σήμερα από την Τουρκία με τις βάρκες, έχω γράψει βιβλίο γι’ αυτό, το «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι όλοι» -είναι αυτοί που πήγαν στα σύρματα της Μέσης Ανατολής.
Τον περασμένο μήνα που έγινε το ναυάγιο στη Σμύρνη και πνίγηκαν 60 πρόσφυγες Σύριοι δημοσίευσα ένα κείμενο, που είναι μαρτυρίες από Xιώτες πρόσφυγες του ’40 που κόντεψαν να πνιγούν στο ίδιο μέρος ακολουθώντας την αντίθετη πορεία. Θέλω να πω ότι προσφυγιά και μετανάστευση δεν είναι καταστάσεις de fαcto ορισμένες για κάποιους λαούς, οι οποίοι έχουν φάει μούντζα από το θεό, είναι για όλους μας, ήδη οι Έλληνες έχουμε αρχίσει και πάλι να παίρνουμε το δρόμο για τα ξένα. Επίσης, ήδη οι Τούρκοι έχουν αρχίσει να έρχονται στη Χίο και να ψωνίζουν φθηνά, όπως κάναμε εμείς πριν από δέκα χρόνια που ήταν αυτοί φτωχοί.
Αυτή τη στιγμή το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, φτιάχνει μια καινούρια αστική τάξη αναπτυσσόμενη με γοργούς ρυθμούς στην ανατολή, στην Κίνα για παράδειγμα, πτωχεύοντας ταυτοχρόνως την αστική τάξη της δύσης, της Ισπανίας, της Ελλάδας, για να δημιουργήσει τα φτηνά εργατικά χέρια εδώ και τους καταναλωτές εκεί. Οι ρόλοι πλέον αντιστρέφονται, εμείς εδώ ότι ήταν να πάρουμε το πήραμε, «μπούκωσε» το σύστημα και αυτό είναι το σχέδιο για να «ξεμπουκώσει».

«Η λανθασμένη άποψή μας περί ανάπτυξης υπεύθυνη και για τους εμπρησμούς»

ΠτΘ: Ας πάμε τώρα και στο όμορφο νησί μας, αυτό της Χίου. Περάσατε δύσκολες στιγμές τον Αύγουστο που μας πέρασε…
Γ.Μ.: 
Ήταν τρομακτική η κατάσταση. Και αυτή με τη σειρά της οφείλεται στη στρεβλή πολιτική μας περί ανάπτυξης και, κυρίως, σε αυτό που είπα και προηγουμένως, ότι απαξιώσαμε τον πραγματικό πλούτο της χώρας μας και το ρίξαμε στο κυνήγι του χρήματος.

ΠτΘ: Τι όφελος μπορεί να έχει κάποιος από έναν εμπρησμό;
Γ.Μ.: 
Χιλιάδες. Για παράδειγμα αυτή τη στιγμή η Ελλάδα ξεπουλάει τους φυσικούς της πόρους, τον ήλιο και τον άνεμο φτιάχνοντας εργοστάσια ανεμογεννητριών, φωτοβολταϊκών και κάθε περιοχή που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο είναι περιοχή που μπορεί να γίνει επένδυση. Δεν μπορώ να ξέρω ποιοι ακριβώς βρίσκονται πίσω από αυτό, ωστόσο όταν το δάσος πιάνει φωτιά στις 2:30 τη νύχτα είναι σίγουρα εμπρησμός. Τα μαστιχόδεντρα ήταν η παράπλευρη απώλεια, το δάσος ήταν ο στόχος. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, πριν από δυο μήνες, είχε βγάλει νομολογία ότι επιτρέπεται η λειτουργία βιομηχανικών ΑΠΕ σε αναδασωτέες περιοχές. Δεν έχω συγκεκριμένα στοιχεία οπότε δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν, ωστόσο μπορώ να κατηγορήσω την πολιτική μας στάση τα τελευταία χρόνια ότι αντί να προστατεύουμε τη φύση, τη δίνουμε βορά στην ανάπτυξη.

ΠτΘ: Κλείνοντας, τι θα συμβουλεύατε τον μέσο νέο, που έχει μάθει να ακολουθεί συγκεκριμένα πρότυπα ένδυσης, διασκέδασης, διατροφής κ.λπ. ώστε να νιώσει αληθινά ευτυχισμένος;
Γ.Μ.: 
Να κάνει μια ζωή πιο κοντά στον ορισμό της. Επειδή προσωπικά δεν ζω αυστηρά μέσα στο χρηματοοικονομικό σύστημα, δεν είμαι υπάλληλος ούτε επιχειρηματίας, βλέπω ότι, όπως κάνεις στο Facebook ένα profil και έχεις μια διαφορετική ζωή από τη ζωή σου και κάποια στιγμή σου «τη δίνει» και το καταργείς και οι ηλεκτρονικοί σου φίλοι νομίζουν ότι πέθανες, το ίδιο πράγμα συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Ενώ η πραγματική ζωή βρίσκεται στη φύση και πρέπει να τη ζούμε ως πλάσματά της, οι άνθρωποι έχουν φύγει από αυτό και έχουν μπει σε ένα κλουβί που ονομάζεται χρηματοοικονομικό σύστημα και κάνουν γύρους μέσα σε αυτό. Για 30 ημέρες το χρόνο τους δίνει το σύστημα αυτό μια άδεια και ξαναβγαίνουν στην πραγματική ζωή να τη δουν, περπατάνε ξυπόλητοι στην άμμο, κολυμπούν στη θάλασσα κ.λπ., έπειτα όμως ξανά πάλι στο κλουβάκι. Και λοιπόν λέω στα νέα παιδιά: αντισταθείτε, αμφισβητείστε, πάρτε τη ζωή στα χέρια σας, η ζωή είναι έξω. Πλέον με όλη αυτή την τεχνολογία και την επιστήμη είναι πολύ πιο εύκολο να ζήσεις έξω και να έχεις απλά έναν ομφάλιο λώρο με το σύστημα.

ΠτΘ: κ. Μακριδάκη σας ευχαριστούμε.
Γ.Μ.: 
Εγώ σας ευχαριστώ.

 

«Συγγραφική δράση και αυτό-οργάνωση στην πράξη»

Αν και ο ίδιος διατηρεί τη δική του άποψη περί πλούτου, το βιογραφικό του Γιάννη Μακριδάκη είναι ιδιαίτερα πλούσιο. Γεννηθείς το 1971 στη Χίο, σπούδασε μαθηματικά και από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργανώνει τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελείται τις εκδόσεις του, διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό «Πελινναίο» και αρθρογραφεί τακτικά. Τα μονοπάτια της συγγραφής περιδιαβαίνει από το 2006 όταν και δημοσιεύτηκε το «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι• όλοι», για τις ιστορίες Ελλήνων που, εν μέσω γερμανικής κατοχής, πήραν το δρόμο της μετανάστευσης και κατέληξαν στα σύρματα της Μέσης Ανατολής. Ακολούθησε το «10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940» το 2007, και έπειτα από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας τα «Ανάμισης ντενεκές» (2008), «Η δεξιά τσέπη του ράσου» (2009), «Ήλιος με δόντια» (2010), «Λαγού μαλλί» (2010), «Η άλωση της Κωσταντίας» (2011) και «Το ζουμί του πετεινού» (2012), όλα με έντονη πολιτική χροιά, όπως ο ίδιος μας είπε.
Επιπροσθέτως, τα τελευταία δύο χρόνια ασχολείται με τη γεωργία στο κτήμα του στη Χίο, προκειμένου να παράγει τα απαραίτητα για τη διατροφή και το βίο του και να είναι όσο το δυνατόν απομακρυσμένος από το χρηματοοικονομικό σύστημα. «Για την πάρτη μου και για φίλους και όχι για εισόδημα», αναφέρει. Στοιχεία της καθημερινότητας του αυτής συναντώνται και στο «Ζουμί του Πετεινού». Περαιτέρω πληροφορίες, άρθρα και συνεντεύξεις του μπορεί να βρει κανείς στην προσωπική του ιστοσελίδα http://yiannismakridakis.gr/.

Συντάκτης:Δημήτρης – Γρηγόρης Κολώνης

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>