Συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα L’ Espresso

Μια συνέντευξη μέσω μέηλ στην ιταλική εφημερίδα L’ espresso και στον δημοσιογράφο Davide ILLarietti.

1) First of all, I’d need to know some “narrative” details on your
whereabouts (a portrait of you). Do you have any job or passion
(additional to that of writing, of course) what did you study and do
before starting (when? and how did it
happen?) your literary career. And whatever detail you think might be
interesting to reproduce your “character”, and the context you live
in, please feel free of telling me.

Σπούδασα μαθηματικός αλλά εργάστηκα μόνο δύο χρόνια ως καθηγητής. Το 1997, μετά από κάποιες απλές σκέψεις που έκανα, με την βοήθεια της μαθηματικής παιδείας που είχα αποκτήσει, έφτασα στο συμπέρασμα ότι το οικονομικό αυτό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε, είναι αδιέξοδο και ότι  ”δεν με συμφέρει να δουλεύω για να ζω”. Κατάλαβα δηλαδή ότι η εργασία που αμοίβεται με χρήματα από το σύστημα, τα οποία μόλις τα πάρεις στα χέρια σου πρέπει αμέσως να τα επιστρέψεις πάλι στο σύστημα για να σου δώσει τα απαραίτητα της επιβίωσης, είναι κάτι το γελοίο αλλά είναι ταυτόχρονα και πολύ ύπουλο “παιχνίδι” για να χάνεις τη ζωή σου. Μπαίνοντας σε αυτό το “παιχνίδι” οι άνθρωποι έφτασαν στο σημείο να περιμένουν πότε θα πάρουν σύνταξη για να ζήσουν όπως θέλουν. Να περιμένουν δηλαδή πότε θα περάσει η ζωή τους όλη, για να ζήσουν, ηλικιωμένοι πια, ό,τι τους απομένει. Αυτό μου φάνηκε τραγικό κι έτσι εγκατέλειψα το σύστημα της οικονομίας στα 27 μου χρόνια και έβαλα στόχο ζωής να μην ενταχθώ ποτέ ξανά εντός του ολοκληρωτικά αλλά να το βιώνω από το περιθώριο. Από τότε μέχρι σήμερα ζω με μεγάλη ελευθερία στην καθημερινότητά μου. Δίχως υποχρεώσεις καθημερινής καταπιεστικής εργασίας. Για 15 χρόνια εξέδιδα ένα τοπικό περιοδικό και τα τελευταία χρόνια γράφω λογοτεχνία και ασχολούμαι με την καλλιέργεια της γης. Ζω σε ένα χωριό της βορειοδυτικής Χίου και προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο αυτάρκης και να έχω όσο λιγότερη σχέση και επαφή με την οικονομία του χρήματος αλλά όσο περισσότερη με την οικονομία της φύσης.

2) Why did you choose to leave Athens in 2010? How is your orchard going?
Have you achieved complete autonomy or do you still go to the
supermaket sometime? Has your way of writing changed since with your
way of life?
Την αστική ζωή την άφησα το 2010 όταν αποφάσισα να ζω κοντά στη γη, να τρέφομαι από αυτήν και να ασχολούμαι με την καλλιέργεια τοπικών σπόρων αλλά και την διατήρηση τροφών δίχως κατανάλωση ενέργειας. Από τότε, τρέφομαι πολύ καλύτερα, έχω μεγαλύτερη ποιότητα στη ζωή και στην καθημερινότητά μου, βρίσκομαι σε συνεχή επαφή με τα φυτά και τα ζώα αλλά και με την θάλασσα. Είμαι αυτόνομος κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Δηλαδή τρέφομαι μόνο με αυτά που παράγω, κατά τις εποχές που τα παράγω. Ψωνίζω μόνο πολύ συγκεκριμένα τρόφιμα όπως ζυμαρικά, ρύζι, γαλακτοκομικά και ψάρια. Και βέβαια όλη αυτή η αλλαγή της ζωής μου έχει επηρεάσει τον τρόπο σκέψης και γραφής. Ωριμάζει ο άνθρωπος μεγαλώνοντας. Βλέπει τον θάνατο ολοένα και πιο αναπόφευκτο, άρα βλέπει και τη ζωή πιο μοναδική και πιο πολύτιμη. Εκτιμά κάθε στιγμή, κάθε μέρα. Ο άνθρωπος είναι χώμα και νιώθει οικεία όταν είναι κοντά στο χώμα. Γι αυτό οι περισσότεροι επιστρέφουν στη γη όταν το σύστημα τους απελευθερώσει δίνοντάς τους μια σύνταξη, αλλά και όταν τους αφήνει να αποδρούν ένα μήνα τον χρόνο, στην λεγόμενη “άδεια”. Διότι στη γη νιώθουν άνθρωποι. Μακριά από τη γη και εντός του συστήματος νιώθουν καταναλωτές, νιώθουν εργαζόμενοι, νιώθουν άνεργοι. Νιώθουν κάτι άλλο εκτός από άνθρωποι.
3) Apart from your agricultural activity, as a writer is it still
possible to work and live in nowadays Greece? Books sell less,
universities and cultural institutions have no money,
newspapers close…
Προσωπικά πάντοτε κέρδιζα τα χρήματα που μου χρειάζονταν, από τη συγγραφή και μόνο. Είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να ζει κάποιος από τα βιβλία του στην Ελλάδα. Όχι μόνο τώρα αλλά και σε εποχές προ κρίσης. Πολύ λίγοι άνθρωποι ζούσαν και ζουν από τα βιβλία. Αισθάνομαι απολύτως ικανοποιημένος που από το 1997 μέχρι σήμερα κερδίζω όσα χρήματα χρειάζομαι μονάχα από τη γραφή μου.
4) Your literary work touches on themes of tradition and regionalism:
what is the social role of a “georgic” writer in a finance controlled
society?
Το έργο μου είναι πολιτικό. Φωτίζει πτυχές της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι ξεχασμένες στον αστικό πολιτισμό των καταναλωτών και των εργαζομένων. Γι αυτό φαντάζει στα μάτια τους ως παραδοσιακό ή περιφερειακό. Διότι ο άνθρωπος – καταναλωτής θεωρεί τον άνθρωπο – άνθρωπο ως κάτι παραδοσιακό. Προσωπικά παρουσιάζω τον άνθρωπο ως ον, όπως πραγματικά είναι, και όχι ως γρανάζι της οικονομίας του χρήματος. Ο ρόλος ενός συγγραφέα και κυρίως ενός συγγραφέα που προέρχεται από ένα άλλο σύστημα και όχι αυτό της οικονομίας του χρήματος, είναι, νομίζω, να φωτίζει τις ξεχασμένες οδούς ζωής, μήπως και κάποιοι άνθρωποι ενθαρρυνθούν να τις ακολουθήσουν. Μήπως κάποιοι τις θυμηθούν, μήπως κάποιοι τις γνωρίσουν, μήπως κάποιοι θελήσουν να ζήσουν έτσι, με όσο γίνεται λιγότερες εξαρτήσεις από το χρήμα και όσο γίνεται περισσότερη αίσθηση του εαυτού τους ως ον της φύσης και όχι ως παράγοντα της επινοημένης και εντελώς παράλογης, με τον τρόπο που εφαρμόζεται, οικονομίας του χρήματος.
5) Could you summarize to me the story “Cock’s broth” (which I couldn’t
find in Italian) and give me some other recent titles of yours,
dealing with the theme of Geece’s moral, economical, political crisis?
“Το ζουμί του πετεινού” μιλάει για έναν άνθρωπο που ζει με τα ζώα και τα φυτά του εντός του κτήματός του και ο οποίος δεν ξέρει καν ότι η Ελλάδα εδώ και δύο χρόνια περνάει κάποια κρίση οικονομική. Όταν το μαθαίνει, από αφηγήσεις κάποιων, παθαίνει ο ίδιος κρίση νευρική και ξεσπάει σπάζοντας την τηλεόραση την στιγμή που στις ειδήσεις λένε ότι η χώρα πρέπει να ξεπουλήσει την γη της και τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές για να ξεχρεώσει τα δάνειά της. Η νουβέλα κάνει μια αντιπαραβολή της ζωής στη φύση με την ζωή στην οικονομική κρίση και υπενθυμίζει αξίες και νοήματα του ανθρώπινου βίου.
Ανάλογα βιβλία είναι το “Λαγού μαλλί” και “Η Δεξιά Τσέπη του Ράσου”.
6) Is there a “literature of the crisis” in Greece? do you think Greek
writers are giving appropriate and sufficently engagèe answers to
readers who loose their jobs and are oppressed by debts?
Δυστυχώς δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου “λογοτεχνία της κρίσης” στην Ελλάδα, με την έννοια της προσφοράς διεξόδου στον άνθρωπο που πλήττεται. Απεναντίας, έχω διαβάσει κείμενα γνωστών Ελλήνων συγγραφέων, οι οποίοι υποστηρίζουν το σύστημα, το καθεστώς, την παράλογη και απάνθρωπη αυτή πολιτική και δείχνουν να μην ενδιαφέρονται διόλου για τον άνθρωπο. Δείχνουν να ξεχνούν ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Έτσι γράφουν κείμενα γεμάτα διδακτισμό και κυνισμό, προσβλέποντας στην εξυπηρέτηση τους συστήματος που τους ανέδειξε και τους συντηρεί.
Συγγραφείς με εναλλακτικές προτάσεις δεν έχω αντιληφθεί. Γι αυτό διαβάζω συνεχώς στο διαδίκτυο απεγνωσμένες εκκλήσεις των ανθρώπων προς τον λεγόμενο πνευματικό κόσμο της χώρας, να μιλήσει, να δώσει ελπίδα, κατεύθυνση και προοπτική.
7) You wrote that about Greece being on the verge og cannibalism: what
you mean exaclty? (and is there an English version of your
contribution to the Tagesspiegel “in griechenland ist der
Kannibalismus nicht mehr weit” or orther articles of that kind?)
Η Ελλάδα ήταν στα πρόθυρα του κανιβαλισμού τότε. Τώρα πλέον ζει τον κανιβαλισμό. Η μια κοινωνική τάξη επιτίθεται στην άλλη και ο καθένας θέλει να πεθάνει ο άλλος για να ζήσει ο ίδιος. Επίσης οι ληστείες, οι φόνοι, οι αυτοκτονίες, ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι φασιστικές και ναζιστικές ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτα, την ίδια στιγμή που η χώρα ξεπουλιέται στις πολυεθνικές δείχνουν ότι ο κανιβαλισμός ολοένα και μεγαλώνει. Φοβούμαι ότι θα φτάσουμε σε πραγματικό πόλεμο μεταξύ μας, έναν άτυπο εμφύλιο ίσως. Θα εκτροχιαστεί τόσο πολύ η κατάσταση, που δεν θα μπορεί ένας άνθρωπος να ζήσει πλέον, ιδίως στις πόλεις και σε περιοχές που δεν υπάρχει πρωτογενής παραγωγή βασικών αγαθών επιβίωσης. Φοβούμαι ότι αργά ή γρήγορα θα ξαναζήσει η Ελλάδα σκηνές του 1941, όταν οι αστοί ξεπουλούσαν τα υπάρχοντά τους στους χωρικούς για ένα σακί πατάτες κι έναν τενεκέ λάδι. Θα ξαναϋπάρξουν εικόνες με πιάνα στα κοτέτσια ή με κατσίκες να βοσκάνε δεμένες από το λαιμό με γραβάτες.
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>