Εξ Άνδρου Αλέξανδρος

Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος μου γράφει γράμμα από την ορεινή Άνδρο, αλλά το θεωρώ ποίηση εξαιρετική, που φυσικά δεν ανήκει σε μένα αποκλειστικά. Το δημοσιεύω λοιπόν και για εσάς:

Για τρίτη μέρα στο ψυγείο, παγερός άνεμος άγριος κι απειλητικός πολιορκεί ακάματος κορμιά και καταφύγια. Είναι στιγμές που νομίζεις ότι θα ξεκολλήσει τις κάσες των παραθύρων. Μαζί του στροβιλίζονται εναλλασσόμενες όλες οι εκδοχές του νερού εξ ουρανού, στάλες, χαλάζι, νιφάδες και τα ενδιάμεσά τους μαστιγώνουν κατά ριπάς τα τζάμια. Ένας καιρός σε παραφορά, σαν και τους καιρούς που ζούμε.  Μέσα σε αυτή την παραζάλη, όπως και σε κάθε χιονιά, πλησιάζει το σπίτι αναζητώντας κανένα ψίχουλο ο Κοκκινολαίμης. Ένα γλυκύτατο τόσο δα πλασματάκι που φτερουγίζει εδώ κι εκεί μες το λυσσοβόρι. Η θέα του μου προκαλεί μια λιγωτική αγαλίαση, μια αίσθηση συντροφιάς και ελπίδας. Συντροφιάς ως αίσθηση συμπόρευσης με όλες τις αρχέγονες, αμόλευτες μορφές της ζωής. Ελπίδας ότι ακόμη και μέσα στις χειρότερες συνθήκες κάτι τόσο μικρό και εύθραυστο μπορεί να τα καταφέρνει, μια φλογίτσα μες τη παγωνιά. Σε κοιτάει με το ζωηρό του ματάκι, πότε τόνα, πότε τ’άλλο και αλλάζοντας θέση δείχνει καμαρώνοντας με γούστο το ζωηρό πορτοκαλί του μπούστο. Έτσι με φόντο το χιόνι η κόκκινη τούτη ζωντανή πινελιά σα να παραφράζει τον Ελύτη τραγουδώντας: Τα φτερά μου πιο άλικα … στου λευκού το γειτόνεμα…Ένα κάλεσμα να μη λησμονάμε, από ένα πουλάκι.

https://youtu.be/hG9xWUZ_OFI

Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>