Πάμε παρακάτω;

Τώρα που έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που ανέβηκε στα ψηλά κλαριά η μαϊμού και φάνηκε ο κώλος της, μπορούμε νομίζω να συνοψίσουμε για να κατανοήσουμε πού βρισκόμαστε και πώς θα κινηθούμε.

Η επενδυτική αριστερά φαινόταν από το 2012 ότι έχει παραδοθεί στη συστημική της μοίρα. Από τότε που πήγε ο Τσίπρας στην πρώτη του επίσημη εμφάνιση ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μίλησε στο ελληνοαμερικανικό επιμελητήριο, για τι άλλο; Για την διαβόητη «ανάπτυξη». Όσοι συνέχισαν έκτοτε να τον ακολουθούν, το έκαναν είτε από ματαιοδοξία και δίψα για την κατάκτηση της εξουσίας, είτε από αδυναμία να αντιληφθούν και να κατανοήσουν το ηλίου φαεινότερον, είτε από φόβο να μη χρεωθούν μια διάσπαση της επονομαζόμενης τότε ως αριστεράς, και φυσικά όλοι φέρουν τις ίδιες ευθύνες για την κατοπινή μετάλλαξή της.

Διότι δεν μπορεί ένας αριστερός, πόσω μάλλον όταν θέλει και είναι προ των πυλών να γίνει πρωθυπουργός να μιλάει για «ανάπτυξη», έτσι όπως νοείται αυτή μέσα στον καπιταλισμό. Ούτε δικαιούνται οι συνεργάτες και ακόλουθοί του, οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως αριστεροί και προαλειφόμενοι ως κυβέρνηση να συνεχίζουν να τον υποστηρίζουν και να συμμετέχουν στον πολιτικό του χώρο όταν το ζητούμενό τους είναι επισήμως η “ανάπτυξη”, πόσω μάλλον δεν δικαιούνται, όταν κατόπιν εορτής διαχωρίσουν τη θέση τους, να μιλούν για ευθύνες των πρώην «συντρόφων τους» που τους πρόδωσαν, δίχως να κάνουν ταυτόχρονα σκληρή αυτοκριτική και δίχως να ζητήσουν συγνώμη από το σύνολο των πολιτών, ιδίως των κινηματικών που αγωνίζονται ανιδιοτελώς και με αυτοθυσία σε κάθε γωνιά της Ελλάδας ενάντια στην επέλαση της αναπτυξιακής ερπύστριας.

Η αριστερά λοιπόν, έτσι όπως οριζόταν πριν τον περσινό Ιούλιο, έχει πεθάνει. Αυτοκτόνησε. Κάτι απομεινάρια της που απέμειναν, δυστυχώς συνεχίζουν πολιτικά στο ίδιο μοτίβο με το παρελθόν σαν να μην έγινε τίποτε, ή να μην αντελήφθησαν τίποτε και αποτελούν ήδη μουσειακές φιγούρες και σχηματισμούς, που μαρτυρούν την παλαιά εκείνη εποχή.

Την εποχή κατά την οποίαν η παραδοσιακή-συστημική αριστερά βρισκόταν σε αδιέξοδο διότι δεν μπορούσε να ξεπεράσει τον εαυτό της, ούτε τους όρους του χρηματοοικονομικού συστήματος εντός του οποίου γεννήθηκε, αφού πρέσβευε κι αυτή το δόγμα της «ανάπτυξης», έστω στο όνομα των λαών και όχι των αγορών, υποστήριζε δηλαδή άκομψα  κι αυτή την απομύζηση των φυσικών πόρων μέσω της άκρατης και πάνδημης αύξησης της κατανάλωσης, της παραγωγής ολοένα περισσότερου και δικαιότερα κατανεμημένου συστημικού πλούτου και της κατάργησης της λιτότητας του χρηματοοικονομικού συστήματος, κάτι το οποίο δεν ήταν ούτε είναι δυνατόν να συμβεί, διότι  φυσικά δεν το αντέχει ο πλανήτης.

Επειδή λοιπόν η απομύζηση του οικοσυστήματος, είτε συμβαίνει με τους όρους των καπιταλιστών είτε με τους όρους της συστημικής αριστεράς, είναι το τελικό αποτέλεσμα της καταναλωτικής – “αναπτυξιακής” πολιτικής, είναι πια επιτακτική ανάγκη, μετά και από το σημείο καμπής του περασμένου Ιουλίου να αλλάξουμε πορεία και να ξαναϊδρύσουμε την αριστερά, ως Οικουμενική πια. Να ξεφύγουμε από το ιδεολόγημα της συστημικής «επανάστασης» και να προσηλωθούμε στην διαδικασία της επανάστησης του αξιακού μας συστήματος.  Να συντονιστούμε όλοι οι άνθρωποι των κινημάτων που μάχονται ανά την Ελλάδα για την προστασία των τόπων τους, του φυσικού περιβάλλοντος και του αρχέγονου πλούτου των φυσικών πόρων, οι οποίοι ανήκουν από κοινού σε όλα τα φυσικά πλάσματα και να εκφράσουμε πολιτικά τους αγώνες μας.

Η συστημική αριστερά πέθανε, η οικουμενική αριστερά όμως έχει ήδη γεννηθεί μέσα από το ήθος, την ανιδιοτέλεια και τον ενεργό πολιτικό βίο των ανθρώπων που δρουν συνειδητά ως θεματοφύλακες της ζωής στον πλανήτη.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 14 Ιουλίου 2016

Be Sociable, Share!

One thought on “Πάμε παρακάτω;

  1. Για να πάμε παρακάτω, στο καινούργιο μια που άλλαξαν οι εποχές, χρειαζόμαστε καινούργιες λέξεις για να επικοινωνούμε το καινούργιο, λέξεις που δεν έχουν φθαρεί από τη χρήση και την κατάχρηση, δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ως ταμπέλες, δεν διεκδικείται η χρήση και αποκλειστικότητα τους από συγκεκριμένες ομάδες που θεωρούν εαυτές φορείς ‘προοδευτικών’ ιδεών …
    Κυρίως, όμως, χρειαζόμαστε πράξεις, γιατί μόνο πράττοντας γίνεσαι κάτι όπως είπε ο Αριστοτέλης και επαναλαμβάνουν έκτοτε πολλοί στοχαστές … Το τι θα γίνεις με τις πράξεις σου δεν είναι γνωστό εκ των προτέρων, δεν χαρακτηρίζεται εκ των υστέρων… είναι κάτι δυναμικό. Ένα είναι γεγονός: τα ράσα δεν κάνουν το παπά…
    Τι είναι η Αριστερά; Προϋπάρχει των προσώπων και των πράξεων τους; Έχει προσδιοριστεί από κάποια υπέρατη αρχή και εξουσία η μορφή και το περιεχόμενο της;
    Ποιοι είναι οι αριστεροί; Αυτοί που δηλώνουν ή αυτοί που πράττουν ‘αριστερά’; Και ποιο είναι το χαρακτηριστικό των αριστερών πράξεων; Τι τις διακρίνει από ‘μη αριστερές’;
    Τι είναι επαναστάτης; … εξαρτάται για ποια επανάσταση μιλάμε… καθημερινά υπάρχουν πολλοί επαναστάτες που δεν φαίνονται, οι προσωπικές πράξεις αντίστασης είναι άπειρες…
    Φαίνεται, όμως, ότι πολλοί στοχαστές κι αναλυτές, ξεκινώντας από τον Αριστοτέλη και φτάνοντας στον Chomsky, να συμφωνούν σε τούτο: η αυθεντική πράξη αντίστασης και ευχαριστιακής λειτουργίας του κόσμου επιτελείται μόνο από ενάρετους (φρόνηση, σοφία, ανδρεία, δικαιοσύνη) και συνειδητοποιημένους ανθρώπους που λειτουργούν με τη λογική και την καρδιά. Κάτι τέτοιο γράφεις κι εσύ, Γιάννη.
    Μπορούμε να πάμε παρακάτω τώρα;

Leave a Reply to ΕΛΕΝΗ ΜΠΡΙΑΣΟΥΛΗ Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>