Τι μπορεί να σου κάνει μια αφελής ερώτηση

Σήμερα δέχτηκα επίσκεψη από συνεργείο τοπικής τηλεόρασης. Καθίσαμε στο γραφείο μου. Μαζί με τον γάτο που κάθεται κι αυτός εκεί, σχεδόν μόνιμα.

Είδα πολύ καθαρά την έκπληξη στα μάτια του δημοσιογράφου όταν τον υποδέχτηκα και αντίκρισε τις “εγκαταστάσεις” επί των οποίων εργάζομαι συγγραφικά. Διότι το γραφείο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα στρογγυλό καρούλι από κείνα που τυλίγει η ΔΕΗ τα καλώδια πλαισιωμένο από μια καρέκλα παραλίας τοποθετημένη φάτσα στον μπαξέ. Η μπαλαντέζα που δίνει ρεύμα στον υπολογιστή έρχεται από την πρίζα του πηγαδιού και μπαίνει σε πολύμπριζο όταν κάποιες φορές το γράψιμο συμπίπτει με τις ώρες του δια της σταγόνας ποτίσματος.

Με έκπληξη με κοιτούσε ο δημοσιογράφος και για όσην ώρα τού εξηγούσα τον προβληματισμό μου για τη ζωή και τις προσπάθειές μου να ζω τα “χαμηλά της επίπεδα”. Στο τέλος όμως μού έκανε μια ερώτηση κι ένιωσα ότι πήρε την εκδίκησή του. Κοινώς μου την έφερε, αν και δεν είχε τέτοιον στόχο ο άνθρωπος. Εγώ το εξέλαβα έτσι. Διότι συνειδητοποίησα το εύρος της εξάρτησής μου από την εποχή μας.

Ας τα πάρω όμως με τη σειρά:

Καταρχήν να πω ότι έτυχε να με επισκεφθεί την πιο κατάλληλη στιγμή. Διότι μόλις πριν λίγες μέρες τελείωσα ένα βιβλίο. Έχει τίτλο “Του Θεού το μάτι” και είναι το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας η οποία προέκυψε από την σύγχρονη κατάσταση που ζει η χώρα μας. Και έχει έναν κόντρα ρόλο. Ενώ στα δύο προηγούμενα, Λαγού μαλλί και Το ζουμί του Πετεινού οι ήρωες είναι δυο απλοί άνθρωποι της θάλασσας και της γης που υποφέρουν ο καθένας με τον τρόπο του, σε αυτό ο βασικός ήρωας είναι ένας αμετανόητος ψηφοφόρος τού ενός από τα δύο κόμματα του καθεστώτος, ο οποίος τα βάζει με όλους και με όλα γύρω του. Έχοντας λοιπόν τελειώσει μόλις ένα βιβλίο και επειδή όπως λέει πολύ σωστά ο Κορτέζ, “απόλαυση δεν είναι το γράφεις αλλά το να έχεις γράψει”, ο δημοσιογράφος με συνέλαβε σε πολύ χαλαρή στιγμή. Και μου έδωσε και κατάλαβα.

Επί κάμποση ώρα λοιπόν του εξηγούσα ότι αποφάσισα να αποτραβηχτώ και να ζήσω σε ένα απομονωμένο χωριό της βόρειας Χίου διότι μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να γνωρίσω την ζωή και την πραγματικότητα, όπως αυτές είναι κάτω από το επίπεδο που μου έμαθαν οι γονείς, το σχολείο και η κοινωνία. Ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την εποχή που θα γεννηθεί, αντιλαμβάνεται αλλιώς τη ζωή. Κάποια πράγματα τα θεωρεί απλώς δεδομένα. Ενώ για κάποια άλλα αγωνίζεται για να τα κατακτήσει ή να τα αποκτήσει. Εμείς, οι σύγχρονοι άνθρωποι, μάθαμε ότι όλα, από ένα επίπεδο και κάτω, είναι δεδομένα. Ότι απλώς υπάρχουν και μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε αγοράζοντάς τα, ή πατώντας κουμπιά. Θεωρώντας λοιπόν ως δεδομένα τα βασικά, αρχίσαμε να προσπαθούμε για τα παραπανίσια. Με αποτέλεσμα να έχουμε αφήσει την ικανοποίηση των βασικών μας βιοτικών αναγκών σε τρίτους.Έχουμε έτσι μια πρόοδο, η οποία όμως είναι βασισμένη σε ξύλινα πόδια αφού τα χαμηλότερα και βασικότερα επίπεδα της ύπαρξής μας δεν τα ορίζουμε. Τα έχουμε αφήσει να τα ορίζουν άλλοι.

Αυτά λοιπόν έλεγα σήμερα το πρωί στον άνθρωπο και του εξηγούσα ότι γι’ αυτούς τους λόγους προσπαθώ να ζω από την αρχή τον βίο μου. Να ορίζω τη ζωή μου και να ασχολούμαι με τα “χαμηλά επίπεδα” της ύπαρξής μου. Σαν να μην έμαθα τη ζωή από ένα σημείο και πάνω. Έλεγα ότι προσπαθώ να παράγω την τροφή μου, να διατηρώ και να αναπαράγω παραδοσιακούς σπόρους, αλλά και να συντηρώ τρόφιμα με παλιές μεθόδους, δίχως τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας, έλεγα ότι κόβω ξύλα για να ζεσταθώ και ότι τέλος πάντων κάνω ό,τι μπορώ για να μάθω τη ζωή από την αρχή, χωρίς να απαρνιέμαι βέβαια τις σύγχρονες κατακτήσεις της τεχνολογίας και της επιστήμης. Απλά κοιτάζω λίγο κάτω και λίγο πίσω.

Κι εκεί που τα είχα αναλύσει όλα αυτά και ήμουν ευχαριστημένος ότι τα είπα καλά και κατανοητά, είχε και μια ωραία λιακάδα, αναζωογονητική, μου ‘ρχεται η κεραμίδα με τη μορφή αφελούς και ειλικρινούς ερώτησης: Τα βιβλία σου τα γράφεις στον υπολογιστή; Όχι στο χαρτί;

Και με συγκλόνισε. Είδα τότε μπροστά μου όλη την αντίφαση της φωτογραφίας. Την παραφωνία του υπολογιστή πάνω σε αυτό το γραφείο και δίπλα στον γάτο. Θυμήθηκα τη μετάλλαξη που υπέστην εντός πολύ λίγων χρόνων. Που από άνθρωπος ο οποίος έμαθε να γράφει με μολύβι και χαρτί, έγινα σε χρόνο μηδέν άνθρωπος που δεν μπορεί να ορνιθοσκαλίσει ούτε μια αράδα αν δεν έχει μπροστά του οθόνη και πληκτρολόγιο. Αν δεν βάλει την μπαλαντέζα στο πηγάδι για να δώσει ρεύμα στο μαραφέτι του. Ένιωσα πως είμαι δέσμιος της τεχνολογίας και της ενέργειας πολύ περισσότερο απ’ ότι καυχιέμαι ότι είμαι. Ένιωσα ότι δεν έχω απεξαρτηθεί στο ελάχιστο.

Ήταν πολύ διδακτική λοιπόν η σημερινή επίσκεψη, Με έριξε σε σκέψεις, με προβλημάτισε πολύ και με προσγείωσε απότομα από την χαλαρότητα της απόλαυσης του “να έχεις γράψει”.

Be Sociable, Share!

7 thoughts on “Τι μπορεί να σου κάνει μια αφελής ερώτηση

  1. Εχθές το βράδυ σκεφτόμουν οτι αύριο θα τελειώσει το τελευταίο βιβλίο σου που δεν έχω διαβάσει , σαν παιδάκι που του τελειώνει το παγωτό. Προσπαθουσα να ξεχωρίσω το πιο αγαπημένο μου, σκηνές, ατάκες , εικόνες.. κάπως έτσι με πήρε ο ύπνος. Τώρα μαθαίνω οτι ετοιμάζεται και το επόμενο..τρομερή παραγωγικότητα!
    Την είχα και γω την απορία του κυρίου..Λυτρώνει το κοινό!
    Η αλήθεια είναι οτι έχει ομορφιά το χειρόγραφο..παρά τις ευκολίες του υπολογιστή που χάνονται , έχει πλάκα να βλέπεις πως αλλάζει ο γραφικός σου χαρακτήρας και πως διαφοροποιούνται τα γράμματα ανάλογα με τη διάθεση, τη φόρα..
    Πολύ ωραίο κείμενο!
    Πάντως δεν είναι και άσχημος ο συνδυασμός του σκηνικού. Και η παραφωνία της εικόνας χαριτωμένη είναι . Απ’το συνδυασμό βγαίνουν τα ομορφότερα πράγματα. Αυτό κάνει άλλωστε και η φύση. Ποτέ δεν κρατάει κάτι κειμήλιο. Πάντα το μετουσιώνει και το συνδυάζει αν το σκεφτείς κι έτσι..
    Προσωπικά θεωρώ αυτιστικό το να ξορκίζεις (βαρύ αλλά αυτό μου ‘ρχεται) τις ευκολίες που σου προσφέρει η τεχνολογία και η ενέργεια. Το θέμα είναι να υπάρχει φειδώ και να μη σε πιάνει κρίση όταν πας καμιά φορά να τις ‘νηστεψεις’…

  2. κι όμως αυτή η απλή ερώτηση που τόσο σε συγκλόνισε μοιάζει στην προέκτασή της με ένα ζήτημα που συχνά θέτεις και εσύ ο ίδιος: την αποανάπτυξη, που με παθός υποστηρίζεις και προσπαθείς να διαχωρίσεις στα μυαλά των συνομιλητών σου από την υπανάπτυξη. Δε θα μπω – γιατί δεν ξέρω – στη διαδικασία να συγκρίνω αν είναι οικολογικά αποτελεσματικότερο να γράφεις σε χαρτί από δέντρα ή ανακυκλωμένο (με όση κατανάλωση ενέργειας απαιτεί η ανακύκλωση του χαρτιού), μουτζουρώνοντας και πετώντας δεκάδες εκατοντάδες φύλα ή στον υπολογιστή που περιέχει τόσες χημικές ουσίες, αρκετές από αυτές τοξικές, καίγοντας ρεύμα αλλά κάνοντας τη δουλειά σου με μια συσκευή για πάρα πολύ καιρό (και που ιδανικά μπορεί και αυτή να ανακυκλωθεί). Μάλλον είναι θέμα ισορροπίας και το να αρνούμαστε δογματικά τη σύγχρονη τεχνολογία δεν έχει νόημα. Όπως και στην υπερσύγχρονη τεχνολογία των ΑΠΕ, το μέγεθος και η ποσότητα μετράει. Η ανθρώπινη υπεροψία εύκολα και ιστορικά αποδεδειγμένα μετατρέπει το όνειρο σε εφιάλτη.

  3. Γιαννή θα σου πάρω δώρο μία γραφομηχανή από αυτές τις παλιές τις χειροκίνητες, ελπίζω να βρισκουμε και μελάνι σε λίγο καιρό γιατί σίγουρα εισαγωγής θα είναι και θα κοστίζει μια περιουσία.

    Θα έρθω για τις εκλογές στις 17, θα περάσω να τα πουμε.

  4. “ουδέν κακόν αμιγές καλού” δε λένε; εσύ απλά χρησιμοποιείς ένα εργαλείο που διευκολύνει τη συγγραφή σου και σε φέρνει σε επαφή με όλους εμάς και ακόμα περισσότερους ανθρώπους, άλλωστε φαίνονται όλα τόσο αρμονικά συνταιριασμένα στη φωτογραφία που νομίζω ότι ολοκληρώνουν την εικόνα απόλυτα…πρέπει να ομολογήσω όμως ότι η σημερινή ανάρτηση με έβαλε και εμένα σε σκέψεις και μου θύμισε πόσο διαφορετικά “γράφω” με μολύβι και χαρτί, ακόμα και ο τρόπος που αναφύονται οι σκέψεις και οι ιδέες μέσα μου είναι πολύ διαφορετικός…

  5. Γιάννη ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου που μας αραδιάζεις εδώ στο blog σου. Αν δεν είχες τον υπολογιστή δεν θα είχαμε πρόσβαση όλοι εμείς ούτε θα ήσουν τόσο “παραγωγικός” δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε και τον τροχό πάλι από την αρχή…

  6. Οντας ΔΕΣΜΙΑ της τσιμεντούπολης, που η εξάρτηση απο την “πρόοδο”, την “ανάπτυξη” και τον “καταναλωτισμό” έχει γίνει ένα με τη φύση μας, νιωθω ότι δεν έχω και πολλά να σχολιάσω,οπότε θα περάσω κατευθείαν σε αυτό που θέλω να ρωτήσω : “Του Θεού το μάτι” εμείς πότε θα το διαβάσουμε ;

  7. Ο άνθρωπος μπορεί να λευτερωθεί εντελώς από την χρήση της τεχνολογίας, ίσως μοιάζει δύσκολο, δεν είναι όμως ακατόρθωτο. Εκείνο που δύσκολα μπορεί να υπερβεί είναι η ανάγκη του για συνάντηση και μοίρασμα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>