Μηνύματα αναγνωστών

Σήμερα έλαβα ένα μέηλ που με πληροφορούσε το εξής σπουδαίο: Ότι το πρωί, περί ώρα 9, “μια κοπελιά όμορφη μελαχρινή”, στη γραμμή δύο του μετρό, διάβαζε το Αντί Στεφάνου και είχε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη, γεγονός που, ομολογώ, με έκανε να αισθανθώ ωραία, αν και με μιαν ανατριχίλα έντονη στη ραχοκοκαλιά, λόγω που μπήκα στο μετρό με το μυαλό και δεν το αντέχω πια, και άλλο ένα μέηλ, πολύ συγκινητικό της αναγνώστριας Μυρτούς, από το οποίο ένα μικρό κομμάτι, που θεωρώ ότι δεν μου ανήκει αποκλειστικά, δημοσιεύω κάτωθι.
Ευχαριστώ τους Κώστα Τ. και Μυρτώ Κ.
“Αγαπητέ Γιάννη,
(…)
Θα ήθελα να σου εκφράσω την απέραντη παρηγοριά και ανακούφιση που νιώθω όταν εκθέτεις στα κείμενά σου ένα βλέμμα που θεωρώ οικείο, μια αισθητική συγγενική και έναν θυμό που με πνίγει χρόνια. Όπως και να σε ευχαριστήσω που διάβασα ξανά λογοτεχνία που πηγάζει από τη δύναμη του καλού, από χώμα και λάσπη, και ήλιο και νερό, και αέρηδες και αλμύρα, και όχι από τα υπαρξιακά λαγούμια του κάθε αστού μονήρη νάρκισσου διανοούμενου που δεν αφορούν κανέναν”.
Στη φωτο σπαράγγια άγρια σημερινά, τα βρήκα στο διάβα μου. Σαν να κρατάει ένας “συγγραφέας του χώματος και της λάσπης” τα μολύβια του, έτσι μου φάνηκε η εικόνα όταν την είδα στην οθόνη
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>