Γελάω πικρά

Αναγνώστρια μού έστειλε, με σχόλιο μάλλον χιουμοριστικό (ελπίζω), το παρακάτω δημοσίευμα από το Αθηνόραμα, το οποίο αναρτήθηκε προφανώς την παραμονή της πρόσφατης εκδήλωσης στο καφέ Πόλις:

Τρεις γνωστοί συγγραφείς στην πόλη

“”Γιάννης Μακριδάκης: Αφήνει για λίγο το κτήμα του στη Χίο για μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση με τον δημοσιογράφο Άρη Δαβαράκη στο «Polis Art Cafe» (16/10, 8 μ.μ. ). Περί λογοτεχνίας και φυσικής ζωής, κατανάλωσης και αναπλήρωσης φυσικών πόρων, φυσικής καλλιέργειας στη γη και την κοινωνία, οικονομικής πολιτικής και απο-ανάπτυξης.

Βικτόρια Χίσλοπ: Ξέρετε την αγάπη της για την Ελλάδα –και μέσα από τα πολυδιαβασμένα της μυθιστορήματα «Το νησί» και «Το νήμα»–, τις αναγνωστικές της προτιμήσεις όμως; Στο πλαίσιο του φεστιβάλ Art Links, μιλά για τους αγαπημένους της συγγραφείς, τις νέες τάσεις στη λογοτεχνία και δίνει συμβουλές προς… ναυτιλλομένους περί γραφής στο Hub (20/10, 7 μ.μ. ).

Φίλιπ Κερ: Παρέα με τον σταθερό του ήρωα, τον πρώην αστυνομικό Μπέρνι Γκούντερ, και με φόντο μια ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη υπόθεση – τη δολοφονία των Πολωνών στρατιωτικών στο δάσος του Κατίν – ξετυλίγει ο διάσημος σκωτσέζος συγγραφέας νουάρ λογοτεχνίας το νήμα της αφήγησης στο βιβλίο του “Άνθρωπος χωρίς Ανάσα”. Στο Public θα συνομιλήσει σχετικά με τους δημοσιογράφους Αντώνη Πανούτσο και Μάκη Προβατά (20/10, 8.30 μ.μ. )”"

 

Το διάβασα και μου φάνηκε τόσο ξένο και παράξενο και κατόπιν τόσο πικρά αληθινό για τον τρόπο που λειτουργεί η κοινωνία των ανθρώπων και των καταναλωτών, μου φάνηκε ως τεκμήριο του τρόπου με τον οποίον κάποιοι επιτήδειοι και κατά κανόνα ατάλαντοι εκμεταλλεύονται καταστάσεις και προωθούν εαυτούς ως συγγραφείς και καλλιτέχνες εν γένει ρητορεύοντας σαχλαμάρες, προϊόντα ασυνειδητότητας και καμαρώνοντας στα γυαλιά, στις φωτό, στα σόσιαλ μίντια και όπου αλλού έχει κόσμο.

Ειδικά για το “συγγραφέας”, το οποίο χρησιμοποιώ στον υπότιτλο του ιστολογίου συμβατικά, για λόγους απλής συνεννόησης, η γνωστή μου και εκφρασμένη από πολύν καιρό πριν άποψη είναι ότι αποτελεί τίτλο τιμής και όχι επαγγελματική ιδιότητα. Αποδίδεται δε ή όχι μετά το τέλος της ζωής ή του έργου κάποιου ανθρώπου και προφανώς συνεκτιμούνται όλα, τα γραπτά του μαζί και οι πράξεις του, η συνέπεια λόγων και έργων, η σκέψη και η ζωή του, η πνευματική προσφορά του στην ανθρωπότητα όσον καιρό την εκπροσωπούσε κι αυτός. Συγγραφέας ήταν κάποιος, δεν είναι. Συγγραφέα τον γράφει η Ιστορία, δεν αυτοαποκαλείται και δεν τον αποκαλούν έτσι οι φίλοι του και τα ΜΜΕ. Δυστυχώς από τέτοιους συγγραφείς έχουμε πάρα πολλούς, γεννημένους και γαλουχημένους όλα αυτά τα χρόνια της οικονομικής νερόβραστης δήθεν ευμάρειας που ισοπέδωσε κάθε αξία. Έχουμε δυστυχώς ακόμη πάρα πολλούς τέτοιους, υβριστές, καθεστωτικούς, ανούσιους, απαίδευτους, ασυνείδητους αυτοαποκαλούμενους και μεταξύ τους αλληλοαποκαλούμενους συγγραφείς, οι οποίοι είτε σιωπούν για να έχουν την εύνοια του συστήματος είτε λαμβάνουν το μέρος του ανοιχτά, είτε θωρούν αλαζονικά τους ανθρώπους και τους υβρίζουν τα τιποτένια αυτά υβρίδια και αυτό σηματοδοτεί την κατάντια της κοινωνίας μας.

Το ταπεινό μου σαρκίο λοιπόν, που όλη μέρα είναι με τα γόνατα στη βρεγμένη γη κόβοντας την ξινίθρα είτε μαζεύοντας την ελιά, χαρακτηρίζεται ως γνωστός συγγραφέας και η έλευσή του στο γήπεδο του καταναλωτισμού αποτελεί (πολιτιστική) είδηση.

Απομυθοποίηση των πάντων, αυτό έχω να δηλώσω “ως γνωστός συγγραφέας”, είναι ανάγκη πάσα να λάβει χώρα αμέσως. Αυτό προέχει για όλους μας. Για να πάρουμε επιτέλους την ευθύνη του φυσικού εαυτού μας στα χέρια μας. Κανείς δεν έχει να μας πει τίποτε πιο πολύ και πιο σπουδαίο από τον φυσικό εαυτό μας και την ψυχή μας την ίδια.

Σας ξαναδείχνω χθεσινή φωτογραφία του γνωστού συγγραφέα μετά από το ξεμάλλιασμα που του έκανε η καρπερή ελιά μήπως πειστείτε πιο εύκολα και γελάω πικρά με όσους παίρνουν στα πολύ σοβαρά τον εαυτό τους .

 

 

Be Sociable, Share!

3 thoughts on “Γελάω πικρά

  1. Καλέ μου φίλε Γιάννη,
    διαβάζω συχνά σχεδόν όλα όσα γραφεις, τα καμαρώνω, σαν να τα γράφω εγώ. Αυτό το τελευταίο με κάνει και περήφανο. Ηταν απαραίτητο να γράψεις αυτά τα καταδεικτικά της κατάντειας που μας έχει φέρει η εμπορευματοποίηση των πάντων. Οσο περισσότερο είσαι σκυμένος στη γή τόσο περισσότερο θα φχαριστιέσαι τον ουρανό όταν σηκώνεις το κεφάλι, μου ‘λεγε ένας μπάρμπας μου, να συμπληρώσω και ‘γω …και πιο καθαρά.

  2. Αγαπημένε Γιάννη,

    Διαβάζω το παραπάνω κείμενο σου (ενώ ταυτόχρονα δίπλα μου μια φίλη διαβάζει τη “δεξιά τσέπη του ράσου” , που της δάνεισα), και αφού σου δηλώσω οτι όπως πάντα προσυπογράφω, θέλω να σε ευχαριστήσω για το αυθόρμητο γέλιο που μου
    χάρισες, όταν τελειώνοντας το κείμενο, είδα τη φωτογραφία σου! Πραγματικά είχα καιρό να γελάσω και το είχα πολύ ανάγκη. Ετσι κι αλλιώς, σ΄ ευχαριστώ για πολλά…

  3. Φίλε Γιάννη,
    και συγγραφέα, γιατί τον συγγραφέα τον κάνουν και οι αναγνώστες του.

    Όταν διαβάζω τα κείμενά σου συνήθως έχω μια γλύκα στη ψυχή, μια αισιοδοξία, μερικές φορές και δάκρυα στα μάτια, άλλες πάλι ένα χαμόγελο ικανοποίησης μπορεί και πικρό. Σήμερα όμως γέλασα πολύ.
    Και την άλλη εβδομάδα που έχω και εγώ λιομάζωμα θα φορέσω μαντήλι.
    Σ’ ευχαριστώ για όλα τα συναισθήματα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>