Αγρίμια εναντίον καταναλωτών

Σκυμμένος ήτανε μες στο περιβόλι νωρίς το πρωί και μάζευε τα ματσίτικα, που τα ‘χε ρίξει η νοτιά απ’ τις πορτοκαλιές σαν άκουσε τις όρνιθες να κράζουν τρομαγμένες. Γύρισε και τις είδε να τρέχουν αλαφιασμένες προς πάσα κατεύθυνση, οι πιο πολλές ίσια προς το κοτέτσι, να μπούνε μέσα να γλυτώσουν από κάποιον κίνδυνο. Σήκωσε τότε το κεφάλι του ψηλά και είδε τον αετό στα δέκα μέτρα από πάνω να ‘ρχεται, να κάτι φτερούγες είχε, ένα μέτρο η κάθε μια, σκιάχτηκε κι εκείνος αλλά πετάχτηκε αμέσως ολόρθος, στάθηκε στα ποδάρια του και έπιασε να τινάζει τα χέρια του ολάνοιχτα, σαρτοπηδούσε κιόλας να το τρομάξει το πουλί, το έδιωξε τελικά, τις έσωσε τις όρνιθες, προς το παρόν τουλάχιστον, καλά που είχε ρίξει η νοτιαδούρα τα πορτοκάλια κάτω και καθυστέρησα εκεί να τα μαζέψω, αλλιώς θα είχα μπει στο σπίτι και κάποια θα μου άρπαζε ο κερατάς, μου είπε κατόπιν σαν συναντηθήκαμε στην βόλτα μας με τα σκυλιά και έπιασε να μου εξιστορεί την περιπέτειά του.

Το γεράκι ήτανε, εκείνο που πήρε μια δικιά μου κότα χτες, από το μέσα περιβόλι όμως, που είναι μακριά κι απόμερα. Σήμερα δεν άνοιξα το κοτέτσι για να βγουν και ήρθε παρακάτω, φαντάσου πείνα το καημένο, σκέφτηκα, για να ρισκάρει τόσο, να κατέβει μες στα σπίτια και να μη δει τον άνθρωπο κάτω από το δέντρο ή κι αν τον είδε, να αψήφησε τον κίνδυνο.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα πλάσματα της φύσης και τον καταναλωτή της γης. Έχει καταπατήσει τους βιοτόπους τους, έχει αποψιλώσει τα βουνά τους από φυτά και από ζωντανά, με χημικά, με μπουλντόζες, με έργα κάθε είδους ακόμα και με εκείνα τα λεγόμενα της πράσινης ανάπτυξης (!) με την οποίαν αυτοϋπνωτίζονται οι αποβλακωμένοι των πόλεων καταναλωτές, και έτσι, κάνουν πλέον καταδρομικές απεγνωσμένες επιθέσεις μες στην “οργανωμένη κοινωνία τους” για να επιβιώσουν τα αγρίμια. Ώσπου να βρεθεί ένας ηλίθιος από τους τόσους εξ αυτών, που να βαστάει όπλο και να το κατεβάσει το πουλί νεκρό, να το δείχνει στο φέισμπουκ μετά και να ποζάρει πλάι του το άθλιο κορμί του και το κενό κεφάλι του.

Το ίδιο ακριβώς γίνεται και με τις αλεπούδες και όλα τα άλλα αγρίμια, τα εξαναγκασμένα σε ριψοκίνδυνη ζωή από τους καταναλωτές της γης. Τους τρώνε τα κατσίκια τα μικρά, τους χαλάνε τα κοτέτσια και βάζουν φόλες ύστερα αυτοί για να τα εκδικηθούν, να εξοντώσουν τον εχθρό, για να τους φάνε ύστερα οι ποντικοί και οι όχεντρες ελλείψει των φυσικών κυνηγών τους, να βάλουν τότε οι καταναλωτές φαρμάκια για να γλυτώσουν από αυτά τα τρωκτικά και τα ερπετά, να καταστρέφουν με τα χημικά αυτά τη γη και τα υπόγεια νερά τους, να παθαίνουν καρκίνο τα τέκνα και τα εγγόνια τους ύστερα από χρόνια και να λένε κοίτα τι λαχείο του έτυχε του άτυχου ανθρώπου, και πάει λέγοντας ο κύκλος της ανθρώπινης βλακείας, που αν τον δει κανείς στη βάση του, ξεκινάει από την τελείως λάθος ανταγωνιστική προσέγγιση του ανθρώπου προς τη φύση (του).

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους ανθρώπους, όσους έχουνε απομείνει ακόμη στον πλανήτη. Τους ιθαγενείς δηλαδή, σε τόπους που οι καταναλωτές δεν έχουν σε υπόληψη καμία και τους καταστρέφουν ολοσχερώς με την καταναλωτική τους καθημερινότητα και με τη νοοτροπία της μη ευθύνης που έχουν και συνειδητά καλλιεργούν. Το ίδιο κάνουν στον Αμαζόνιο, στις χώρες της Αφρικής και αλλού, τώρα και στην Ελλάδα, στις Σκουριές, στα νησιά του Αιγαίου, σε όλα τα βουνά και κάνουν ρεσάλτα ύστερα οι ιθαγενείς πειρατικά, για να ζήσουνε κι αυτοί, όπως ακριβώς τα αγρίμια. Δεν έχει καμία διαφορά η πίεση που δέχονται τα πλάσματα της φύσης από τον καταναλωτή της γης, είτε αυτά λέγονται αγρίμια του βουνού είτε άνθρωποι, αγρίμια είναι και αυτοί σε σχέση με τα γυάλινα ασθενικά και χημικά ανθρωπάκια των πόλεων με τα ωραία ρούχα και τα γεμάτα αρρώστιες και αλλεργίες κορμάκια από κάτω απ’ τα πανιά . Αυτή είναι όμως η Νέμεσις. Ο θάνατος ο πρόωρος, η ανικανότητα ζωής και απόλαυσης του κόσμου, αυτή και η απόδειξη της μέγιστης βλακείας ενός όντος που είχε όλα τα προσόντα να βιώνει καθημερινά απόλυτη ευφορία, σε έναν πλανήτη παράδεισο, αντ’ αυτού όμως δυστυχεί και φεύγει απ’ τη ζωή με πίκρα, δίχως να έχει ζήσει.

Ο άνθρωπος είναι ο ενορχηστρωτής του Χάους αλλά ποτέ δεν το ‘μαθε αυτό, τόσες χιλιάδες χρόνια επί γης. Όλα τα άλλα πλάσματα και είδη ανταγωνίζονται αναμεταξύ τους μέχρι θανάτου για να ζήσουν και είναι ο ανταγωνισμός τους ζωογόνος για τη φύση, εξισορροπητικός, όχι θανατερός και στείρος, όπως του καταναλωτή οι επεμβάσεις, που σταματάει τον κύκλο της ζωής με εργαλείο αυτό το χημικό κορμί του κάθε μέρα, ακόμα και άθελά του, δίχως να πράττει τίποτε μπαίνει φραγμός στον κύκλο της ζωής και τον κόβει βίαια, μονάχα τρώγοντας, καταναλώνοντας όπως λέει ο ίδιος πια, νεκρές τροφές και χέζοντας κατόπιν δηλητήρια και αδρανή υλικά.

Ο άνθρωπος αρκεί να συντονίζει και να συνεργάζεται αρμονικά με κάθε πλάσμα γύρω του, να παρατηρεί τη ζωή και την ανάπτυξή τους, ακόμη και τον θάνατό τους που γεννά ζωή, όπως τα κόπρανά τους, δίχως να επεμβαίνει, μονάχα τα οφέλη του παράδεισου αυτού να απολαμβάνει με επεμβάσεις ανεπαίσθητες, συλλεκτικές και εμπλουτιστικές διότι όσο επιτίθεται στη φύση (του) τόσο χαμένος βγαίνει. Ίσως περάσουν μερικές χιλιάδες χρόνια ακόμα για να το κατανοήσει και να το νιώσει αυτό η ανθρωπότητα, αν μπορεί να νιώθει πια ετούτος ο εσμός των καταναλωτών που απομυζούν τη γη. Μέχρι τότε, έτσι θα πέφτει ο ένας μετά τον άλλον κάτω εξουθενωμένος από τη μάχη του τη μάταιη ενάντια στη φύση, κατατροπωμένος από τα ίδια του τα όπλα, που τα στρέφει κάθε μέρα εναντίον του αλλά νομίζει ότι προοδεύει αφού δεν κόβει ο νους του για να το σκεφτεί αυτό, είναι ψιλά γράμματα κάτι τέτοια και δεν τα μαθαίνουν στα κολέγια, ούτε στα χάρβαρντ που σπουδάζουν οικονομολόγοι και τρώνε στα διαλείμματα χάμπουρκγκερ πλαστικά, πόσω μάλλον στα δημοτικά και στα συστημικά γυμνάσια του συρμού και της αμορφωσιάς που λέγεται εκπαίδευση.

ΥΓ

Τελικά δεν ίσχυσε η νεκρή εβδομάδα των σχολείων μετά την καθαροδευτέρα για να πάνε για σκι οι καθηγητές οι γονείς και οι μαθητές και να αναζωογονηθεί ο κλάδος των τουριστικών επιχειρήσεων στα χειμερινά θέρετρα! Χρειάζεται και άλλη απόδειξη της γελοιότητας αυτού του συστήματος ζωής άραγε;

Be Sociable, Share!

One thought on “Αγρίμια εναντίον καταναλωτών

  1. ..και καθε μερα διαβαζοντας σε,ακολουθώντας σε, ολο και περισσοτερη νοσταλγια κι ολο και περισσότερη θλιψη..(Υπαρχει λεξη που να εκφραζει αυτα τα δυο μαζι;)..Κι ανυπομονησία.Κυριως.
    Ενα χημικο ανθρωπακι(ακομα)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>