Οικουμενική Αριστερά. Η ρεαλιστική και ώριμη πολιτική πρόταση

Τα τρία τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια επαναστατική διαδικασία στη βάση της ελληνικής κοινωνίας (όπως και σε όλο τον δυτικό κόσμο), μια δυναμική διαδικασία αλλαγής πορείας της διαρκούς επανάστασης των αθρώπων επί της γης.

Οι άνθρωποι των δυτικών καταναλωτικών κοινωνιών, ερχόμενοι πλέον πρόσωπο με πρόσωπο με το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η έως τώρα προσέγγισή τους στην ζωή, τα βασικά χαρακτηριστικά της οποίας είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ τους αλλά και με τα άλλα όντα, η προσπάθεια πλήρους κυριαρχίας τους επί του οικοσυστήματος, η απομύζηση δίχως αναπλήρωση των φυσικών πόρων και η παραγωγή απορριμμάτων, στρέφονται τώρα γοργά προς την σταδιακή αποδόμηση αυτού του μοντέλου και υιοθετούν μιαν άλλη προσέγγιση και φιλοσοφία, αυτήν της οικουμενικότητας, της συνεργατικότητας ανθρώπου με άνθρωπο αλλά και με το υπόλοιπο οικοσύστημα.

Ο απεγκλωβισμός ολοένα και περισσότερων ανθρώπων κάθε ηλικίας, αλλά κυρίως νέων, από την στενάχωρη οπτική του χρηματοοικονομικού συστήματος εντός του οποίου (επι)βιώνουν ως άτομα, η επαφή τους με την παραμελημένη ανθρώπινή τους υπόσταση και η απελευθέρωσή τους ως φυσικά πλάσματα εντός του απέραντου οικοσυστήματος, η συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησης που τους είχεκαλλιεργηθεί ότι το χρήμα αποτελεί φυσικό πόρο και η πλήρης πλέον συναίσθηση ότι οι πραγματικοί φυσικοί πόροι είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων και όχι καταναλωτικά προϊόντα προορισμένα μόνο για την ανθρωπότητα των ατόμων καταναλωτών που διαθέτουν το χρήμα, η απόδρασή τους από την νοοτροπία της «μη ευθύνης» για οτιδήποτε δεν ορίζεται ως ατομική ιδιοκτησία τους και η προσωπική ανάληψη της ευθύνης για όσα αφορούν στη ζωή τους, στην υγεία τους, στην μόρφωσή τους, στην διαχείριση των φυσικών πόρων που χρειάζονται για να ζήσουν, η απεξάρτησή τους από την πλήρη υποταγή στα κουπόνια του μηνιαίου μισθού και η στροφή τους προς την φυσική ζωή, διατροφή, καλλιέργεια, η ενασχόλησή τους με την παραγωγή της τροφής τους, η έξοδός τους από τον μηχανισμό καθημερινής κυκλοφορίας του χρήματος και η δημιουργία νέων δομών και κοινωνιών που βασίζονται στην ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών αλλά και νέων μορφών και διαδικασιών πολιτικής εκπροσώπησης αποτελούν το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας πορείας και τις μεθόδους με τις οποίες αυτή υλοποιείται.

Στην ουσία ένα ολοένα αυξανόμενο μέρα με την ημέρα ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας λειτουργεί πλέον με την λογική της αποδόμησης του καταναλωτικού μοντέλου, δρώντας επί των πυλώνων της αποανάπτυξης, της αποεκπαίδευσης, της μη επέμβασης, της αποδοχής του απαραβίαστου από τον άνθρωπο των αβίαστων φυσικών ρυθμών και νόμων, οι οποίοι τον ορίζουν και τον διέπουν ως φυσικό ον αλλά και της επανεκτίμησης του αξιακού του συστήματος.

Στην ελληνική κοινωνία η επαναστατική αυτή διαδικασία  έχει σε αυτή την ιστορική στιγμή που διάγουμε σπουδαία και εντυπωσιακά χαρακτηριστικά όσον αφορά κυρίως στην ταχύτητα εξάπλωσής της αλλά και στις νέες συνθήκες ζωής των ανθρώπων που δημιουργεί και είναι ήδη υπαρκτές σε ένα βαθμό και εξελισσόμενες. Βρίσκεται σε εξέλιξη σαν διαδικασία αλλεπάλληλων σπορών με την μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας και μέρα με την ημέρα αλλάζει το τοπίο στη βάση, κάνει πιο εύφορη την κοινωνία των ανθρώπων, περιορίζει τα «ζιζάνια» και αυτοκαθάρεται σταδιακά από τα όξινα και τα χημικά που την έπνιγαν για χρόνια, σε πολύ σύντομο ιστορικό χρόνο δε, θα έχει πλήρως αντικαταστήσει με τοπίο θαλλερό και καρπερό το ρυπαρό παρελθόν, το οποίο είναι βεβαίως ακόμη παρόν και πασχίζει να κυριαρχήσει με κάθε τρόπο πλέον, με ολοένα και πιο χυδαία «αναπτυξιακή» θεωρία και πράξη αλλά νομοτελειακά δεν έχει κανένα μέλλον.

Η Αριστερά με το σημερινό ιδεολογικό της υπόβαθρο, πόσω μάλλον με τους τρόπους που πολιτεύεται στην πράξη, δείχνει να έχει μείνει πίσω και να μην μπορεί να εκφράσει την κοινωνία όπως ταχέως διαμορφώνεται. Ο όποιοςαριστερός ανθρωποκεντρισμός εντός του καπιταλισμού είναι πλέον παρωχημένος κι αυτός και καταδικασμένη σε αποτυχία κάθε πολιτική βασισμένη πάνω του, αφού από τη μια οι άνθρωποι έχουν προ πολλού μεταλλαχθεί σε αριθμημένα άτομα-γρανάζια ενός συστήματος του οποίου η κυνικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο και το οποίο ακόμη αποδέχεται ηΑριστερά και εντός του αυτοπροσδιορίζεται, από την άλλη η οικουμενικότητα της υφιστάμενης αλλά και επερχόμενης καταστροφής μόνο με νέα, σύγχρονηοικουμενική θεώρηση και πρακτική αντιμετωπίζεται.

Η Οικουμενική Αριστερά, η μόνη ρεαλιστική και ώριμη πολιτική πρόταση, που θα κάνει πράξη την αποανάπτυξη, την σμίκρυνση, τον επανακαθορισμό του αξιακού συστήματος, τον σεβασμό των φυσικών νόμων, ρυθμών, πόρων και βεβαίως της ζωής απ’ όπου κι αν προέρχεται, φαντάζει πλέον ως απόλυτη αναγκαιότητα.

Είναι η ρεαλιστική πολιτική πρόταση διότι ορίζεται και προσδιορίζεται εντός του αυθύπαρκτου άρα και ρεαλιστικού συστήματος, που είναι το Οικοσύστημα, με την προαιώνια σοφή Οικονομία, διότι προχωρεί μπροστά σε απόλυτη συνεργασία μαζί του και όχι πλέον ανταγωνιστικά και με τάση κυριαρχίας επ’ αυτού και δρα αποκομμένη πλέον από την ουτοπία του τεχνητού καπιταλιστικού συστήματος και της θεώρησής του ότι μπορεί και πρέπει να υποκαταστήσει το οικοσύστημα.

Είναι η ώριμη πολιτική πρόταση διότι όσο η ανθρωπότητα ωριμάζει επί της γης τόσο ο δρόμος της γίνεται οικουμενικός, στωικός, μη επεμβατικός, αφού αυτό ακριβώς σημαίνει ωρίμανση, η αποδοχή των όρων, των ορίων, των ρυθμών και των νόμων που μας διέπουν ως υπάρξεις και η παραδοχή ότι κάθε απόπειρα παραβίασης ή εκβίασης αυτών, επιστρέφει υπερμεγεθυμένη εις βάρος μας.

 

Το παρόν άρθρο εστάλη στην εφημερίδα Αυγή στις 3 Δεκεμβρίου 2013 και δεν δημοσιεύτηκε μέχρι σήμερα 28 Δεκ 2013, παρόλες τις διαβεβαιώσεις του διευθυντή της εφημερίδας Ν. Φίλη.

Βέβαια προηγήθηκαν άρθρα μου στο διαδίκτυο, με τα οποία έκανα κριτική σε στελέχη του Σύριζα περί των επενδύσεών τους σε πολυεθνικές, οπότε μπορεί και να μετάνιωσε ο κ. Φίλης, να εφάρμοσε δημοκρατική και αριστερή λογοκρισία και να με έβγαλε από τις σελίδες της εφημερίδας. Ελπίζω να μην έχουν πάθει και αυτό οι “σύντροφοι” διότι ο εκφυλισμός της Αριστεράς διαφαίνεται πλέον τέλειος.

 

Be Sociable, Share!

17 thoughts on “Οικουμενική Αριστερά. Η ρεαλιστική και ώριμη πολιτική πρόταση

  1. …1ος Νόμος του Νεύτωνα, Νόμος της ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ…
    Οσο πιό μεγάλη η ΜΑΖΑ τοσο μεγαλώνει κι η αδράνεια…
    Τώρα που οι συριζαίαι γίνονται πολλοί μαζεύοντας οτι βρούν μπροστά τους
    τόσο δεν μπορούν να βάλουν φρένο ειδικά στον κατήφορο που ακολουθούν…
    Ολα, ακόμα και ο κατήφορος κάποτε τελειώνουν…
    Θα τούς καταπιεί κι αυτούς το ΧΑΟΣ…

  2. κάποιοι λενε πως ειναι ουτοπικά αυτά που σκεφτεσαι και γράφεις Γιάννη, αναρωτιέμαι ομως μετά απο ολα οσα καταστροφικά ζούμε μήπως είναι καιρός να ξανα-αναζητήσουμε την ουτοπία ,η νέο οραμα σε ενα σαπιο κόσμο
    γιατί δεν μπορεί, δεν γίνεται να συμβιβαζόμαστε με το ”πότε θα γίνουν εκλογές”,
    αλλά να αναζητήσουμε ξανά τι κόσμο θέλουμε.
    αυτα τα ολίγα

  3. Η αριστερα ή μαλλον οι άνθρωποι που σκεφτονται προοδευτικα , ασχετα αν ειναι μεσα σε σχηματισμό ή όχι, πρεπει επισης να σκεφτονται και πατριωτικά.
    τι ειν΄η πατρίδα μας;δεν ειναι μονο οι ανθρωποι, δεν ειναι μόνο η γη, ο αερας και η θάλασσα, είναι όλο αυτο που μας περιβαλει και το αγαπάμε.
    αν ειναι να το κατηγορουμε και να το πεταμε στα σκουπίδια με κάθε αφορμη, αρα δεν εχουμε κανενα λογο να προσπαθησουμε να το σωσουμε.
    λεω τώρα εγω,,,,
    και αν λειπει η δημοκρατια μεσα στις διαδικασίες κλαφτα χαραλαμπε που λενε…

  4. Κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα ως προς τους τρόπους δια των οποίων θα μπορούσαν αυτά να γίνουν πράξη υπάρχουν; Κάτι πρακτικό κάποια συγκεκριμένη πρόταση; Επειδή όλα αυτά ακούγονται-φαίνονται πολύ ελκυστικά πολύ ωραία για να είναι εφαρμόσιμα, υπαρκτά. Περισσότερο φαντάζουν στη σφαίρα του ιδεατού – χωρίς καμιά διάθεση μομφής ή ειρωνείας.
    Επίσης, επειδή το βλέπω να επαναλαμβάνεται κι επειδή δεν είμαι σίγουρη πως έχω αντιληφθεί πλήρως περί τίνος πρόκειται, τι σημαίνει ο όρος Οικουμενική Αριστερά; Πως ορίζεται και κυρίως πως εννοιολογείται ιδιαίτερα σε συνάρτηση με τον μαρξισμό και την αριστερά με την ευρύτερη έννοια όπως αυτή χρησιμοποιείται σε άλλα σημεία των κειμένων σου;

    • I have the same difficulty as much as I sympathize and empathize with what is written. It is a truly lovely text and if I had one wish, it would be for all of this change to take root and happen at once, but that will unfortunately not happen. For me, the failure of the left and the liberal establishment is an inability to articulate an alternative economic model. There should be one. And elements of it must rest in respect for nature, collective versus individual interest and distancing ourselves from consumerism. If we are looking to find leaders within our political establishment, we will most certainly be disappointed. We need an engaged citizenry that gives a vote of no confidence to all the charlatans that have taken over power in our country. When the public scrutiny of elected officials reaches the appropriate level, then we stand a chance of having leaders who are actually interested in serving the public. My concern is that the current defunct system has rendered the citizenry voiceless and too weak to resist the egregious abuse of power and subversion of democracy.

  5. Γεια σου Γιαννη!
    Σπερνεις το δρομο και οι καρποι πληθαινουν.
    Με παραξενετει μονο ο ορος “αριστερα” που χρησιμοποιεις παρολο που την αναγνωριζεις ως παρωχημενη.Πως τη φανταζεσαι δηλαδη;Ως την ιδανικη εκπροσωπηση της αριστερης παραταξης του κοινοβουλιου;Προσωπικα πιστευω οτι πρεπει να παψουμε να χρησιμοποιουμε εννοιες που εχουν χασει το νοημα τους λογω καταχρησης.Προκαταβαλει τους ανθρωπους και αυτο δεν ειναι καλο.
    Επισης,ενα αλλο θεμα που θα ηθελα να αναφεροσουνα ειναι ο ανοικτος κωδικας.Η χρηση εχει αμεσες επιπτωσεις σε ολες τις παραγωγικες διαδικασιες και δινει ισχυρα χτυπηματα στον εταιρικο καπιταλισμο.Θα λυπομουν ιδιαιτερα αν μαθαινα οτι πχ χρησιμοποιεις τα “παραθυρα” στον υπολογιστη σου,Η οξινη τροφη του λογισμικου.Για περεταιρω ενημερωση σχετικα προτεινω μια ματια εδω http://osarena.net/tag/open-source που κανουν πολυ καλη δουλεια.
    Υγεια κι αγαπη!

  6. Pingback: Οικουμενική Αριστερά με αφορμή την ‘Ίος” | Γιάννης Μακριδάκης

  7. Pingback: Μήνυμα αξιοπρέπειας στις εκλογές | Γιάννης Μακριδάκης

  8. Pingback: Στίγμα | Γιάννης Μακριδάκης

  9. Pingback: Πορεία μετά την ήττα | Γιάννης Μακριδάκης

  10. Pingback: Πορεία στο μέλλον | Γιάννης Μακριδάκης

  11. Την λογοκρισία που αναφέρεις την καταδικάζω διότι όσο και να διαφωνεί μία αριστερά δεν θα πρέπει να φοβάται τον διάλογο.

    Από την άλλη το κείμενο το θεωρώ όχι ουτοπικό αλλά καθαρά συντηρητικό. Πέρα από την κοινοκτημοσύνη που το διαχωρίζει όλα τα υπόλοιπα θα μπορούσε να τα υποστηρίξει ένας όποιοσδήποτε συντηρητικός άνθρωπος. Το να κατηγορούμε τον πολιτισμό στον οποίο ζούμε είναι το εύκολο. Έχει καταφέρει κάποια πράγματα αυτός ο πολιτισμός. Κάποια πράγματα που θεωρούμε δεδομένα. Η τεχνολογία που χρησιμοποιείς αλλά έχω διαπιστώσει ότι εύκολα υποτιμάς σαν κάτι ανούσιο, είναι αυτή που σε βοηθά να μεταδώσεις τις ιδέες σου. Το φυσικό που αναφέρεις πολλές φορές δεν είναι απαραίτητα το καλό. Κι ο έμπολα φυσικός είναι. Και η πανούκλα. Επειδή είναι φυσικά είναι και σωστά ή καλά;.
    Ο παράγοντας άνθρωπος είναι αυτός που θα μπορέσει να βελτιώσει την όλη κατάσταση. Η φύση δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη. Είναι απλά φύση. Η όλη κατάσταση είναι εκτός ανθρώπου όχι εκτός φύσης. Εκτός φύσης είναι και η ύπαρξη του ενός σπιτιού. Το ρούχο. Το παπούτσι. Το φυσικό είναι να είμαι ξυπόλητος και να πληγώνω τα πόδια μου. Εξαρχής ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεπεράσει και τη φύση και την φύση του για να μπορέσει να επιβιώσει περισσότερο.

    Θα συμφωνήσω με προηγούμενα άρθρα σου ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι τα καταναλωτικά προϊόντα δεν είναι απλά προϊόντα πάντοτε. Αυτό όμως μπορεί να γίνει με τον εξανθρωπισμό της καθημερινότητας. Και οι πολείς μπορούν να εξανθρωπιστούν.

    Υπάρχει μία τεχνολογική εξέλιξη που θα πρόσφερε μία πολύ πιο άνετη ζωή. Δυστυχώς έχει λειτουργήσει ως ένα Προκρούστης κι όχι ως ένας Προμηθέας. Μία άνετη ζωή μάλιστα σε μεγαλύτερη αρμονία με την Φύση. Μήπως αυτό το υποτιμάμε με μεγάλη ευκολία; Μήπως θέλουμε να αγνοούμε τις δυσκολίες και την αθλιότητα που υπήρξε στην χώρα μας στο παρελθόν; Όπου η εσωτερική τουαλέτα ήταν πολυτέλεια;

  12. Pingback: Οι Podemos και ο θείος τους | Γιάννης Μακριδάκης

  13. ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ
    ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΩ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΓΧΑΙΡΩ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΟΥ ΨΥΧΗ
    ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΟΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΜΠΑΤΡΩΤΗ ΣΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΛΑΜΠΡΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΜΕ ΣΕΝΑ ΙΔΕΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ.
    ΕΔΩ ΙΔΡΥΣΑΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ “ΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΑ” ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ “ΑΕΙΠΟΛΙΣ” ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
    ΜΟΛΙΣ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΘΑ ΣΕ ΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΟΥ
    ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΤΟΥ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ ΕΚΔΟΣΗΣ “ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ 1914-1922″ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΝΤΑΜΠΟΥ
    ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

    ΕΠΙΣΗΣ ΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΟΥ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ
    ΓΡΑΨΕ ΜΑΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
    ΘΕΚΛΑ ΚΙΤΤΟΥ
    σκηνοθέτις

    ΕΧΕΙΣ ΘΕΡΜΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ

  14. Pingback: Κάλιο αργά | Γιάννης Μακριδάκης

  15. Pingback: Προχωράμε την Ιστορία | Γιάννης Μακριδάκης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>