Πρωινό φονικό

Σήμερα το πρωί εκτυλίχθηκε μπρος στα μάτια μου μια αποτρόπαιη σκηνή, που όμως δείχνει πεντακάθαρα την Ύβρη, το Μέγα Λάθος από το οποίο ξεκίνησε και επί του οποίου μετά, λάθος πάνω στο λάθος, γενιά με τη γενιά τα πλανεμένα δίποδα που αποτελούν την ανθρωπότητα, αυτό τον εσμό που κατατρώγει τη γη, φτάσανε ως το σήμερα και ως το αδιέξοδο που έρχεται ολοταχώς.

Είχε λιακάδα όμορφη και η θάλασσα ήτανε γαληνεμένη, περπατούσα στην αμμουδιά και ευφραινόταν η ψυχή μου από τη γλύκα της φύσης Δεκέμβρη μήνα, μονάχα τον παφλασμό του νερού άκουγα και τα πουλιά που κάνανε γιορτή ύστερα από τα κρύα, όταν ξαφνικά πετάρισαν μέσα από τις καλαμιές τρομαγμένα από την παρουσία μου ένα κοπάδι θαλασσοπούλια.

Ήτανε μαύρα και μακρύλαιμα, καμιά εικοσαριά, πετάξανε σε σχηματισμό, πάπιες, σκέφτηκα και χαμογέλασα, σταμάτησα με το κεφάλι ψηλά και τις καμάρωνα καθώς πετούσαν και στοιχίζονταν η μια πίσω απ’ την άλλη, για να δώσουνε το γνωστό σχήμα στο κοπάδι τους. Ο νους μου πήγε αμέσως στον Νιλς Χόλγκερσον, πανέμορφα πουλιά, πανέμορφο το πέταγμα, έκπληξη ανεπανάλληπτη και δώρο μέγιστο η πρωινή τους παρουσία στο διάβα μου, δεν πρόλαβα όμως να το χαρώ για πολύ και να χαμογελάσω θαυμάζοντάς τα διότι ήρθε ο νους μου να με βάλει στη θέση μου κι ένα σφίξιμο στην καρδιά να με συνεφέρει και να με προσγειώσει στην πραγματικότητα. Εδώ βρήκατε να έρθετε ρε γαμώτο, ψέλλισα σαν να μιλάω στα πουλιά, και τίναξα το κεφάλι μου για να διώξω την κακιά σκέψη που με κυρίεψε, συνέχισα την βόλτα μου επί της παραλίας.

Δεν είχα προλάβει να φτάσω ως την άκρη της, ήρθαν τα δίποδα με δυο οχήματα και σταματήσανε πάνω στην άμμο. Κατεβήκανε κάτω και στα γρήγορα αρχίσανε τις τουφεκιές. Μπαμ, μπαμ, μπαμ, μπαμ, μπαμ, μπαμ, μπαμ, εφτά τουφεκιές η μια μετά την άλλη με διαφορά δευτερολέπτου, γύρισα το κεφάλι μου αλαφιασμένος και τους είδα από μακριά, έστρεψα κατά πίσω, μέχρι να πλησιάσω είχανε φορτώσει κάποια πουλιά στα αυτοκίνητα και φεύγανε ολοταχώς, τρία νεκρά κείτονταν μες στη θάλασσα.

Καμιά σημασία δεν έχει ποιοι ήταν και αν τους γνωρίζω. Είναι ο πλανεμένος άνθρωπος. Είναι η κατάντια της ανθρωπότητας που συνεχίζει το ίδιο προαιώνιο Μέγα Λάθος. Καθένας από μας είναι η ανθρωπότητα, όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι για όλων την κάθε πράξη.

Αυτό είναι το δίποδο ον το ευφυές και το πολιτισμένο. Αυτή είναι η Ύβρις που διαπράττει από εμφάνισής του επί γης μέχρι και σήμερα. Νομίζει πως είναι κυρίαρχος της πλάσης και πως μπορεί να ξεπατώνει τα πάντα, να καταστρέφει τα πάντα, να σκοτώνει τα πάντα, να τρώει τα πάντα, να θρέφει κοιλιές και να ψοφάει πριν την ώρα του από τα λίπη της “ανάπτυξης”, από την χοληστερίνη του “πολιτισμού” του.

Αυτό είναι το τέλειο ον που κατάντησε γελοίο και πεθαίνει όπως του πρέπει, τρομαγμένο επειδή δεν κατάφερε να ζήσει, γεμάτο καρκίνους και ασθένειες κάθε είδους, αντιπαροχή και αντικαταβολή αναπτύξεως, επικυριαρχίας και βίου βολικού, επειδή νόμισε ότι γεννήθηκε για να ανταγωνιστεί τη φύση, να κυριαρχήσει στη γη αλλά τον τρώει η κοιλιά του και κατόπιν τα σκουλήκια.

Είναι καιρός, τώρα στον τόσο πολιτισμένο πια και εκσυγχρονισμένο 21ο αιώνα, να δούμε πλέον το πρόβλημα της ανθρωπότητας στην πηγή του, βαθιά, στο προαιώνιο Μέγα Λάθος το οποίο τυφλά εκπαιδευόμαστε γενιά τη γενιά να συνεχίζουμε, είναι καιρός να αλλάξουμε πορεία και να συνεργαστούμε πλέον με το υπόλοιπο οικοσύστημα και με τα πλάσματά του. Μόνο έτσι θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως ανθρωπότητα, μόνο με σεβασμό και συνεργασία. Αλλιώς, αν συνεχίζουμε να πορευόμαστε όπως τώρα, δεν θα γλυτώσει κανένας μας διότι ποτέ ως τώρα κανένας δεν γλύτωσε, όλους στο τέλος τους κατατρόπωσε η φύση, τους κατάντησε ανήμπορους όχι μόνο να σκοτώσουν αλλά και να σταθούν στα πόδια τους τα δυο, ακόμα και σε νεαρή ηλικία, την Ύβρη την πληρώνουν, και τους ρουφάει κατόπιν η γη, τους αφομοιώνει για να συνεχίσει να ζει κι αυτοί να μην την νιώθουν.

Όποιος είναι να καταλάβει θα καταλάβει κι όποιος είναι να νιώσει θα νιώσει. Και θα αλλάξει πορεία. Και μαζί του θα αλλάξει πορεία κι η ανθρωπότητα. Προσωπικά διάνυσα πολύ πικρό και δύσκολο δρόμο μέχρι να σταματήσω να βρίζω και να καταριέμαι τους κρετίνους, μου πήρε χρόνια πολλά μέχρι να παραδοθώ σε ένα απόλυτο αίσθημα εμπιστοσύνης στο Χάος. Στο Χάος που ρουφάει κάθε Υβριστή της Ζωής.

Η προαιώνια μάχη του ανθρώπου με τη φύση είναι καιρός πια να λήξει. Πόσες χιλιάδες γενιές επιτέλους πρέπει να γεννηθούνε και να πεθάνουνε με τον ίδιο τρόπο, για να κατανοήσει το ευφυές αυτό δίποδο πως κάτι κάνει λάθος; Πόσες άραγε ακόμα;

 

Be Sociable, Share!

24 thoughts on “Πρωινό φονικό

  1. Σκοτώνουν τα πουλιά, τον Λουκμάν, σκοτώνουν όλα τα αδέρφια μας και πρέπει να μείνουμε αγωνιστές, δυνατοί και όσο το δυνατόν σοφότεροι, για να σταματήσουμε τον σκοτωμό, να δέσουμε ζωή και όνειρα σ’ ένα άλμπουρο κι όπου μας πάει….
    Κουράγιο Γιάννη είμαστε πολλοί κι αργούμε να πεθάνουμε!

    • Στην αρχή ο θεός έφτιαξε το σύμπαν, τη γή, τον ουρανό, τα ύδατα,τα πουλιά, τα ψάρια και στο τέλος είπε:
      - Και τώρα ας φτιάξω ένα ον που να ΝΟΜΙΖΕΙ ότι είναι έξυπνο.

  2. Η κατάντια του ανθρώπινου είδους και ιδίως του χιώτικου υπο-είδους.

  3. Οι κορμοράνοι είναι σταγόνες στο υπερχειλισμένο ποτάμι της ανελέητης εκμετάλλευσης των υπόλοιπων ζώων –μαζί και του ανθρώπου- της βίας και του εγκλεισμού.
    Δεν είναι λίγο κροκοδείλια τα δάκρυα ορισμένων για την άγρια πανίδα ή τα αδέσποτα όταν καθημερινά τόσα ζώα και άνθρωποι βασανίζονται ή/και δολοφονούνται για να ικανοποιήσουν οι ίδιοι ορισμένοι τις κάθε είδους ορέξεις τους; Και μόνο να «κοιτάμε» αυτά τα πλάσματα από το θρόνο του ανώτερου συνιστά υποκρισία και οδηγεί σε εγκλήματα κατά της ζωής.

  4. Δυστυχώς! Πλήρης παράνοια και διαστροφή, που σίγουρα οφείλεται και στην ακατάσχετη ντοπαρισμένη πτωματοφαγία. Όσο για την χοληστερίνη… είναι μύθος το θέμα κι απ’ αυτά που γιατροί έχουν πει μισές αλήθειες, για να πουλάνε οι φαρμακοβιομηχανίες χαπάκια μ’ ένα σωρό παρενέργειες.

  5. Ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα και τα πουλάκια μου τιτιβίζουν στ’αυτί. Χρώμα! Μουσικές! Ζουζού και καλαματιανά στριφτά! Ξέρεις, εκτός από τα χίπικα επιχειρήματα της λογικής ότι μιλάς με τα δέντρα και αφουγκράζεσαι τη φύση ως άλλος Dr Dolittle, υπάρχουν και επιχειρήματα κατά του κυνηγιού, όπως η προστασία της βιοποικιλότητας, των μεταναστευτικών οδών κ.α. Επιχειρήματα που δεν μαρτυρούν ότι είσαι παιδί της πόλης, του οποίου η μόνη επαφή με το ζωικό βασίλειο προέρχεται από το Lion King και την Bambi, και που νομίζει ότι το κυνήγι είναι ένα αρρωστημένο έθιμο και όχι ο τρόπος επιβίωσης της ανθρωπότητας για κάτι εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Σοβαρά επιχειρήματα που ενδέχεται να ληφθούν σοβαρά υπόψη από σοβαρούς ανθρώπους και όχι από πυροσβεστικές μάνικες μπάτσων στα πεζοδρόμια. Επιχειρήματα χωρίς εφηβικές επικλήσεις στο συναίσθημα, σε ύφος Άρλεκιν.

    • Cηris
      Δυστυχώς υπάρχουν και γελοίοι “δήθεν”, σαν εσένα, όμοιοι με τους κυνηγούς
      Σε απάντηση στην γελοιότητά σου αντιγράφω εδώ το μνμ που έλαβα από τον άνθρωπο που είναι στο ΔΣ της Ορνιθολογικής:
      “Δεν έχω δει πιο καθαρή και σοφή τοποθέτηση σχετικά με τη λαθροθηρία (αλλά και γενικότερα) από το σημερινό σου κείμενο για τους κορμοράνους. Να σαι καλά και θυμήσου πάντα τέτοιο καιρό ότι τα φτερωτά κοπάδια μεταφέρουν μηνύματα. Ευτυχώς που μέσα από τα γραφόμενά σου κοινωνούνται στην ανθρωπολαλιά”

      Από κάτι τέτοιους γελοίους σαν εσένα CΗRIS που αποκήρυξαν το συναίσθημα από τη ζωή τους και την είδαν λογικά όντα, γίνεται και συνεχίζεται η ζημιά

    • Τα σοβαρά επιχειρήματα είναι δυνατό να συνυπάρχουν με αισθήματα αγάπης για οποιαδήποτε μορφή ζωής, και λύπης και πόνου όταν αυτή τόσο επιπόλαια και μάταια αφαιρείται. Η μονοκόμματη πρόσδεση στο ένα ή στο άλλο άκρο αναγκαστικά συνεπάγεται έλλειψη ισορροπίας προσωπικής μεν, μπορείς να ισχυριστείς, πλην το καθεστώς αυτό δεν είναι ανεξάρτητο ούτε από τις αποφάσεις που θα βάλεις τελικά σε εφαρμογή σαν απλός πολίτης/ άνθρωπος ή σαν πολιτικός ούτε ακόμα και από τα συμπεράσματά σου σαν επιστήμονας.

  6. Καραφλοκόρακες είναι αυτά τα πουλιά. Καλισακούδες ή καλικατσούδες τα λέμε εδώ στα νότια. Ούτε καν φαγώσιμα δεν είναι…Τι να πείς? Ξεφτίλες και άσχετοι οι εγκληματίες λαθροθήρες.

  7. Αν τους γνωρίζεις πρέπει να τους καταγγείλεις.
    Απλά βήματα για ένα καλύτερο κόσμο.

  8. ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΠΟΡΙΣΜΑ

    Κυνηγέ,
    υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
    Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.

    Λυτρώσου.
    Όλων μας σχεδόν τα πετάγματα
    κάποια τα βρήκε αζύγιαστη
    ή ζυγιασμένη σφαίρα.
    …………………………………..
    η νεκροψία όλης αυτής της καντεμιάς
    έδειξε πως τα μόνα καλότυχα φτερά
    τα είχε η ματαιότης.

    Ηρέμησε λοιπόν.
    Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
    μα δε σκοτώνω άστρα.
    Κικη Δημουλα

  9. Θα ΄θελα να ήμουν στο μυαλό ενός ορθο-λογιστή τη στιγμή που θα αντίκριζε μια τόσο τραγική εικόνα. Η πρώτη σκέψη δλδ θα ήταν: “είμαι μάρτυρας μιας αρχέγονης συνήθειας του ανθρώπου για να εξασφαλίσει την επιβίωση” ;

  10. όλοι σοκαριζόμαστε μόλις βλεπουμε τέτοιες εικόνες,αλλα κατά τη ταπεινή μου γνώμη, θεωρώ υποκρισία όταν τα σχολιάζουμε αρνητικά και μετά βάζουμε στο πιάτο μας κρέας που πριν σφαγεί ζούσε σε άθλειες συνθηκες!στοιβαγμένα όλα μαζί ασφοικτικά χωρίς να κουνιούνται και το μονο που κάνουν είναι να τρώνε…
    Πιο έντιμος είναι ο κυνηγός που ψάχνει τη τροφή του (μεσα σε λογικά πλαισια,ακολουθωντας κανονες και οχι σαν τους μαλακες παραπανω που σκότωσαν πουλιά που δεν τρόγονται καν…)παρά κάποιον που θα σχολιάσει αρνητικά εδώ και το βράδυ θα τρώει στα σουβλατζίδικα
    Ο Γιάννης δε τρωει κρέας και μπορεί να τα “χώνει” ανοιχτά,’οπως μπορεί να μου τα χώνει και εμένα όποιοσδηποτε χορτοφάγος για τα ζώα που εκτρέφω (κότες κουνέλια προβατα,ολα για προσωπικη χρηση),αλλά δε δέχομαι κανένα σχόλειο από κρεατοφαγους του στυλ “πως μπορείς και τα σφάζεις,χαλάς το κάρμα σου,δε τα λυπάσαι?” ένω οι ίδιοι πανε και ακουμπανε τα λεφτα τους στο παγκο του κρεωπολείου

    • Το ασφυκτικά… είναι μόνο; Το τουμπάνιασμα, το ντοπάρισμα, από τις αυξητικές ορμόνες, οι αντιβιώσεις κ.λπ φαρμάκ(ι)α που τους δίνονται, κάνουν άραγε αυτή την “τροφή” κατάλληλη για να την βάζει ο άλλος στο πιάτο του; Δεν είν’ επόμενο ότι θ’ αρρωστήσει πριν την ώρα του; Απλό δεν είναι; Ισχύει κι εδώ ο νόμος αιτία-αποτέλεσμα.
      Αλλά είπαμε ότι η μεταλλαγμένη γεύση από μια διατροφή που δεν είναι φυσιολογική, έκανε τον άνθρωπο να τρώει τελικά και τις σάρκες του. Πάρε παράδειγμα τα αυτοάνοσα… Όλα εξηγούνται αν κανείς θέλει κι αντέχει να δει τη ρίζα του προβλήματος.

      • Ισχυουν αυτά που λες και για να το πάμε παρακάτω όλα αυτά τα δισεκατομμυρια ζώων που εκτρέφοναι χρειάζονται ασύληπτες ποσότητες τροφών,σιταρι κριθαρι καλαμποκι κτλ. Αν δεν υπηρχε τόση κατανάλωση και γενικα τοση διαθεσιμότητα κρέατος στην αγορά σιγουρα δε θα πεινούσε κανείς στον πλανήτη…

  11. Το να σηκώνεις την κάννη απέναντι σε ό,τι κινείται.. είναι κι αυτό αποτέλεσμα της βάρβαρης σφαγής και βρώσης αθώων, βασανισμένων, άρρωστων ζώων.
    Η σημερινή τρέλα και διαστροφή του ανθρώπου, που φτάνει και μέχρι σημείου αλληλοεξόντωσης, προέρχεται κι από την ανήθικη υπερφαγία με ζώα που τα τρελαίνουν ταϊζοντας τα και με κρεατάλευρα. Φυτοφάγα δηλ. τα μετατρέπουν σε σαρκοφάγα(!).
    Κι όσο κι αν αναγκάστηκε κάποτε ο άνθρωπος να τραφεί και με κρέας, είναι αρκετές οι αποδείξεις ότι είμαστε όντα φυτοφάγα. Μια απ’ αυτές και μάλλον η πιό σημαντική, είναι ότι αν σταματήσει κάποιος να τρώει κρέας και τα παράγωγά του, θεραπεύεται από όλες σχεδόν τις αρρώστιες του “πολιτισμού” μας.

    «Η κατανάλωση κρέατος επιταχύνει την κλιματική αλλαγή και την καθιστά
    την υπ’ αριθμόν ένα απειλή για το οικοσύστημα».
    Αυτό τόνισε κι ο Rajendra K. Pachauri, επικεφαλής επιτροπής του Ο.Η.Ε. για την κλιματική αλλαγή.
    Σκεφτείτε ότι για να παραχθεί μόνο ένα κιλό κρέας χρειάζεται να καταναλωθούν 100 κιλά νερό!
    Μετά ο πληθυσμός των ζώων, που εκτρέφονται για την παραγωγή κρέατος, είναι εκατονταπλάσιος από τον ανθρώπινο πληθυσμό στη γη, που σημαίνει ότι αν διατεθεί περίπου το 20% από τις φυτικές τροφές που προορίζονται γι’ αυτά τα ζώα κατ’ ευθείαν στον ανθρώπο, τότε εξαλείφεται η πείνα στον πλανήτη, όπως είπε πιο πάνω κι ο/η intothewild!
    Και δεν είναι κοροϊδεία να μην τρέφεσαι κατ’ ευθείαν με αγνές φυτικές τροφές και ν’ αναγκάζεσαι να τις χρυσοπληρώνεις μέσω τροφών, που είναι δηλητήρια;

  12. Αγαπητέ Γιάννη,
    Γιάννης κι εγώ, συνοδοιπόρος σ’ αυτή τη ζωή, σε παρακολουθώ καθημερινά εδώ και αρκετό καιρό, θαυμάζω την ευρύτητα και την ελευθερία της σκέψης σου και ενστερνίζομαι σχεδόν το σύνολο της πρότασής σου ως προς τις αξίες της ζωής.
    Σήμερα όμως, έχω κάποιες ενστάσεις.
    Δεν είμαι κυνηγός, αλλά μ’ αρέσει το κρέας. Όπως μου αρέσουν και τα ψάρια αλλά και τα χόρτα.
    Κι ακόμα, μέχρι τώρα, δεν έχω δει την διαφορά, ανάμεσα στον κυνηγό που σκοτώνει τα πουλιά με την καραμπίνα του ή με την ξόβεργα, τον ψαρά που παγιδεύει τα ψάρια μες στα δίχτυα του, την γάτα που πιάνει τα ποντίκια με τα νύχια της, τον ξυλοκόπο που κόβει το δένδρο για να ζεστάνει τα παιδιά του, εσένα κι εμένα που θα σταματήσουμε την ανάπτυξη μιας πιπεριάς και μιας ντομάτας, και θα ξε-ριζώσουμε κι ένα κρεμμύδι, για να απολαύσουμε μια απλή, νόστιμη και θρεπτική ντοματοσαλάτα.
    Ποιος απ’ όλους διαπράττει ύβρη, και γιατί;

    Τα καταγάλανα νερά που περιβάλουν το νησί σου, έδωσαν απλόχερα τον πλούτο τους σε φτωχούς καλόκαρδους βαρκάρηδες, που ψάρευαν γενεές επί γενεών, για να θρέψουν τις οικογένειές τους. Απλοί άνθρωποι, νησιώτες, με βαθύ ήθος και σεβασμό στον συνάνθρωπο αλλά και στο περιβάλλον.

    Που βλέπεις την ύβρη;

    Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
    Ότι είναι ζωντανό, κάποια στιγμή θα πεθάνει. Είτε από μόνο του, είτε κάποιος άλλος θα διακόψει το νήμα ξαφνικά, όχι απαραίτητα από κακία, αλλά από την δική του ανάγκη για επιβίωση. Το μικρό το ψάρι, θέλει να ζήσει, και δεν του κάνει καμία διαφορά αν θα το φάει ο ψαράς ή το μεγάλο ψάρι, που κι αυτοί για να ζήσουν το σκοτώνουν. Το αρνάκι που βοσκάει αμέριμνο στο λιβάδι, δεν έχει κανέναν λόγο να προτιμήσει τα δόντια του λύκου από το μαχαίρι του καλόκαρδου φτωχού βοσκού. Το χορταράκι φύτρωσε κι αυτό για να ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής, αλλά αν ο Γιάννης θέλει μια χορτόπιτα, θα ξεριζωθεί με βία, παρ όλο που αυτό θα αντιστέκεται προσπαθώντας με όλα τα ριζίδιά του να παραμείνει στο χώμα. Στο τέλος όμως, θα γεμίσει το πιάτο του και στην συνέχεια θα γεμίσει την κοιλιά του. Κι αν δεν το κόψει ο Γιάννης, πιθανόν να βόσκει εκεί κοντά κάποιο άλλο ζωντανό, ή τελικά θα μαραθεί για να λιπάνει το χώμα, και να συνεχιστεί αυτό το θαύμα που ζούμε. Όταν τραβάς το παντζάρι από το χώμα, δεν νοιώθεις στο χέρι σου την αντίστασή του, την προσπάθειά του να παραμείνει στο χώμα, να συνεχίσει να ζει και να αναπτύσσεται, όπως ακριβώς αντιστέκεται και προσπαθεί να ξεφύγει το αρνί, κάτω από το γόνατο του τσοπάνη; Ή μήπως μας είναι πιο εύκολο, να ξε-ριζώσουμε αυτή την ζωή, αφού δεν θα χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα, σαν το δικό μας, ούτε θα φωνάξει, αλλά ούτε καν θα σπαρταράει;

    Και γιατί, αγαπητέ Γιάννη, ο λύκος μπορεί να σκοτώσει και να φάει το αρνί, κι εγώ δεν μπορώ; Γιατί, το φίδι μπορεί να φάει το πουλί, και δεν μπορεί ο κυνηγός; Εμείς δεν είμαστε ισότιμα μέλη της φύσης με τον λύκο και το φίδι; Ποιος καθορίζει με τι θα τρέφομαι για να συντηρηθώ στη ζωή; Γιατί χαρακτηρίζεις ύβρη, την όποια επιλογή του καθενός, στο τι τρώει και τι πίνει;

    Εγώ δεν βλέπω καμία ύβρη σε όλη αυτή την υπέροχη ισορροπία. Κι επίσης, δεν βλέπω καμία βία. Μπορείς να κόψεις την καρωτίδα στο λαιμό του αρνιού, χωρίς να αισθανθείς κανένα αίσθημα βιαιότητας, όπως ακριβώς δεν αισθάνεσαι καμία βία ή κακία όταν κόβεις τον μίσχο μιας ντομάτας. Και δεν μιλάω θεωρητικά. Κατά την γνώμη μου, είναι πολύ πιο βίαιο να σκοτώσουμε μια μύγα που μας ενοχλεί, παρά ένα ζώο για να τραφούμε.

    Αλήθεια, τι διαφορά έχει στο δικαίωμα της ζωής μια μύγα, από έναν κορμοράνο; Γιατί ενοχλείσαι τόσο για την απώλεια δέκα κορμοράνων, και όχι από την γενοκτονία τόσων και τόσων μυγών που ξεφορτωνόμαστε κάθε μέρα; Πόσο μελάνι και χρόνο, έχεις αφιερώσει σ’ αυτή την κατηγορία της ζωής, που τόσο βάναυσα και ίσως απερίσκεπτα, η φιλαυτία μας ματαιώνει; Μήπως οι μύγες, δεν συμμετέχουν στην ισορροπία αυτού του θαύματος που ζούμε; Αλλά επειδή οι μύγες δεν πετούν σε γνωστούς σχηματισμούς, δεν τις καμαρώνουμε όπως τα θαλασσοπούλια, δεν συνεργάζονται για να κάνουν κοπάδια σε ωραία σχήματα, δεν μας φέρνουν στον νου τον Νιλς Χόλγκερσον, δεν μοιάζουν με πανέμορφα πουλιά, δεν είναι πανέμορφο το πέταγμά τους, και σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε ανεπανάληπτη έκπληξη και δώρο μέγιστο την πρωινή τους παρουσία στο διάβα μας, γι’ αυτά τους τα αδιόρθωτα ελλείμματα, δεν θα ανεβάσεις ποτέ στην σελίδα σου φωτογραφίες με σκοτωμένες μύγες.

    Εικόνες. Παντού εικόνες. Μάθαμε να ζούμε με εικόνες και χάνουμε την πραγματικότητα.

    Οι εικόνες με τις οποίες γαλουχηθήκαμε όλοι μας από το μεγάλο σχολείο της οθόνης, και μας έμαθαν πώς να σκεφτόμαστε, μας έμαθαν και πως να ζούμε αποκομμένοι από την φύση. Τα έχεις ήδη αναλύσει πάρα πολύ καλά, πολύ καλύτερα από μένα.

    Στο αποστειρωμένο περιβάλλον του μυαλού μας, μετά το πλύσιμο, είναι αδιανόητο για κάποιους από εμάς να λερώσουμε τα χέρια μας με αίμα, όπως επίσης είναι αδιανόητο για κάποιους άλλους να λερώσουν τα χέρια τους με χώμα.

    Στο αποστειρωμένο περιβάλλον του σύγχρονου ευρωπαίου, απαγορεύεται να κρεμάσει ο χασάπης ένα αρνί στο τσιγκέλι. Η εικόνα του αρνιού, χαλάει την όμορφη και καθώς πρέπει εικόνα της σύγχρονης πόλης. Το πουλάει το αρνί διαμελισμένο, γιατί έτσι δείχνει πιο γκλάμουρ. Δεν βλέπεις όλο το ζώο, είναι σοκαριστικό. Οι κοινωνίες της δύσης που για να ζουν μέσα στην άνεση και την καλοπέραση, πατήσανε επί πτωμάτων, και συνεχίζουν απρόσκοπτοι να λεηλατούν αυτές που ονόμασαν οι ίδιοι τρίτες χώρες, φτάνοντας τους πολίτες στα όρια, όχι της φτώχιας, αλλά της επιβίωσης, πίνοντάς το αίμα τους με το μπουρί της σόμπας, αυτές οι κοινωνίες δεν το μπορούν το αρνί στο τσιγκέλι. Δεν συνάδει με τον πολιτισμό τους.

    Είναι πραγματικά αντιαισθητικό. Σκέτη αηδία. Να ξεράσεις…

    Αλλά, η ίδια η φύση δεν έδωσε στο κάθε είδος τα μέσα, για επίθεση ή για άμυνα, για να μπορεί να επιβιώνει;
    Και δεν είναι ηλίου φαεινότερο, ότι ο άνθρωπος προικίστηκε από την φύση με τέτοιο ακαταμάχητο όπλο, το μυαλό του, ακριβώς για να είναι o κυρίαρχος επάνω στην γή; Κι ακόμα περισσότερο, δεν του δόθηκε η ελευθερία της βούλησης, που δεν δόθηκε σε κανένα άλλο ον, επιτρέποντάς του όχι μόνο να ξεφεύγει από τα βασικά του ένστικτα, αυτά της αυτοσυντήρησης και της αναπαραγωγής, αλλά και να επεμβαίνει στην φύση κατά το δοκούν, ικανοποιώντας τα θέλω του και όχι μόνο τις ανάγκες του;

    Έκανε λάθος η φύση; Μήπως θα ήταν καλύτερα να είχε βάλει και κάποιους περιορισμούς σ’ αυτό το δίποδο, που απ’ όταν πάτησε το πόδι του στη γη, τα ‘χει κάνει όλα μπάχαλο;
    Δεν θα λειτουργούσαν όλα καλύτερα, αν δεν μας είχαν δοθεί τόσα προνόμια; Της ξεφύγαμε; Ή μήπως τον ήθελε ακριβώς έτσι τον άνθρωπο;

    Ή μήπως, η ίδια η φύση έχει «χαριστεί» στον άνθρωπο;

    Αν τώρα θέλεις να μιλήσουμε για το πώς το χειρίζεται αυτό το δώρο ο άνθρωπος, τότε θα αρχίσουμε να μιλάμε και για την ύβρη.

    Γιατί ύβρις, είπαν οι παππούδες μας, είναι η υπέρβαση του μέτρου.
    Που πάλι, μόνο ο άνθρωπος μπορεί να υπερβεί.

    Θα ήθελα να μάθω, τι λες για όλα αυτά.

  13. Παίρνεις πινακίδες και τους ξεσκίζεις…μην ανησυχείς,ελπίζω να υπάρξει κάποιος να τους καταγγείλει στο άμεσο μέλλον

  14. Άιντε τώρα εσύ Γιάννη πιάσε τη σκέψη του κάθε Γιάννη και ξαγκίστρωνε,που την είδε και κυρίαρχο ον μέσα σε ένα γαμ…νο χρηματοπιστωτικό σύστημα που επινόησε γιά να μπορεί να πηγαίνει το κάθε βλαμένο να αγοράζει και να ζώνεται με φυσεκλίκια και καραμπίνες σαν άλλος ράμπο και να σκοτώνει ότι κινείται γιά ΠΛΑΚΑ.
    Πάντως νομίζω Γιάννη ότι μιά αναφορά στον κυνηγιτικό σύλλογο της περιοχής σου θά’πρεπε να την κάνεις.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>