Συγκίνηση

Σήμερα, μετά από πολύν καιρό, συγκινήθηκα παρακολουθώντας μιαν εκδήλωση εδώ στην πόλη της Χίου. Ήτανε διοργανωμένη από τον Φιλοτεχνικό Όμιλο και είχε ομιλητή τον επί δεκαπέντε χρόνια συνεργάτη μου στο Πελινναίο, τον Βασίλη Αγιαννίδη, ο οποίος έκανε διάλεξη μετά προβολής φωτογραφιών και σκαριφημάτων, με θέμα την πόλη της Χίου μέσα από τις εργασίες που έκανε και κάναμε και μαζί, για το περιοδικό και το αρχείο του Κέντρου Χιακών Μελετών Πελινναίο κατά τα έτη 1999-2010.
Μια ολόκληρη πόλη περπατημένη δρόμο προς δρόμο, φωτογραφημένη σπίτι προς σπίτι, σχεδιασμένη, αποτυπωμένη, μελετημένη. Εξωτερικές όψεις, εσωτερικές διαρρυθμίσεις, δομικά στοιχεία, οροφογραφίες, γενεαλογικά δέντρα και οικογενειακές πληροφορίες για τους ιδιοκτήτες των οικιών. Όλα τα σπίτια της Χίου, τα οικοδομημένα από το 1950 και πριν, καταγεγραμμένα, φωτογραφημένα, αποτυπωμένα τα περισσότερα από αυτά. Μεγάλο μέρος του έργου αυτού είναι πλέον ιστορικό ντοκουμέντο αφού σπίτια κατεδαφίστηκαν, οροφογραφίες καλύφθηκαν ή έπεσαν, η πόλη άλλαξε όψη σε πολλά σημεία κατά τα χρόνια που πέρασαν.
Συγκινήθηκα πολύ απόψε. Από τη μια η δουλειά μας, η δουλειά του Βασίλη, οι αναμνήσεις από την εποχή που γυρνούσαμε σπίτι προς σπίτι και χτυπούσαμε την κάθε πόρτα, μπαίναμε και στήναμε συνεργείο φωτογράφισης στα σπίτια ανυποψίαστων ανθρώπων ή κατόπιν ραντεβού μαζί τους. Από την άλλη επειδή ήταν μαζεμένοι στην ομιλία όλοι οι συνεργάτες μου, όλη η βασική ομάδα του Πελινναίου και ξανανιώσαμε όπως τότε, που σχεδιάζαμε ένα τεύχος, που βάζαμε πλάνα, στόχους και χρονοδιαγράμματα.
Τέλος, συγκινήθηκα απόψε και για τρεις ακόμη λόγους. Ο ένας επειδή στο τέλος της ομιλίας του Βασίλη, με πλησίαζαν άνθρωποι και μου λέγανε πόσο τους λείπει το Πελινναίο, το τεύχος του οποίου περίμεναν κάθε τρίμηνο, ο άλλος επειδή, τρία μόλις χρόνια μετά την διακοπή της έκδοσής του, άρχισαν οι άνθρωποι της Χίου να δείχνουν πόσο εκτιμούν το έργο που αφήσαμε πίσω μας, κάτι που συνήθως γίνεται πολύ αργότερα, και ο τρίτος και πιο προσωπικός, για τον οποίον και δάκρυσα ήταν τα λόγια του Βασίλη στην αρχή της ομιλίας του, όταν είπε στο ακροατήριό του ότι όλο αυτό το έργο που θα δείτε απόψε δεν θα είχε γίνει αν δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να μας εμπνεύσει, να μας εμψυχώσει, να μας οργανώσει…
Απόψε ένιωσα ότι όλα αυτά τα χρόνια της πλαστής ευημερίας των Ελλήνων, τότε που ως κοσμοκαλόγερος ήμουν απόλυτα αφοσιωμένος στο όραμά μου, στο κέντρο χιακών μελετών Πελινναίο, δεν πήγανε στράφι. Και η πιο απτή απόδειξη, ότι υπήρχαν πολλά νέα παιδιά και νέοι επιστήμονες αρχιτέκτονες κυρίως, που παρακολούθησαν απόψε την εκδήλωση κι αυτό είναι ό,τι πιο ενθαρρυντικό και όμορφο για το κλείσιμο της βραδιάς.

Be Sociable, Share!

6 thoughts on “Συγκίνηση

  1. Συγχαρητήρια σε όλους και ειδικά σε σένα Γιάννη.
    Το Κέντρο Χιακών Μελετών θα έπρεπε να λειτουργήσει πάλι, και το αρχείο του να γίνει προσβάσιμο σε σχολεία και μελετητές. Όσο για το περιοδικό θα έπρεπε να κυκλοφορήσει σε έναν τόμο ή και διαδικτυακά.

  2. Μετά από διακοπές σε κάποιο απ’ τα νησιά μας αρκετές φορές λέμε:
    ” Είναι κάτι το ξεχωριστό αυτό το νησί!…”
    Για τη Χίο όμως και κάθε εποχή συνηθίζουμε να λέμε ότι:
    ” Είναι πολλά ξεχωριστά μαζί, που συνεχώς ανακαλύπτεις!…”
    Συμφωνώ λοιπόν με την προλαλήσασα, ότι ένα τέτοιο υλικό, που αφορά έναν τόσο ιδιαίτερο τόπο από κάθε άποψη, πως θάπρεπε να είναι προσβάσιμο σ’ όσους θέλουν να γνωρίσουν περισσότερο το νησί μας και τον πολιτισμό του.

    • Η αξία όλων αυτών των μελετών δεν είναι μόνο τοπική. Αφορά όλη την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, από την άποψη της ανθρωπολογίας, της ιστορίας -προφορικής και γραπτής- της λαογραφίας, της σπηλαιολογίας, και τόσων άλλων επιστημονικών και μη τομέων. Δεν αφορά δηλ. μόνο τους Χιώτες.
      Έχουν έρθει επιστήμονες να ερευνήσουν αποτελέσματα των μελετών αυτών από το εξωτερικό από όσο θυμάμαι.
      Τέτοια κέντρα λοιπόν θα έπρεπε να υπάρχουν σε κάθε τόπο, για τον ίδιο σκοπό δε, με συμμετοχή όλων των κατοίκων αναλόγως σε ποιό τομέα θα μπορούσαν να προσφέρουν εθελοντικά, με την καθοδήγηση ειδικών μελετητών ανά θέμα.

      • (διόρθωση: το “δε” πάει μετά το “συμμετοχή” )

        υγ. επίσης, σε κάθε τόπο θα έπρεπε να υπάρχει Ομάδα Προφορικής Ιστορίας : http://tvxs.gr/taxonomy/term/46275 – για να σταματήσει να γράφεται η ιστορία από την εκάστοτε εξουσία.

        Κάτι που έκανε ο Μακριδάκης, μόνος του, και στο Πελιναίο, και με το “Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι” το οποίο είναι και το μόνο βιβλίο με μαρτυρίες από εκείνη την περίοδο γι’ αυτό το θέμα.

      • Εννοείται, πως η συνεισφορά κι η αξία των διαφορών μελετών, που αφορούν είτε τον άνθρωπο,
        είτε το περιβάλλον του, δεν έχουν απαραίτητα τοπικό χαρακτήρα, κάτι που ισχύει και για τον πολιτισμό.
        Πάντως, κάνατε καλά που το επισημάνατε.

  3. υγ2 και ειδικά αυτή την περίοδο που ζούμε:

    [...] Είναι φανερό ότι οι εξελίξεις στο μέτωπο της προφορικής ιστορίας τα τελευταία χρόνια ήταν καταιγιστικές. [...] Οι λόγοι αυτής της ανάπτυξης δεν μπορούν να αποδοθούν στον ακτιβισμό κάποιων ανθρώπων, γιατί αυτοί προσπαθούσαν και τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά εδράζονται στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Η κοινωνία για να ξεπεράσει την πολύπλευρη και πολυσχιδή κρίση που τη μαστίζει είναι υποχρεωμένη να φτιάξει ένα νέο αφήγημα για το παρελθόν της, ώστε να μπορέσει να οραματιστεί και να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον. [...]

    “Φτιάχνοντας ένα νέο αφήγημα για το παρελθόν μας. Της ιστορικού Τασούλας Βερβενιώτη”

    http://tvxs.gr/news/istoria/ftiaxnontas-ena-neo-afigima-gia-parelthon-mas-tis-istorikoy-tasoylas-berbenioti

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>