Τζαμπατζής συγγραφέας

Ένα παιδί σκοτώθηκε πηδώντας από το τρόλει επειδή το έπιασε ο ελεγκτής χωρίς εισιτήριο και μια καταξιωμένη της κοινωνίας των ισοπεδωμένων νεοελλήνων συγγραφεύς και ακαδημαϊκός, αποκάλεσε τζαμπατζή τον νεκρό και βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τα αλαζονικά της διαπιστευτήρια στην ωμότητα του συστήματος, ίσως για να κερδίσει κάποιο λογοτεχνικό βραβείο ή κάποια “θέση περιωπής”, ίσως όμως, το πιθανότερο, για να ανταποδώσει τα όσα τόσα χρόνια απόλαυσε ως συστημική βαθιά.

Η εν λόγω κυρία και οι γνωστοί σε όλους μας όμοιοί της και κολλητοί της “συγγραφείς”, καθώς και ένας μεγαλύτερος σε αριθμό μελών παρόμοιος εσμός, αυτός των σιωπηρών “συγγραφέων”,  είναι η τρανή απόδειξη του ξεπεσμού της νεοελληνικής κοινωνίας στην αναξιοπρέπεια, της κρίσης πολιτισμού, ιδεολογιών, ανθρωπισμού, που βιώνουμε εδώ και δεκαετίες. Είναι η απόδειξη της ξεφτίλας μας ως νεοέλληνες ισοπεδωμένοι και μεταλλαγμένοι σε καταναλωτές.

Αυτοί όλοι είναι ο βασικός λόγος που ποτέ μου δεν αποδέχτηκα τον τίτλο “συγγραφέας”.

Όπως το νεκρό παιδί το αποκαλούν τζαμπατζή, εμένα με αποκαλούν “βουκόλο”, εκεί που συναγελάζονται στα αποστειρωμένα σαλόνια της διανόησής τους.

Δεν έχουν ιδέα όμως οι θλιβεροί από ηρωικές εξόδους ούτε από ζωές που μαραίνονται ήρεμα και γίνονται ένα με τη φύση. Διότι είναι όμηροι του υπερφίαλου τομαριού και της αλαζονείας τους, καταδικασμένοι να πεθάνουν έντρομοι. Άξιοι της “ζωής” τους

Be Sociable, Share!

13 thoughts on “Τζαμπατζής συγγραφέας

  1. Αγαπητέ μου φίλε Γιάννη, θέλω να σου αφιερώσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Δ. Δημητριάδη-Πεθαίνω σαν χώρα. Εδώ και καιρό μόνον αυτό μου έρχεται στο μυαλό…
    “Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σ’ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μας ένωσε νύχτες και νύχτες… και σ’ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων… Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της… Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλά αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι τα τελευταία που θα’ χεις από μένα.
    Μισώ αυτή την χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα’ φαγε. Τη μισώ. Ναι τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι μου’ ρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να’ μαι. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της… που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απ’ αυτά. Εγώ δε θέλω να’ μαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δε θέλω να είμαι αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να’ μαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα’ θελα να ζήσω, θα’ θελα να μπορούσα να ζήσω, θα’ μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μ αφήνει να το θέλω, δε μ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου, τα μυαλά μου, τα έντερά μου, έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα έχει ρημάξει, έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απ’ όπου θα’ τρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου’ χει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απ’ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της και ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου’ χουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της μ’ έχει ξεπατώσει, μ’ έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο, η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου, ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει, κι άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου, τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο, βράχου ολόκληρου που κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια θάλασσα πικρών δακρύων… κι όλο νιώθω στον τράχηλό μου το ζυγό της και όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμά της κι όλο μου φέρνει κρύα ρίγη η χυδαιότητά της… η προσήλωσή της στα φαντάσματά της, οι υπεκφυγές της, οι αντιγραφές της, τα φρακαρισμένα της μυαλά, τα πτώματά της, τα κιβούρια της, τα εγκλήματά της… Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Θα μας πεθάνει, θα μας ξεκάνει. Πως θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δε μ’ αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πως θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δε θα ζήσουμε… όλο το σπέρμα όλων των ανδρών της γης δε θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απ’ όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή… έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου αλλά μ’ έχεις αφήσει χωρίς ζωή… Κι εσύ δεν μπορείς. Μ’ έχεις σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει, δεν μπορεί πια ο σπόρος σας να πιάσει… δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα μας… Το παλιογύναικο. Ένα θα’ θελα, να την είχα μπροστά μου και να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια. Αχ, θε μου, να μπορούσα να τη σκοτώσω. Κατάφερε οι δολοφόνοι της να φθάσουν ως τις μήτρες μας και να τις σκάψουν σαν τάφους, τα γουρούνια, τα γουρούνια, είναι όλοι τους γουρούνια, από ποιόν ν’ αρχίσω και σε ποιόν να τελειώσω, όλοι τους δολοφόνοι, όλοι τους, αυτοί με κάνουν να νιώθω την ανάγκη για το πιο μεγάλο έγκλημα, για μια ατέλειωτη σφαγή, ατέλειωτη σφαγή… αχ πως αντέχουμε δω μέσα, πως δε μας τρελαίνει ακόμα αυτή η παλιοσκύλα, αυτή η γκαρότα, αυτό το στραγγουλατόριουμ, σωστή αγχόνη… με τους επίσημους μαχαιροβγάλτες της που βγάζουν επίσημους λόγους σ’ επίσημες τελετές μπρος σ’ επίσημους μαχαιροβγάλτες… Ο κάθε πόρος της είναι και μια τσέτα, κάθε γωνιά της κι ένα λάζο, κάθε χιλιοστό της και μια τσάκα, είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και κοφτερούς σουγιάδες, άντρο φονιάδων, απατεώνων και ηλιθίων, λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων, μας πατάει το κεφάλι μέσα στα σκατά της, μας δίνει λυσσασμένες κλωτσιές στ’ αρχίδια, μας λιώνεις, μωρή, μας στραγγίζεις, μας ρημάζεις, μας διχάζεις, μας πνίγεις, μας καταδικάζεις, μας πεθαίνεις, μας πεθαίνεις, σκρόφα, ξεπουλημένη, μολυσμένη, ψειριάρα, φαρμακοδότρα, φιδομάνα, λύκαινα, γύφτισσα, αιμομίχτρα, που όλο μαϊμουδίσεις και παπαγαλίζεις, κατσικοπόδαρη, δίσεχτη, κακορίζικη, δε σε μπορώ, δεν την μπορώ, τη δολοφόνα, την παιδοκτόνα, τη ζαβή, τη χολεριασμένη, τη στραβοκάνα, την γκαβή, το τσόκαρο, την παλιόγρια, την παλιόγρια, που κακοχρόνο να’ χει, δεν αντέχω πια τίποτα δικό της, τίποτα, τίποτα, τη μισώ, τη μισώ, τη μισώ, αχ, αχ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, θα πεθάνω, τέρας, και θα εξακολουθώ να σε μισώ, ναι, το μίσος βράζει μέσα μου, θέλω να γράψω τους ανάποδους ύμνους απ’ αυτούς που γράφτηκαν ως τώρα γι’ αυτήν, λέξη προς λέξη να την τουφεκίσω και να την παραχώσω σα σκυλί με τα ίδια μου τα χέρια… Δεν είμαι πια γυναίκα… Ούτε κι εσύ πια είσαι άντρας… Μας τα πήρε όλ’ αυτή… Τι θα μείνει όμως απ’ αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είν’ αυτή όταν δε θα’ χει μείνει τίποτ’ από μας;… Το χώμα της έχει πάρει το σχήμα μου. Το σώμα μου έχει πια τις διαστάσεις της… έχω μέσα μου τη μοίρα της… Πεθαίνω σα χώρα…”

  2. Pingback: Τζαμπατζής συγγραφέας - MadatoForosMadatoForos

  3. μπραβο ρε Γιαννη!εδειξες για αλλη μια φορά την ευαισθησία σου.χ
    ο γιατρος απο την .

  4. Cynical pseudo-intellectuals. Just like the pseudo-elite I have met during my recent visit back home. Their attitude of disdain towards the plight of our nation is infuriating. These same people are the typical audience of the writer you must be commenting on. It is therefore not surprising that someone aiming to please a morally numb clientele, shows a total loss of empathy for the tragic fate that befell that young man. May he find peace, may his family and friends find solace.

  5. “… καταδικασμένοι να πεθάνουν έντρομοι”. Από τις σοφότερες υπαρξιακές διαγνώσεις !

  6. Πώς το είπες;
    “όμοιοί της και κολλητοί της “συγγραφείς” …”.
    Δήλωση κολητού:
    “Η Λένα Διβάνη μια λάθος λέξη σε λάθος στιγμή. Οι αγαπημένοι μας συμπολίτες που δεν κάνουν ποτέ λάθος, άτεγκτοι και αψεγάδιαστοι, έσπευσαν να την λυντσάρουν. Εδώ και μερικές ώρες δεν είναι ούτε συγγραφέας ούτε πανεπιστημιακός ούτε τίποτα. Είναι η λάθος λέξη. Ελλάδα 2013. Το πανηγύρι της μοχθηρίας”.

    Δεν ξέρω αν είναι συγγραφέας(έτσι λέει). Βουλευτής, πάντως, είναι.
    Από αυτούς που θα μας σώσουν από τα μνημόνια.

    Ένα παιδί εδώ και μερικές ώρες είναι ένα τίποτα.
    Η προσφορά των επιβατών για καταβολή του αντίτιμου του εισιτηρίου απορρίφθηκε, γιατί από το πρόστιμο, ο ελεγκτής λαμβάνει ποσοστά. Δεν είναι το 1,40. Είναι το 10% του πολλαπλάσιου.

  7. Pingback: 18 χρονών νεκρός: Τζαμπατζής συγγραφέας | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

  8. Ακαδημαϊκή διανόηση

    Δειλοί και άτολμοι χαρτογιακάδες
    Κρύβεται μες τα λιπαρά μυαλά σας
    Για τους αδύναμους,τους φτωχοδιάβολους Καιάδες,
    Εκεί ξοδεύεται η παλληκάρια σας.

    Τους κρίνετε με δίχως κρίση
    Στο όνομα της τέχνης λέτε πως μιλάτε
    Σας παίζουν στα κανάλια οι ειδήσεις
    “Μιλάν οι διανοούμενοι!Σωπάτε!!!”

    Στους άρχοντες σκυφτοί όλο υποκλίσεις
    Δουλικά της τάξης και του νόμου,
    Ένοικοι της οδού ακαδημίας…
    του δρόμου…

    Σωπαίνετε το δίκιο όταν κραυγάζει
    Σωπαίνετε όταν ματώνει η χώρα
    Σωπαίνετε όταν το δάκρυ στάζει
    Βουλώστε το καλύτερα και τώρα!!!

    Υ.Γ. Όποιοι απ΄τα γραφεία τους λεν ότι κάνουν τέχνη
    κάνουν μια τέχνη άτεχνη όπου βρωμεί και ζέχνει.

    Reply ↓

  9. Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
    αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
    Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
    θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
    Η τελευταία στροφή της ”Πρέβεζας” του Καρυωτάκη αφιερωμένη στους σοφολογιότατους του καιρού μας που τα καζάντια τους είναι να ηδονίζονται με την εξαθλίωση του λαού.

  10. Αναρωτιέμαι αν πλέον έχουμε την δυνατότητα αντίδρασης σ’όλο αυτό τον ”οχετό”
    ιδεών,αντιλήψεων που ξεβράζουν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.Εχουμε χάσει
    την αυτονομία μας,παίζουμε με τα δικά τους όπλα,χρησιμοποιούμε την δική τους
    γλώσσα,σκέφτονται για μας.
    Μπορούμε να επαναοικειοποιηθούμε τον κόσμο μας ,με τα υλικά που έχουμε στην διαθεσή μας να φτιάξουμε δικα μας δίχτυα ,να ξαναβρούμε την δικη μας γλώσσα.
    Μαλλον φίλοι μου είμαστε στο τελευταίο στάδιο εξαχρείωσης δεν υπάρχει μονοπάτι
    επιστροφής.Είμαστε ναρκωμένοι απο τους τόνους σκουπίδιων που με ευχαρίστηση καταβρωχθήσαμε και το μόνο μας μέλημα είναι πως θα εξασφαλίσουμε το επόμενο γεύμα.

  11. Pingback: Φούιτ.gr — Τζαμπατζής συγγραφέας – Του Γιάννη Μακριδάκη

  12. Θυμάμαι διάφορους “πνευματικούς” ανθρώπους που έβλεπα στις εκπομπές του Πρετεντέρη να χαριεντίζονται με όλη την πολιτική και πολιτιστική σαβούρα της δεκαετίας της μεζονέτας και του χρηματιστηρίου. Με εξυπνακισμούς και λίγο σκέρτσο, οι “πνευματικοί” άνθρωποι έκαναν πάντα τα τελευταία σχόλια, να κλείνει τη συζήτηση.

    (κάπου εκεί αποφασίσαμε ότι αυτή η κοινωνία που κολυμπάει στη διαφθορά δε μας χωρά. Δε μας ταίριαζε πλέον να βλέπουμε τον πανεπιστημιακό να ρίχνει τα μπετά στο εξοχικό στα κυκλαδονήσια με λεφτά από τα ευρωπαικά κονδύλια, ούτε και τον διορισμένο ελεγκτή και οδηγό λεωφορείου να ξυλοκοπεί Αλβανούς. Καταλαβαίναμε ότι κάτι έρχεται -δειλιάσαμε και απλά την κάναμε)

    Πόσο χαίρομαι τώρα, που οι “πνευματικοί άνθρωποι” νιώθουν στο σβέρκο τους την καυτή ανάσα του “όχλου”. Αυτού του “όχλου” που οι εκλεκτοί φίλοι τους διόριζαν και διέφθειραν. Και οι πνευματικοί άνθρωποι δε βγάζανε μιλιά, απεναντίας είτε υπερασπίζανε με ακκισμούς στις εκπομπές του Πρετεντέρη είτε υπογράφανε κανένα γλυκούλι κείμενο διαμαρτυρίας. Σιωπώντας ουσιαστικά υπερασπίζανε τη διαφθορά της κοινωνίας του ελεγκτή των 600 ευρώ που κυνηγάει 20χρονα για να βγάλει 10 ευρώ το κεφάλι, μέσα στα τρόλει που έχουν αγοραστεί με μίζες.

    Καλή τους όρεξη. Θα είναι σαν ένα πολύ ωραίο δείπνο σε ένα κολωνακιότικο στέκι. Ή σαν ένα γλυκό σαββατοκύριακο στα κυκλαδονήσια σφυρίζοντας το “ας κρατήσουν οι χοροί” του πνευματικού Σαββόπουλου…

Leave a Reply to giota simou Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>