Η Λιτότητα είναι Αρετή, το ξεχάσαμε;

Πολιτική λιτότητας:

Εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος σημαίνει ύφεση, αύξηση της ανεργίας, μείωση του ΑΕΠ, λιγότερο χρήμα στην αγορά και διάφορα άλλα τέτοια τα οποία τα ζούμε στο πετσί μας, όλα αυτά τα χρόνια.

Εντός του οικοσυστήματος όμως, λιτότητα σημαίνει ορθή, φιλοσοφημένη, ήρεμη ζωή, με σεβασμό στο περιβάλλον και στα άλλα πλάσματα, με την προσοχή μας στραμμένη στην βιοποικιλότητα και στην φέρουσα ικανότητα, με τον νου μας διαυγή και το σώμα μας υγιές.

Ποτέ ο λιτός, ο λιτοδίαιτος άνθρωπος δεν ήταν κατακριτέος, απεναντίας πάντοτε αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού και παράδειγμα προς μίμηση, στους θρησκευτικούς μύθους δε, κάθε άγιος και κάθε πρόσωπο άξιο λατρείας, ήταν λιανό, λιτό και απέριττο.

Πολιτική ανάπτυξης:

Στο χρηματοοικονομικό σύστημα σημαίνει άνοιγμα θέσεων εργασίας, κυκλοφορία περισσότερου χρήματος, αύξηση ΑΕΠ, αύξηση κατανάλωσης και διάφορα άλλα τέτοια τα οποία ζούσαμε για κάμποσα χρόνια πριν την λεγόμενη “χρηματοοικονομική κρίση” και μάλλον ονειρευόμαστε να ξαναζήσουμε. Οι πολιτικοί διαχειριστές της μοίρας μας δε, το λένε ξεκάθαρα ότι η επανάκαμψη της ανάπτυξης είναι ο στόχος τους. Κι οι πολίτες, μέχρι και οι αριστεροί, αυτό αναμένουν, για το ότι δεν φέρνουν την ανάπτυξη τους κατακρίνουν αυτούς που κυβερνούν, και με αυτό το βασικό δεδομένο τούς αντιπολιτεύονται.

Στο οικοσύστημα όμως η πολιτική ανάπτυξης, με τον τρόπο που την ορίζει το χρηματοοικονομικό σύστημα, σημαίνει απερίσκεπτη χρήση και σπατάλη ολοένα και περισσότερων φυσικών πόρων, οι οποίοι βέβαια βρίσκονται σε τρομακτική έλλειψη, σημαίνει επίσης αλλοίωση και καταστροφή τοπίων, κλίμακος, κλίματος, αναγλύφου, φυσικής ισορροπίας, πλανήτη εν τέλει, με αποτέλεσμα την πρόκληση, μέσα από τις χαοτικές διαδικασίες που διέπουν τη φύση, απρόβλεπτων, ανυπολόγιστων και μη αναστρέψιμων καταστροφών, οι οποίες τελικά στρέφονται ενάντια στον άνθρωπο και όχι ανάπτυξη δεν του φέρνουν αλλά τον απειλούν άμεσα με αφανισμό

Το δίλημμα λοιπόν δεν είναι αυτό που κατά κόρον τίθεται εδώ και χρόνια, κι αυτό που με .έπαρση έθεσαν χθες ο Ομπάμα και ο Σαμαράς από τον Λευκό Οίκο. Το δίλημμα δεν είναι Λιτότητα ή Ανάπτυξη. Το δίλημμα είναι ξεφουσκώνουμε οικειοθελώς την Φούσκα μας ή συνεχίζουμε να φυσάμε αέρα μέσα της και μέχρι πιο σημείο, αφού είμαστε βέβαιοι ότι όταν σκάσει θα μας σπάσει τα μούτρα.

Η ανθρωπότητα έχει διαπράξει Ύβρη τεράστια και βρίσκεται αυτή την ιστορική στιγμή στην κορφή του ετοιμόρροπου πύργου της Βαβέλ.

Ή ξεκινάει να τον αποκαθηλώνει τουβλάκι τουβλάκι ή συνεχίζει να τον χτίζει, όπως κάνει τώρα, μέχρι να καταρρεύσει.

Ποτέ κανείς δεν βγήκε χαμένος από την Λιτότητα. Η Λιτότητα είναι Αρετή κι εμείς την καταντήσαμε ακόμα κι αυτήν ως κατάρα, ως φόβητρο, ως κάτι το απευκταίο, το κακό, το βασανιστικό, το μισητό. Αυτό ακριβώς προδίδει την Ύβρη που διαπράττουμε. Αυτής της Ύβρεως η συνειδητοποίηση, η μετάνοια (καμία σχέση με θρησκοληψίες εδώ) και η διόρθωση, είναι η μόνη λύση. Ο επανεξανθρωπισμός του καταναλωτή και η επανατοποθέτηση των όρων και των εννοιών στη σωστή τους βάση, είναι ανάγκη απόλυτη και αποτελεί τον μόνο δρόμο προς την επιτυχία. Και όπως όλοι οι δρόμοι αυτού του είδους, είναι δρόμος μοναχικός, τον κάνει ο καθένας μόνος του, πρώτα μέσα του και κατόπιν έξω του. Και τότε αλλάζει το τοπίο τριγύρω.

Ας τα σκεφτούμε όλα αυτά, ιδίως το ότι κάθε Αρετή την καταντήσαμε Κακία και τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι πάμε ακριβώς αντίθετα, λες κι έχουμε αφήσει τον χείριστο και τον κρετίνο εαυτό μας να υπερέχει, τότε θα αντιδράσουμε, θα πράξουμε επιτέλους ως Άνθρωποι. Ποτέ δεν είναι αργά…

Be Sociable, Share!

2 thoughts on “Η Λιτότητα είναι Αρετή, το ξεχάσαμε;

  1. ..το οικοσυστημα η μεγαλη ενοτητα, το συνολο, με το χρηματοοικονομικο συστημα το υποσυνολο .. και τιποτα παραπανω ..
    οτι διεπει καθοριζει το συνολο καθοριζει και τα υποσυνολα του .. σαν ενας νομος απαραβατος, θεμελιωδης .. θεμελιωδεις νομοι που απο μεσα τους θα πρεπει να αντλουν οι νομοι που φτιαχνουν οι ανθρωποι ..μεσα στους νομους του οικοσυστηματος να περιεχονται ..
    το χρηματοοικονομικο συστημα θα πρεπει να εναρμονιζεται ..απο εκει να τραβαει .. να παιρνει γραμμες
    το χρηματοοικονομικο συστημα οχι μονο οφειλει ..αλλα αναγκαζεται να υπακουσει ..
    το χρηματοοικονομικο συστημα απο γεννησιμιου του πηγαινει εναντια στην φυση ..σκετη παρα φυση .. και η φυση εκδικειται ..
    στα μετρα της φυσης ..στα μετρα του οικοσυστηματος .. ο ανθρωπος μερος της φυσης .. και απο την θεση την οποια κατεχει σαν μερος του οικοσυστηματος .. η δυναμικη που εναποτιθεται στο ειναι του .. τον ωθει να αντιτασσεται στο χρηματοοικονομικο συστημα .. να το φερει στα μετρα του μεσα στα πλαισια του ευρυτερου συστηματος .. αυτο ..του οικοσυστηματος
    ο ανθρωπος που δρα μεσα στα πλαισια του χρηματοοικονομικου συστηματος ..παραποιει την φυση ..εμφορειται απο αλαζονεια αχαλινωτη ..αδικαιολογητη επαρση .. κατα νου να δαμασει την φυση .. να την κανει να υπακουσει στις προσταγες του στα κελευσματα των χρηματοοικονομικων αρχων που τα διεπουν

    .. οι εννοιες παραποιουνται διαστρεβλωνονται διαστρεφονται παραμορφωνονται ..μεσα απο την παρα φυσει δυναμικη που αναπτυσσει το χρηματοοικονομικο συστημα

  2. Την άνοιξη του καταραμένου 2007 είχα γράψει τα εξής

    Χάσαμε τον χειμώνα 2006-2007, διανύουμε την άνοιξη και περιμένουμε ανήσυχοι ένα καλοκαίρι χωρίς νερό, χωρίς ρεύμα, με πυρκαγιές και καύσωνες. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουμε ξέγνοιαστοι να δείχνουμε εγκληματική αδιαφορία για τις αιτίες. Πώς θα αντιμετωπίσουμε τη λειψυδρία ή την τρύπα του όζοντος ή την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη ή την εξάντληση των πόρων; Και, κυρίως, πού πήγε ο φετινός χειμώνας;
    Είμαστε πάνω από έξι δισεκατομμύρια άνθρωποι στη Γη, ελάχιστοι εκ των οποίων καταναλώνουν τους πόρους που ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα, και η επικρατούσα στον δυτικό κόσμο άποψη είναι πως έχει αξία μόνο ό,τι παράγει κέρδος. Βέβαια, θα συμβούλευα αυτούς που φοράνε γραβάτα, που έχουν δηλαδή επιβάλει την ΑΝΑΠΤΥΞΗ ως μοναδικό στόχο και αυτοσκοπό, και που αδυνατούν να αντιληφθούν τους εαυτούς τους σαν ένα μπουλούκι ποντικών γραπωμένων από ένα βράχο που τρέχει τρελά στο διάστημα, να σκεφτούν ότι βρίσκονται πάνω σε ένα τρένο που κινείται προς το κενό και ότι η μόνη διαφορά τους σε σχέση με τους άλλους είναι ότι ταξιδεύουν πρώτη θέση. Δεν χρειάζονται επιστημονικές μελέτες ή διεθνείς συσκέψεις, ας ανοίξουν ένα σχολικό βιβλίο, είναι γραμμένα όλα εκεί.
    Δεν έχω καταστροφολογική διάθεση, οι φετινές σοδειές μάλλον χάνονται, τα κράτη θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην πληρωμή αποζημιώσεων και στο να παρατήσουν τους αγρότες στην τύχη τους, συζητιέται ακόμα και το αν θα τρέχει νερό από τη βρύση (στην Αθήνα καταναλώνεται μεγάλη ποσότητα των υδάτινων πόρων, αλλά σε άλλες πόλεις δεν υπάρχει συνεχής ροή το 24ωρο, ζούμε με τις δεξαμενές), παρά τον κίνδυνο των πυρκαγιών κανείς δεν υποχρεώνει τους ιδιοκτήτες οικοπέδων να καθαρίσουν τα ξερά χόρτα, για τα δάση δεν το συζητάμε καν, η κατανάλωση ρεύματος είναι ανάλογη της θερμοκρασίας. Και, τι κάνουμε; Η ανακύκλωση δεν αποφέρει τα κέρδη ενός εργοστασίου καύσης γι’ αυτό την αποκλείουμε και αντ’ αυτής καταστρώνουμε σχέδια για την «θερμική αξιοποίηση των σκουπιδιών».
    Ευτυχώς έχουμε υπεύθυνους που, υποτίθεται με γνώμονα το κοινό συμφέρον, κυβερνούν τον τόπο. Σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Οι εθνικοί μας κυβερνήτες, μια και ζούμε σε κοινοβουλευτική δημοκρατία (όπερ σημαίνει, η ψήφος των αγροτών είναι πολύτιμη, ειδικά σε ευαίσθητες μονοεδρικές κ.λπ. εκλογικές περιοχές), θα φροντίσουν να αποζημιώσουν τους «άτυχους» αγρότες (ούτως ή άλλως τα λεφτά δεν θα τα βγάλουν από την τσέπη τους). Οι τοπικοί «άρχοντες» είναι ταγμένοι στην προάσπιση των συμφερόντων γενικά που αυξάνουν το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, κάτι που, όπως φαίνεται, δεν συμβαίνει με την ανακύκλωση, όσον δε αφορά την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, την υγεία και τη φύση, ας ασχοληθούν οι επόμενοι, άσε που υπάρχουν χιλιάδες δικαιολογίες, η ευκολότερη των οποίων είναι η έλλειψη κουλτούρας των κατοίκων (η αμέσως επόμενη δικαιολογία είναι ότι πρόκειται για ζητήματα που χρήζουν σφαιρικής αντιμετώπισης, δεν λύνονται από ένα άτομο σε μία πόλη όταν ο κόσμος όλος πάει κατά διαόλου, συνεπώς ας κάνουμε ότι κάνουν όλοι). Σε υπερεθνικό επίπεδο, τέλος, γίνεται το «έλα να δεις», για να αποδειχθεί το παραπάνω ρηθέν ότι είμαστε ποντίκια κρεμασμένα από ένα βράχο, μερικά απ’ αυτά με γραβάτες.
    Σαν αυριανά ή τρέχοντα θύματα, λοιπόν, αυτής της αδιαφορίας για το Περιβάλλον, την Υγεία μας και τη Φύση, τι κάνουμε; Έχουμε διάφορες επιλογές, λογικές ή μη. Μπορούμε να επιλέξουμε την εκδοχή που μας παρουσιάζουν οι εκάστοτε «άρχοντες», οι οποίοι διαρκώς αποδίδουν τις ευθύνες στους προηγούμενους (ένα καλό του κοινοβουλευτισμού, δηλαδή της εναλλαγής στην εξουσία είναι ότι οι διαχειριστές μετατρέπονται σε ανεύθυνους) ή στο διεθνές κλίμα, ενώ αγνοούν κάθε στρατηγική που είναι εκτός του σχεδιασμού τους. Οι προτεινόμενες εκδοχές τους, από τη στιγμή που στοχεύουν στο παραμύθιασμα των ευκολόπιστων (είμαστε τόσο ηλίθιοι ώστε πιστεύουμε τα πάντα, πιστεύουμε, για παράδειγμα, ότι οι διαχειριστές δουλεύουν για το κοινό καλό και επομένως μοχθούν για τη λύση και των προβλημάτων του περιβάλλοντος, των πόρων κ.λπ., αλλά την ίδια στιγμή παραδεχόμαστε ότι στην ουσία εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα), δεν στερούνται φαντασίας. Τέλος πάντων, είμαστε ελεύθεροι να ζούμε σαν ποντίκια, σε σκουπιδότοπους, να αρρωσταίνουμε από τον αέρα, το φαί, το νερό (αν υπάρχει), να βλέπουμε τις περιουσίες να καίγονται, να πεθαίνουμε από τον καύσωνα. Μας αρκεί να έχουμε μια τάξη διαχειριστών που μεσολαβεί ανάμεσα σε μας και τους ισχυρούς, που μας πείθει ότι θα μας προστατεύει από τις αυθαιρεσίες των ισχυρών, γιατί σημασία φαίνεται πως έχει η επίφαση της ζωής, όχι η ζωή η ίδια (εκεί καταντήσαμε).
    Ή μπορούμε να σκεφτούμε και να δράσουμε σύμφωνα με τη λογική. Κατ’ αρχήν πρέπει να κατανοήσουμε ότι το θέμα είναι άκρως πολιτικό και, από τη στιγμή που όλοι βλέπουμε πόσο επικίνδυνη είναι η συμπεριφορά των διαχειριστών, να πάψουμε να πιστεύουμε στις υποτιθέμενες «καλές προθέσεις» όσων προτείνουν, για παράδειγμα, σαν λύση του προβλήματος των σκουπιδιών την αξιοποίηση του ενεργειακού περιεχομένου τους, γιατί αποδεικνύουν έτσι ότι οι δικές τους προτεραιότητες δεν συμπλέουν με τις ανάγκες της ανθρώπινης κοινωνίας. Δεν είναι βλάκες, απλώς αδιαφορούν για τις μεσο- και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις (τη βλάβη της δημόσιας υγείας, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την υπερθέρμανση της Γης, τη σπατάλη των πόρων) γιατί δεν μπορούν να τις δουν με όρους ανάπτυξης. Ο κόσμος κινδυνεύει και αυτοί σκέφτονται τα φράγκα.
    Μια οργανωμένη κοινωνία διαλέγεται, μελετά μεθόδους, προσπαθεί να ελαττώσει το μέγεθος του προβλήματος, δεν σύρεται από οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα. Αυτό προϋποθέτει εκ μέρους μας ένα ποιοτικό άλμα. Όσον αφορά τους διαχειριστές, των οποίων τα κίνητρα δεν είναι δυσδιάκριτα, ας μην διογκώνουμε περισσότερο την υπέρμετρη φιλοδοξία τους, ας πάψουμε να συμπεριφερόμαστε κακομοίρικα και ας τους υποχρεώσουμε να κάνουν το καθήκον τους. (Γιατί οι κρατούντες είναι αυταρχικοί; Διότι, στην αντίθετη περίπτωση κινδυνεύει να ξεσκεπαστεί το παιχνίδι των συμφερόντων, άσε που έτσι δείχνουν και την περιφρόνηση προς τις μάζες). Οι κάτοχοι της επιστημονικής γνώσης έχουν την ηθική υποχρέωση και την εντιμότητα να παρουσιάζουν τα συνολικά οφέλη και τις ζημιές των διαφορετικών μεθόδων στην κοινωνία, όχι στα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία αποφασίζουν με γνώμονα το κέρδος. Όμως, οι περισσότερες ευθύνες πέφτουν σε μας. Αν επιθυμούμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, έχουμε την υποχρέωση να πάψουμε να είμαστε μια κοινωνία με τη συνοχή της άμμου.
    10.5.2007

    Πόσα έγιναν από τότε μέχρι σήμερα…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>