Πού πήγανε τα τραγούδια μας;

Έχω ένα ραδιοφωνάκι κρεμασμένο μόνιμα στην αμυγδαλιά. Σόνυ είναι, παλαιό, παγκοσμίου λήψεως (!), αλλά πιάνει μόνο Δεύτερο Πρόγραμμα. Το ‘χω να κρέμεται εκεί σ’ ένα κλαρί και να το κουνά ο αέρας, με την κεραία του να βλέπει συνήθως κατά τον νοτιά αλλά να στρίβει κιόλας από δω κι από κει ανάλογα με τη δύναμη και τη φορά του ανέμου.

Κάθε πρωί κατεβαίνοντας στο χωράφι, η πρώτη μου κίνηση είναι να πλησιάζω τη μυγαδαλιά και να πατάω το κουμπάκι του σόνυ της

Παρέα με το Δεύτερο κάνω όλες τις δουλειές στο χωράφι. Ας παίζει τις περισσότερες ώρες δίχως να του δίνω σημασία, ας παίζει μόνο του αφού εγώ δεν ακούω ή δεν προσέχω, ακούει η μυγδαλίτσα και όλα τα φυτά και τα έντομα, τα πουλιά, τα γατιά και ο Μάρτης, ας λένε και βλακείες οι παραγωγοί του καμιά φορά, έρχεται όμως η στιγμή που θα βάλει ένα παλιό τραγούδι, που θα τ’ ακούσεις, θα σε αρπάξει από πολύ μέσα σου, θα σου κοπούνε τα πόδια, θ’ αράξεις στη γη ή στο κάθισμά σου και θα γείρεις το κεφάλι πίσω, θα γεμίσεις τα πνευμόνια σου με τη γλύκα της ζωής και της Τέχνης, της ανθρώπινης σοφίας.

Έτσι ένιωθα προχτές, που άκουγα σε μια εκπομπή τραγούδια μιας περασμένης Ελλάδας, μιας πατρίδας που εξαφανίστηκε παντελώς, μιας εποχής όμορφης και τραχιάς, όχι ισοπεδωμένης όπως σήμερα. Και σκεφτόμουνα πως αυτά τα τραγούδια πλέον δεν έχουν λόγο να ακούγονται. Αυτή η Τέχνη μαρτυρά πως κάποτε υπήρχε μια χώρα με τις ιδιαιτερότητές της, με το τσαγανό της, με το φιλότιμο, την περηφάνεια, την τιμή, το καθαρό της κούτελο, τη φτώχεια, τον πλούτο της τον πραγματικό, την αρχοντιά της από το χωριό μέχρι το άστυ. Μια χώρα με τις γειτονιές της που σφύζανε από ζωή στους δρόμους, μια χώρα ανθρώπων ζωντανών κι όχι ατόμων νεκρωμένων

Αυτά σκεφτόμουνα προχτές, Κυριακή μεσημέρι ήτανε, τρίβοντας ρίγανη αποξηραμένη και ακούγοντας Δεύτερο Πρόγραμμα και μάλιστα ήταν η πρώτη φορά μέσα σ’ αυτά τα τρία χρόνια απουσίας μου από την πόλη, που κάπως την νοστάλγησα. Που έπιασα τον εαυτό μου να ονειρεύεται μια βόλτα απογευματάκι καλοκαιριού στους πεζόδρομους των Εξαρχείων κι ως απάνω στις γειτονιές των Αμπελοκήπων και μια παγωμένη μπύρα στο πάρκο ή στο καφενείο. Νοστάλγησα την πόλη, μιαν άλλη πόλη όμως, μιας άλλης εποχής, αυτής που μου φερε στην ψυχή το Δεύτερο Πρόγραμμα με τις επιλογές του, μιας εποχής που δεν ισχύει πια. Τίποτα δεν ισχύει πια.

Και μείνανε μόνο τα τραγούδια να μας θυμίζουν κάτι που χάθηκε, κάτι που αφήσαμε πίσω οριστικά, κάτι που καταστρέψαμε ολοσχερώς και ανεπίστροφα. Να μας θυμίζουνε τον εαυτό μας πριν τον ξεπεσμό, τότε που ήταν άλλος. Να μας θυμίζουνε την πατρίδα μας, την παιδική ηλικία μας. Κι έμεινε κι ένα ραδιόφωνο να τα μεταδίδει αυτά τραγούδια, που δεν έχουνε πια κανένα λόγο να μεταδίδονται, μιας και μονάχα στις ψυχές των τελευταίων που ξεμείνανε να ονειρεύονται πλούτο και όχι χρήμα, μιλάνε. Τα τραγούδια που δεν τα θέλει πια η εποχή μας, ούτε το μέλλον που σχεδιάζουμε τα χρειάζεται, ίσα ίσα ζημιά του κάνουνε, διότι ίσως μπορεί να βάλουνε κάνα δυο νέους ανθρώπους να ψαχτούνε μήπως και νιώσουνε

Μέσα στην εποχή της ισοπέδωσης και της καπιταλιστικής απανθρωπιάς, δεν μπορούν να ακούγονται αυτά, ούτε να υπάρχει ραδιόφωνο και μάλιστα κρατικό που να τα μεταδίδει, έτσι ακριβώς σκεφτόμουνα καθώς μου είχε έρθει η έκλαμψη πως και μόνο η μετάδοσή τους αποτελεί πράξη αντίστασης και επανάστασης

Σήμερα πήγα στο χωράφι και πάτησα όπως κάθε πρωί το κουμπί του ραδιοφώνου της μυγδαλίτσας αλλά ακούστηκε μονάχα ο ήχος των παρασίτων.

Άντε τώρα να εξηγήσεις στα φυτά, στα πουλιά, στα γατιά και στον Μάρτη, πού πήγανε τα τραγούδια μας…

Be Sociable, Share!

7 thoughts on “Πού πήγανε τα τραγούδια μας;

  1. Κύριε Μακριδάκη, πέρα απ΄τη συναισθηματική απώλεια (που είναι σημαντική άσχετα αν οι περισσότεροι δεν έβλεπαν/άκουγαν τα προγράμματα της ΕΡΤ) το κλείσιμο της ΕΡΤ, κατά τη γνώμη μου, και ειδικά με τον τρόπο που έγινε συνιστά μια βαθιά πολιτική πράξη που σηματοδοτεί μια νέα Ελλάδα,όχι μόνο χωρίς τα παλιά τραγούδια αλλά και χωρίς το γνώριμο δημοκρατικό πολιτικό ήθος.

  2. Στις “μνήμες” του ραδιοφώνου είχαμε αποθηκευμένες τις συχνότητες του 9.58, του 2ου και 3ου προγράμματος, τώρα μένουν άδειες, νεκρές, όπως η συλλογική μας μνήμη…

  3. Τα πολιτικά pacman που κυβερνάνε αφανίζουν με βουλιμική αδηφαγία και ιλιγγιώδη ταχύτητα τη χώρα και ό,τι έχει απομείνει από τον πολιτισμό της. Πάει και η εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη που με έμαθε να ακούω φολκ, μπλουζ, ποπ και ροκ. Εκπομπή 38 ετών, η μακροβιότερη παγκοσμίως. Which side are you on, το πιο επείγον ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από τον καθένα μας, το ερώτημα που μας το έθεσε τραγουδιστά η γιαγιά Florence Reece.

  4. Pingback: Πού πήγανε τα τραγούδια μας; | Στείριδα- el Steiri-Στείρι Βοιωτίας

  5. Παρόλο που ξαναδιαβάζοντας την Ιστορία δεν είμαι καθόλου σίγουρη για τις παρελθούσες αρετές της χώρας και δεν άκουγα ποτέ ραδιόφωνο, και δεν μου αρέσουν τα περισσότερα τραγούδια επειδή μιλάνε μόνο για θλίψη και μεταδίδουν μόνο θλίψη..παρόλα αυτά συμφωνώ εντελώς με το πνεύμα όλων των παραπάνω. Τι άλλο εκτός από λύπη μπορεί να αισθανθεί κανείς με το γκρέμισμα όλων των θεσμών οι οποίοι αποτελούσαν μια βάση για οικοδόμηση και προσέδιδαν μια αύρα δημοκρατίας στο συλλογικό φαντασιακό; Ίσως πάλι είναι καλύτερα έτσι..σα να είμαστε πιο κοντά στην αλήθεια φαίνεται..

  6. Ἀγαπητέ Γιάννη,
    Παρακολουθῶ τήν ὡραία σελίδα σου καί σέ συγχαίρω γιά τίς προσπάθειες πού κάνεις γιά τή Χίο, τή Χίο πού ξεχάσαμε μέ τόν σύγχρονο καταναλωτικό τρόπο ζωῆς. Θυμᾶμαι ἀκόμη τή Χιώτισσα γιαγιά μου –τῆς μητέρας μου ἡ μάνα– νά φτιάχνει τό τυράκι της, νά φυτεύει τίς ντοματοῦλες της στό μικρό κηπάκι της, νά περιμένουμε πῶς καί πῶς νά γίνουν τά ξυλάγγουρα καί τά μελιτζανάκια της. Ὁ πατέρας μου καί μένα Μικρασιάτης. Κατά τό ἕνα τέταρτο καί ἐγώ Χιώτης λοιπόν.
    Ὅσο γιά τήν ΕΡΤ, τί νά πεῖ κανείς, ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού θέλουν ἀνθρωποθυσίες, χαίρονται πού κάποιοι χάνουν τίς δουλειές τους. Τόσο πολύ ἔχουν μολυνθεῖ ἀπό τόν σύγχρονο τρόπο ζωῆς. Ἐμεῖς πού μεγαλώσαμε μέ τήν ΕΡΤ θά θυμόμαστε τό Τρίτο μέ συγκίνηση, θά θυμόμαστε ὅτι ἄν ἔχουμε δεῖ, μέσα στά τόσα ἄσχημα, κάτι καλό ἀπό τήν τηλεόραση, τό ἔχουμε δεῖ στήν ΕΡΤ. Ἡ ΕΡΤ ἀνήκει στό Δημόσιο καί φυσικά ἡ ΕΡΤ ἔχει τίς συχνότητες, μιά τεράστια ταινιοθήκη, τά ἀρχεῖα της καί φυσικά αὐτά δέν πρέπει νά πουληθοῦν γιατί εἶναι περιουσία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Σ᾽ εὐχαριστῶ γιά τό χῶρο σου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>