Κρίμα τη χώρα

Πήγα για κάπαρη σε μια όμορφη εξοχή του χωριού και στεναχωρήθηκα. Είδα τα γκρέμια των αγροικιών εκεί πάνω στο λοφάκι, καπαριές είχανε φυτρώσει στους αρμούς, ανάμεσα στις πέτρες της λιθοδομής και κρέμονταν από τους τοίχους, η βλάστηση ολόγυρα είχε αγριέψει, τα αλωνάκια τους βουβά και μέσα σε κάθε ερείπιο ένας κόσμος παλιός, υπέροχος.

Μπήκαμε σε ένα απ’ αυτά και βγήκαμε βαστώντας από το κρουκέλι ένα πανέμορφο χυτό σκουριασμένο καπίστρι. Καπίστρι. Έχουνε δει άραγε οι σύγχρονοι Έλληνες στα μάτια τους καπίστρι; Έχουνε πατήσει ποτέ στο κέντρο πέτρινου αλωνιού;

Ένας πλούτος αμύθητος στην ελληνική ύπαιθρο αφημένος να ρημάζει. Έργα ανθρώπων υπέροχα, συμβατά με το περιβάλλον και την κλίμακα του κάθε τόπου, αφήνονται εδώ και χρόνια στο έλεος της καταστροφής.

Κι όλα αυτά διότι πρώτοι και καλύτεροι αυτοί που τα κατείχαν και τα δούλευαν, προτίμησαν να τα παρατήσουν και να γίνουν μισθοφόροι ή να κάνουν τα παιδιά τους μισθοφόρους καταναλωτές, να τα στείλουν μακριά από τη ζωή, να ζήσουν σαν σκλάβοι, να προοδεύσουν.

Μια χώρα (κι ένας πλανήτης) γεμάτη μισθοφόρους καταναλωτές περιορισμένων φυσικών πόρων, που δεν θέλουν ούτε να θυμούνται τις ρίζες τους, δεν ξέρουν τι παν να πει πλούτος πραγματικός, δεν έχουν ιδέα τι είναι πια η Ζωή, μια χώρα κατοικημένη από αποκτηνωμένους που παράτησαν τη ζωή και το είναι τους για μια τρύπα στη μισθοφορική σκλαβιά, εκπολιτίστηκαν δήθεν, και τώρα δεν τους καίγεται καρφί για τίποτα παρά μόνο για το τομάρι τους. Ας ξεπουληθούν τα πάντα, αρκεί να ξανάρθει χρήμα, να το ξανακυκλοφορήσουμε με τις ανήθικες ατομικές μας καθημερινότητες.

Κρίμα τη χώρα, κρίμα τους νεκρούς της, κρίμα τους ανθρώπους που κάνανε τέχνη καθημερινά, που ήταν Τέχνη η ίδια η ύπαρξή τους.

Be Sociable, Share!

5 thoughts on “Κρίμα τη χώρα

  1. Pingback: Κρίμα τη χώρα

  2. Ναι τη συμμερίζομαι τη θλίψη για την εγκατάλειψη. Όλη η Ελλάδα είναι γεμάτη απο τέτοιες πληγές, μισοκρυμένες μέσα στα αγριεμένα ξερόχορτα αλλά πάντα χαίνουσες. Όμως αυτή η απαξιωτική αναφορά στην καταφυγή στη “μισθωτή σκλαβιά” φαίνεται να λησμονεί τους όρους της ζωής σε εκείνες τις φθονερές, πολλαπλά στερημένες και στέρφες απο ένα σημείο και πέρα μικροκοινωνίες. ¨Η πιο σωστά σα να κάνει μια τεράστια ποιητική αφαίρεση ωραιοποιώντας όλες τις όψεις εκείνου του πολιτισμού: πολιτισμού μιας απλής, λιτής, λειτουργικής αισθητικής στην καθημερινότητα με πολύ αιχμηρές όμως γωνίες, απαγορεύσεις, βία και εκδικητικότητα για κάθετί το διαφορετικό, το νέο, το μη ποδηγετούμενο, το μη ελέγξιμο… Σ’ αυτά τα ίδια τα ρημάγματα στοιχειώνουν αντάμα κ’ οι ψυχές όλων των αλαφροϊσκιωτων, όλων των κυνηγημένων πόθων, η συντριβή όλης της αποκοτιάς των φτωχών που πάσχισαν να αλλάξουν τον δικό τους, έστω μικρό “κόσμο”…

    • Δημήτρη θα συμφωνήσω αλλά θα σου επισημάνω ότι τελικά μια τρύπα στο νερό κάνανε οι άνθρωποι. Και φτωχοί, μάλιστα φτωχότεροι και δίχως πόρους μείνανε, και αλαφροϊσκιωτοι και όλες οι πληγες υπάρχουν σε χειρότερη μορφή σήμερα. Πολύ σκληρότερη, πολύ πιο ανάλγητη, πολύ πιο ρατσιστική η σημερινή κοινωνία, πολύ πιο αβίωη η σύγχρονη πραγματικότητα. Και κυρίως, οφθαλμοφανώς πλέον αδιέξοδη

    • Οπως λένε και οι παλιοί (τους οποίους επικαλείτε ο Γιάννης συχνά-πυκνά), “κακό χωριό τα λίγα σπίτια”. Γεγονός που το ξεχνούν αυτοί που εξιδανικεύουν τη δήθεν απλή (απλοϊκή, αλλά εξαιρετικά μοχθηρή, θα έλεγα) αγροτική ζωή , αποκρύπτοντας την σκληρότητα (και δεν εννοώ την σωματική) της κλειστης κοινωνίας του χωριού.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>