Πρωινή σπονδή

Γράμμα από αναγνώστρια άνευ αδείας της δημοσιευμένο:

Γιάννη καλημέρα,

Ήθελα να μοιραστώ αυτό:
Ερχόμενη σήμερα στο γραφείο καθώς ανηφόριζα τη Σόλωνος, είπα να σταθώ έξω από την Εστία, να αποτίσω φόρο τιμής. Στάθηκα εκεί βουβή διαβάζοντας την ανακοίνωση και ένιωσα ένα τεράστιο κύμα θλίψης να με κατακλύζει. Αλλιώς είναι όταν διαβάζεις τα νέα στις ειδήσεις κι αλλιώς είναι φυσικά να τις βιώνεις. Στεκόμουν λοιπόν εκεί αμίλητη κι ένιωσα γι άλλη μια φορά τόσο ανήμπορη κι αδύναμη και μου φάνηκαν ξαφνικά όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τόσο ακατανόητα, τόσο αλλοπρόσαλλα, τόσο ασύλληπτα. Όλες οι διαδικασίες της λογικής αλληλουχίας, συνάφειας και συσχετισμού των γεγονότων και των καταστάσεων που βιώνουμε και οι αναλύσεις του πως και του γιατί οι οποίες σε καθημερινή βάση με απασχολούν, ξαφνικά σβήστηκαν μονομιάς από τον εγκεφαλικό μου χάρτη. Το μόνο που ήταν εκεί, ήταν ένα τεράστιο ερωτηματικό βουτηγμένο σε απέραντη θλίψη. Κι εκεί που καθόμουν αποσβολωμένη, σα να με είχε χτυπήσει κεραυνός, ήρθε ο κύριος που καθάριζε την είσοδο της διπλανής πολυκατοικίας και μου έλεγε κι εκείνος ότι όταν διάβασε την ανακοίνωση έβαλε τα κλάματα… Δεκάξι χρόνια είμαι, μου λέει , στην Ελλάδα και την αγαπώ σαν την πατρίδα μου, την Αλβανία. Του φαινόταν αδιανόητο το γεγονός πως ύστερα από έναν αιώνα και βάλε, με όλες τις αντίξοες συνθήκες της πορείας του, το ιστορικό αυτό βιβλιοπωλείο δε θα σφύζει πια από γνώση και ζωή. Κούνησε το κεφάλι του μουρμουρίζοντας ένα «που μας καταντήσανε…» και συνέχισε να σκουπίζει το πεζοδρόμιο αμίλητος και θλιμμένος. Αμίλητη και θλιμμένη έφτασα κι εγώ στο γραφείο.
Και ένιωσα γι’ ακόμη μια φορά ότι άλλο είναι η Ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε.
Κ.
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>