Προσωπική Ανάσταση

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για να δημοσιευτεί στο http://www.imerologioanergou.gr

αλλά δεν έγινε δεκτό από το σύστημα του ιστοτόπου λόγω υπέρβασης του αριθμού των χαρακτήρων. Το ανεβάζω λοιπόν εδώ:

Μεθαύριο κλείνω 15 χρόνια άνεργος. Μάης του 1998 ήτανε όταν ξύπνησα ένα πρωί και μόλις είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη έβαλα τα κλάματα. Ήμουν 27 ετών τότε και ξαφνικά με είδα μπροστά μου στα 60 και τρόμαξα. Είχα καράφλα, κοιλιά και κόμπλεξ μιας χαμένης ζωής, κοίταζα τους νέους και τους μισούσα, τους κατέκρινα, κι είπα μέσα μου πως δεν είναι δυνατόν να περάσω όλη μου τη ζωή έτσι κι έτσι να καταντήσω στο τέλος. Ήμουνα πλέον βέβαιος πως δεν συμφέρει να δουλεύει κανείς, μόνο και μόνο για να ζει. Δεν συμφέρει καθόλου, όσα λεφτά κι αν βγάζει, να περνά τη ζωή του κατ’ αυτό τον τρόπο. Να νοικιάζει τις ώρες της για να παίρνει φράγκα κι ύστερα να τα δίνει πάλι λίγα λίγα πίσω για να επιβιώνει, κι εν τω μεταξύ να μπαινοβγαίνουνε οι άνοιξες και να μην τις παίρνει ούτε μυρωδιά, κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σύστημα, έτσι σκεφτόμουνα.

Έβλεπα και τους πιο μεγάλους που λέγανε άντε να πάρω σύνταξη να ζήσω τη ζωή μου και είχα κατασταλάξει στην απόφαση πως δεν με νοιάζει τίποτα, μόνο να ζω την κάθε μέρα θέλω, σαν να ναι να πεθάνω την επόμενη.
Πήγα λοιπόν στη δουλειά και παραιτήθηκα, είπα ένα μήνα ακόμα θα κάτσω και μετά μην τον είδατε, πήγα και στην εφορία κι έκανα διακοπή επαγγέλματος, με δελτίο παροχής ήμουνα τότε. Μου λέει ο υπάλληλος, γιατί τα κλείνεις τα βιβλία σου ρε παιδί, δεν έχει δουλειά; Του λέω βγαίνω στη σύνταξη. Με κοίταξε με οίκτο. Μη στεναχωριέσαι παλικάρι μου, μου λέει, κάτι άλλο θα βρεις να κάνεις, κανείς δεν χάνεται!
Γελαστός έφυγα από τον γκισέ. Γελαστός είμαι μέχρι τώρα που κλείνω 15 χρόνια έξω από το σύστημα που θέλει τους ανθρώπους εργαζόμενους ή άνεργους. Γελαστός αντιμετώπιζα πάντα όλους τους εθισμένους κι αποκοιμισμένους εντός αυτού, που λέγανε πως είμαι άνεργος κι ακαμάτης, επειδή έκανα ό,τι τραβούσε η ψυχή μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν άνθρωπο, συνταξιούχος καπετάνιος στην ηλικία του πατέρα μου και παλιός του γνωστός. Όποτε σε βλέπω ρε Γιαννάκη, μου λέει, σκέφτομαι τον κακομοίρη τον πατέρα σου, που σε σπούδασε κι εσύ αντί να προοδέψεις, ασχολείσαι με μαλακίες. Εγώ έχω ένα γιο στην ηλικία σου, έκανε μεταπτυχιακό στο Λονδίνο, ύστερα ήρθε εδώ και μπήκε σε ένα νοσοκομείο και δουλεύει στα μηχανήματα και έχει το μισθό του μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, πήρε και μια γυναίκα νοσοκόμα από κει μέσα, τώρα έχει και δυο παιδιά και τελείωσε. Τελειωμένος είναι ο γιος μου κι εσύ ακόμα δεν άρχισες, μεγάλη πίκρα θα χει ο πατέρας σου, έτσι ακριβώς μου είπε, Θεός σχωρέστον τον άνθρωπο, κι εγώ κουνούσα το κεφάλι μου, εγώ δεν θέλω να τελειώσω όμως καπτάνιε, του απάντησα, δεν θέλω να γίνω από τώρα ένας τελειωμένος. Δεν κατάλαβε τίποτα φυσικά. Κατάλαβα εγώ όμως για μια φορά ακόμα και ανακουφίστηκα ξανά με την απόφασή μου.
Πέρασαν αισίως 15 χρόνια και συνεχίζω τη ζωή σαν σε διακοπές από τον θάνατο. Προχτές είδα σε μια τράπεζα έναν νεαρό υπάλληλο γραβατωμένο να τσαντίζεται επειδή οι συνταξιούχοι βιάζονταν να εξυπηρετηθούν και μες στην αγανάκτησή του μονολογούσε: Εγώ άμα είχα την τύχη τους να ‘μουν συνταξιούχος, δεν θα με ένοιαζε τίποτα…
Για σκέψου…

 

 

Be Sociable, Share!

12 thoughts on “Προσωπική Ανάσταση

  1. Pingback: Προσωπική Ανάσταση. Του Γιάννη Μακριδάκη | Crystalia Patouli -------------

  2. Pingback: Προσωπική Ανάσταση. Του Γιάννη Μακριδάκη | Crystalia Patouli -------------

  3. Όλα καλά, αντίθετα με τον καπτάνιο προσωπικά κατάλαβα μια χαρά τη νοοτροπία σου, και μου αρέσει, αυτό που δεν κατάλαβα είναι το πως επιβίωσες.;

  4. Πραγματικά είμαι μαζί σου σ αυτά που λες μερικώς όμως. Επειδή μου φαίνεται λες και μιλάς για δύο άκρα (βέβαια δεν ξέρω πως περνάς τον καιρό σου, με τι μέσα ζεις, τι περιμένεις και άλλα παρόμοια, ίσως για αυτό) αναρωτιέμαι ποια είναι η μέση οδός, η χρυσή τομή. Ανάμεσα στο να βουλιάξει κανείς είτε μέσα σ αυτό που λέγεται ζωή -αλλά δεν είναι- ή στην άρνηση και αποφυγή παντός είδους ένταξης σε αυτό που λέγεται κοινωνική ζωή – κοινωνικό σύνολο, η ισορροπία ποια είναι;

    • Μιλάω για το ένα άκρο, το καταστροφικό και αδιέξοδο, το οποίο είναι η αστική διαβίωση με καθημερινή κατανάλωση φυσικών πόρων και σπατάλη της ζωής, του εαυτού μας. Το άλλο δεν είναι άκρο, είναι ισορροπία, χρυσή τομή. Είναι το ότι αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν υπάρχει μόνο ένα σύστημα, αυτό εντός του οποίου γεννήθηκε και μεγάλωσε και καλείται να ζήσει. Βλέπει ευρύτερα, και αναγνωρίζει πως υπάρχουν κι άλλα συστήματα, κι άλλες κοινωνίες κι άλλοι τρόποι κοινωνικής ζωής. Υπάρχει κι άλλη ανθρώπινη κοινωνία με άλλες σχέσεις έξω από το χρηματιστηριακό περιβάλλον. Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να ζήσεις, όχι μόνο νοικιάζοντας το είναι σου στο σύστημα που σε θέλει τυφλό και χειραγωγούμενο γρανάζι του. Παίρνεις ό,τι σου χρειάζεται και το χρησιμοποιείς κάνοντας όμως άλλη ζωή, μη σπαταλώντας τη ζωή και φυσικά αναπληρώνοντας ό,τι καταναλώνεις. Διάγουμε την ιστορική περίοδο των συνεπειών της αστυφιλίας. Το αδιέξοδο είναι ορατό και η μόνη πρόταση η αντίστροφη ρότα. Το καλοκαίρι στις συνατήσεις στη Βολισσό με όλα αυτά θα ασχοληθούμε και θα συζητήσουμε. Ευπρόσδεκτοι όλοι

      • Ευχαριστώ πολύ. Δεν είμαι όμως σίγουρη πως καταλαβαίνω καλά τι εννοείς. Πως θα ήταν δυνατό να αντιστρέψουμε; καταργήσουμε; την αστικοποίηση; Πως θα παίρνεις ότι σου προσφέρει και θα το χρησιμοποιείς για καλούς σκοπούς; Κάποιος – κάποιοι θα είναι εκεί για να μας προσφέρεται το οτιδήποτε (μηχανές, καινούρια γνώση κ.α.)

        Καταλαβαίνω πως είναι μεγάλη συζήτηση και πολύπλευρο θέμα. Αν είναι δυνατό παράθεσε κάποιες πηγές ώστε να μπορέσω να το μελετήσω κάπως. Ευχαριστώ χ

  5. Pingback: Προσωπική Ανάσταση. Του Γιάννη Μακριδάκη | ahairlessape

  6. Pingback: Προσωπική Ανάσταση | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

  7. Συγγνώμη που παρεμβαίνω αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζετε ούτε να ασχοληθούμε ούτε να συζητήσουμε ούτε να αντιστρέψουμε ούτε να καταργήσουμε τίποτα. Το μόνο που χρειάζετε να καταλάβουμε είναι ποιός είναι ο ρόλος μας,η θέση μας,αυτό που είμαστε εμείς,που μας αρέσει να κάνουμε.Ο σωστός τόπος και χρόνος.Αυτογνωσία.
    Τά’γραφε κι ο Redfield τότε τη δεκαετία του 90 στην Ουράνια σειρά του.
    προφητεία,όραμα κτλ,κτλ…

  8. Ευχαριστώ Δημήτρη. Δε γνωρίζω τον συγγραφέα στον οποίο αναφέρεσαι μόνο οι τίτλοι μου φαίνονται αόριστα γνωστοί. Μιλώντας για μένα χρειάζομαι να συζητάω για ότι με απασχολεί επειδή σε κάθε λόγο θα βρω κάτι. Όπως επίσης και να διαβάσω τι έχουν πει άλλοι άνθρωποι γι αυτό. Τα χρόνια που πίστευα πως θα βρω όλη την αλήθεια ή τη γνώση μέσα μου (ότι κι αν σημαίνει αυτό) ήταν τα πιο σκοτεινά που έζησα. Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος χρειάζεται κάποιο κέντρο αναφοράς, αν όμως ναι τότε αυτό σίγουρα δεν είναι ο εαυτός του-μόνο. Και για να γνωρίσεις τον εαυτό σου πάλι θα χρειαστείς κάποιες συγκρίσεις να κάνεις. Συγνώμη αν σε κούρασα. Καλό βράδυ, χ

  9. Pingback: Ημερολόγιο ανέργου | Γιάννης Μακριδάκης

Leave a Reply to Μαργαρίτα Παυλοπούλου Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>