Η ανθρωπότητα έχει μνήμη χρυσόψαρου

Τυχεροί είστε, μας έλεγαν, εσείς δεν ζήσατε Πόλεμο, δεν ζήσατε Πείνα, δεν ζήσατε Κατοχή, δεν ζήσατε Χούντα, και ήτανε βέβαιοι, αμαθείς κι αυτοί, ότι όλα αυτά πια περάσανε και δεν πρόκειται να ξαναρθούν ποτέ. Τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, χάσαμε το κουτάλι, λέγανε για τους εαυτούς τους κι εμείς δεν κατανοούσαμε ούτε μπορούσαμε να νιώσουμε στο παραμικρό τα λόγια τους, σαν παραμύθια ακούγονταν στ’ αυτιά μας, σαν ιστορίες εποχών παλαιών, περασμένων ανεπίστροφα. Τίποτα δεν μας άγγιζε, άτρωτοι ήμασταν. Ούτε η παλιά δυστυχία μάς αφορούσε, ούτε το ότι ήμασταν “τυχεροί” όπως λέγανε. Η κάθε γενιά ζει την εποχή που της έλαχε, απλά και κυνικά.

Μα όπως φαίνεται πεντακάθαρα σήμερα, η ανθρωπότητα έχει μνήμη χρυσόψαρου. Ώσπου να ανοιγοκλείσει τα μάτια της η Ιστορία, επαναλαμβάνεται. Μόλις πάει να μάθει από τα λάθη του, να μορφωθεί, να εξανθρωπιστεί κάπως αυτό το δίποδο θηλαστικό, ξανακυλάει αμέσως στον βόρβορο της εκ φύσεως αθλιότητάς του, έλκεται από την Ύβρη και την ακολουθεί, ανήμπορο να αντιδράσει, μεθάει από τα κάλλη της, μαστουρώνει και την κυνηγά, όπως ο επιβήτορας την οσμή της θηλυκής σε οίστρο.

Είναι πολύ ανιαρό να επαναλαμβάνεται η Ιστορία τόσο σύντομα. Όποιος κάνει τον κόπο να την μάθει, για λόγους προσωπικής καλλιέργειας και ικανοποίησης της περιέργειας, όχι για λόγους εκπαιδευτικούς, βρίσκεται πολύ σύντομα σε αδιέξοδο. Όχι επειδή έμαθε αλλά επειδή δεν έμαθαν οι γύρω του. Η προσωπική καλλιέργεια απομονώνει τον άνθρωπο, τον κάνει παράξενο, λοξό, μισητό πολλές φορές στα μάτια των γύρω του, που κατά κανόνα ακολουθούν την οιστρογόνο οσμή της Ύβρης σαν υπνωτισμένοι.

Προσωπικά δεν αντέχω πια να παρακολουθώ. Καμιά ελπίδα δεν μπορεί να προσφέρει πλέον η επικαιρότητα σε μια χώρα που ξαναζεί την πρόσφατη Ιστορία τόσο σύντομα. Σε μια χώρα που διαθέτει απροκάλυπτα πια φασιστική κυβέρνηση, σε μια χώρα που διαθέτει κοινωνική πλειονότητα αδιάφορων ξεπουλητάδων της γης τους, αλλά, το χειρότερο, σε μια χώρα που οι πολίτες της φασιστοποιούνται, ποσοτικά και ποιοτικά, με τρομακτικούς ρυθμούς καθημερινά, δεν μπορεί να συμβεί τίποτε άλλο εκτός από εξαθλίωση, σκληρούς και αποτρόπαιους θανάτους, καταπίεση, ανελέητο κυνηγητό και φίμωση κάθε αντιστασιακής φωνής και στο τέλος κήρυξη και γενίκευση του ακήρυχτου πολέμου. Τότε θα πιάσει πάτο η χώρα και θα ξαναρχίσει απ’ την αρχή το επόμενο, γνωστό κι αυτό από το πρόσφατο παρελθόν, στάδιο της Ιστορίας.

Νιώθω ντροπή ως άνθρωπος και ως Έλληνας πολίτης. Νιώθω απογοήτευση. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι νιώθω πως με ξεπερνάει όλη αυτή η αθλιότητα και δεν μπορώ πια ούτε με την όποια τέχνη μου να της αντισταθώ, να την πολεμήσω, να αποξεχαστώ και να δημιουργήσω. Και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί σιώπησαν κάποιοι καλλιτεχνικά κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χούντας. Προφανώς είναι και η τέχνη μα και οι άνθρωποι που ασχολούνται μαζί της, αναπόσπαστα μέρη της Ιστορίας που επαναλαμβάνεται, κι έτσι, βιώνει η κι αυτή, βιώνουν κι αυτοί, την βαρετή επανάληψη.

 

Be Sociable, Share!

6 thoughts on “Η ανθρωπότητα έχει μνήμη χρυσόψαρου

  1. Ειλικρινά αν ήμουν στην θέση σου δεν θα χάλαγα την ηρεμία μου προσπαθώντας να κάνω τον κάθε ούγκανο που αρνείται να δεί την πραγματικότητα και προτιμάει να στρουθοκαμηλίζει περιμένοντας απο ένα σύστημα(που του φωνάζει κάθε μερα οτι σαπίζει αλλα πριν πέσει θα φροντίσει να εχουμε σαπίσει και εμείς)να τον σώσει. Απλά Γιάννη μας είμαστε πολλοί που είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό που λέμε αστικό τρόπο ζωής και καπιταλιστικό σύστημα. Άλλοι ξυπνήσαμε αργά, άλλοι τα φωνάζουμε χρόνια αλλα δεν βρίσκαμε συνοδοιπόρους στα χρόνια των cayenne και των παχιών αγελάδων. Όλοι μας όμως έχουμε ανάγκη ανθρώπους σαν και εσένα που δεν είναι και πολλοί που μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να βγούμε απο αυτον τον φαύλο κύκλο και να βρούμε ένα τρόπο να ζησουμε την ζωή μας πριν μας προσπεράσει. Σταματάω για να μην καβαλήσεις καλάμι. Μην τολμήσεις να σταματήσεις να γράφεις ή να γραφεις πιο σπάνια.

  2. You put in words so much that needs to be said. At a minimum, you offer a voice to those who have been rendered powerless. And that is no small accomplishment. Frankly, I believe you contribute far more than just that.

  3. Μπορούμε να πάρουμε την αισιόδοξη πλευρά της ιστορίας με το μέρος μας.
    Δες εδώ: http://youtu.be/PKA2EU-INL8

    Και μια ενδιαφέρουσα πρόταση για δράση εδώ:

    http://justiceforgreece.wordpress.com/2013/02/02/%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B3%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7-13-02-2013/

  4. Και τι θα γίνουμε, Γιάννη, εμείς- όλοι εμείς- που και στον καιρό της γκλαμουριάς, της λάμψης και της κανονικότητας τη “λόξα” αγαπούσαμε?
    Θα γράψεις.. Κι αν δεν μπορείς ν’ αντισταθείς στην αθλιότητα και να την πολεμήσεις, τότε πρέπει να την καταγράψεις σ’ όλη τη βρώμα της, για να την αποσυνθέσεις- έχεις τα μάτια για να το κάνεις. Θα γράψεις…
    Και μην εμπλέκεσαι μάταια με ανθρώπους επιπλέοντες!

    Υ.Γ. Μόλις διάβασα το “Λαγού μαλλί” και συμφιλιώθηκα-για λίγο- με τον κόσμο.

  5. Ο όποιος “πόλεμος” δοκιμάζει την αντοχή όλων. Ο Σουν Τζου λέει ότι: “Αν ρωτηθείς πως θ’ αντιμετωπίσεις ένα μεγάλο εχθρικό στρατό σε κανονική παράταξη μάχης που ετοιμάζεται να σου επιτεθεί, πες: “Ξεκίνα κυριεύοντας κάτι που ο αντίπαλός σου θεωρεί πολύτιμο’ τότε θα τον κάνεις ό,τι θέλεις.”
    Μην αφήνεις αυτό που έχεις ξεκινήσει να “κυριεύεις” εδώ και καιρό. Εσύ δεν λες μόνο η ψυχή μας έμεινε; Έχουμε χρέος απέναντί της.

Leave a Reply to Mina Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>