Η ώρα της ταπείνωσης κοντοζυγώνει

Πριν από 15 χρόνια έπεσα για πρώτη στη ζωή μου πάνω σε Έλληνες που είχαν ζήσει την προσφυγιά. Όχι τους Μικρασιάτες του “μακρινού” 1922 αλλά κατοπινούς, ανθρώπους που όταν τους γνώρισα δεν είχαν όλοι τους την μορφή του γέροντα, δεν ήταν βγαλμένοι από άψυχα βιβλία ιστορίας ούτε από ταινίες αλλά ήταν σαν εμένα, σαν τους γονείς μου, ήταν γείτονές μου, άνθρωποι με τις δουλειές τους ή συνταξιούχοι και γεμάτοι ζωή.

Από περιέργεια ασχολήθηκα, έμαθα και κατέγραψα τις προσωπικές τους ιστορίες, οι οποίες δεν διαφέρουν καθόλου από τις ιστορίες των σύγχρονων προσφύγων από τη Συρία, από το Ιράν, από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Στο μόνο που διαφέρουν είναι η διεύθυνση της νοητής γραμμής του ταξιδιού τους επί του χάρτη, η οποία ήταν η αντίστροφη.

Έλληνες της περασμένης γενιάς, και όχι προϊστορικοί, αναγκάστηκαν να φύγουν νύχτα με μικρά πλεούμενα για την Τουρκία, αρκετοί να πνιγούν στα νερά του Αιγαίου, οι πολλοί που επέζησαν να φιλοξενηθούν από απλούς ανθρώπους της γειτονικής χώρας, να γνωρίσουν το μεγαλείο της ψυχής κάθε απλού και φτωχού χωρικού που τους φίλεψε λίγο γάλα και ψωμί, να αφεθούν ύστερα στις οργανώσεις που είχαν αρμοδιότητα την διαχείριση των προσφύγων και να φτάσουν εν τέλει σε καταυλισμούς και σπίτια στην Κύπρο, την Μέση Ανατολή, την Αφρική. Έως το βελγικό Κονγκό φτάσανε οι Έλληνες πρόσφυγες. Όχι της προϊστορίας επαναλαμβάνω, αλλά της αμέσως προηγούμενης οικονομικής κρίσης από την σημερινή.

Όλοι αυτοί οι Έλληνες ζουν ακόμα ανάμεσά μας. Έχω γείτονα που γεννήθηκε στη Μέση Ανατολή επειδή ο πατέρας του λιποτάκτησε από τον ελληνικό στρατό και πήγε, βρήκε τη πρόσφυγια μάνα του, κοιμηθήκανε μαζί δυο βράδια και ύστερα εκείνος συνελήφθη από την στρατονομία, οδηγήθηκε πάλι στο μέτωπο του Ελ Αλαμέιν και σκοτώθηκε. Πρόλαβε όμως να αφήσει τον γόνιμο σπόρο του στα σπλάχνα της ελληνικής προσφυγιάς.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους Έλληνες που ζήτησαν καταφύγιο στις ανατολικές χώρες και δέχτηκαν την μεγαλοψυχία ανθρώπων άλλων φυλών, ήταν και οι χρυσαυγίτες της εποχής εκείνης, οι φανατικοί εθνικιστές, τα κατά τόπους πρωτοπαλίκαρα των οργανώσεων της ΕΟΝ του Μεταξά, οι οποίοι βεβαίως κατάλαβαν με πολύ σκληρό τρόπο και σε πολύ σύντομο χρόνο ότι η ιδεολογία τους είναι έωλη και καταστροφική. Πρώτα απ’ όλα για τους εαυτούς τους. Αναγκάστηκαν οι Έλληνες εθνικιστές, μαζί με όλους τους άλλους πρόσφυγες, όχι μόνο να δεχτούν αλλά και να εκλιπαρήσουν βοήθεια, συμπαράσταση, κατανόηση, από τους αλλόφυλους και αλλόθρησκους Τούρκους, Άραβες, Αφρικανούς, στων οποίων τις πατρίδες βρέθηκαν πρόσφυγες για να σωθούν.

Μισόν αιώνα μετά και ενώ η κατεύθυνση των προσφύγων έχει εδώ και χρόνια αντιστραφεί, η Ελλάδα βιώνει πάλι τα προεόρτια μιας νέας δικής της προσφυγιάς. Βρίσκεται ακριβώς στην εποχή του 1935-39, όταν βίωνε τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και την έξαρση του εγχώριου εθνικισμού. Τότε, ελλείψει αλλοεθνών μεταναστών, ο ελληνικός εθνικισμός εκφραζόταν κατά των Αριστερών, τους οποίους κράτος και παρακράτος καταδίωκε ανελέητα. Σήμερα η σαπίλα κράτους και παρακράτους εκδηλώνεται κατά πάντων. Κατά αριστερών, αναρχικών, προσφύγων, μεταναστών, πάσης φύσεως κατατρεγμένων. Από τον Ξένιο Δία μέχρι την δολοφονία του νεαρού Πακιστανού προχθές η απόσταση είναι αμελητέα. Ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των πογκρόμ και των δολοφονικών ρατσιστικών επιθέσεων οδηγούν ξανά την Ιστορία στην σύρραξη και στην καταστροφή. Οδηγούν ξανά την Ελλάδα στην προσφυγιά. Απαίδευτοι και ανιστόρητοι προαγωγοί του μίσους, θα είναι οι πρώτοι που θα ζητήσουν καταφύγιο σε άλλες πατρίδες πολύ σύντομα. Και θα ακολουθήσει βέβαια η σιωπηλή μάζα που τους στηρίζει είτε με την συμμετοχή της είτε με την ανοχή της.

Όποιος δεν μπορεί να δει το μαύρο φίδι που τον τρώει, ας συνεχίζει να εκφράζεται ή να δρα με μίσος προς τον Άνθρωπο. Η ώρα της ταπείνωσης ξαναφτάνει.

Be Sociable, Share!

7 thoughts on “Η ώρα της ταπείνωσης κοντοζυγώνει

  1. Pingback: Η ώρα της ταπείνωσης κοντοζυγώνει,του Γιάννη Μακριδάκη | Chios Mastic News

  2. Διαμαντοπούλου: «Συνωστισμός» η σφαγή στη Σμύρνη!
    Ναι κε Μακρυδάκη (ανάμεσα στους συνωστισμένους ηταν και η γιαγιά μου !!!! Οσο την θυμάμαι τα μάτια της ηταν πάντα υγρά. Δεν στέγνωσαν ποτέ …..
    Αν δεν σας λέει κάτι αυτό ισως σας πεί αυτό : κρείττον σιγά η λαλλήν εις μάτην.
    Λυπάμαι που σας διάβαζα κάποτε και που είστε και συμπατριώτης μου (νομίζω είστε Χιώτης αν δεν κάνω λάθος …πάντως εγώ είμαι Χιώτισσα — Σμυρνιά απο την γιαγιά μου που ανέφερα παραπάνω………………………….

    • Έχει λαλήσει εις μάτην…
      Καλύτερα να μην δημοσιεύεις τέτοια σχόλια, διότι το δικό μας μάτι βγήκε… και εις μάτην προσπαθεί να επανέλθει.

    • Καταλάβατε τι γράφει το άρθρο ή σχολιάζετε κάτι που διαβάσατε κάπου αλλού; Ίσως ένα πρώτο βήμα θα ήταν να σταματήσετε να βλέπετε MEGA και ένα δεύτερο να μη βιάζεστε να γκρινιάξετε αν δεν είστε σίγουρη ότι καταλάβατε.

      Κι εγώ Χιώτης, κι εγώ με καταγωγή από “απέναντι”. Θυμάμαι ακόμα τις ιστορίες του παππού μου για τον έντονο ρατσισμό των ντόπιων Χιωτών προς τους Μικρασιάτες που είχαν στοιβάξει στο κάστρο. Και ως Χιώτης, έχω συγγενείς που έχουν μεταναστεύσει στην Αμερική και την Αυστραλία, κάποιους δεν τους έχω γνωρίσει ούτε άκουσε ποτέ ξανά κανείς γι αυτούς.

      Καλά τα λέει το άρθρο και πουθενά δε μιλά για “συνωστισμούς” ούτε προσπαθεί να αμβλύνει τις ιστορικές αλήθειες που μας πονάνε.

  3. We have indeed lost any sense of empathy or sympathy for our fellow man. This is in part a result of how we are taught to view other cultures and religions; from the prism of our often self-proclaimed greatness. Always the victims, always occupying the moral high ground, always the voice of reason. The fact is that our blindness to the plight of those in our midst has spread like cancer and is devouring us. The violation of nature that will happen or is already taking place with the sell-off of our country is an evolution of our apathy towards the suffering of the weak amongst us; foreigners included. And all of this in a country that is so widely represented abroad, in all corners of the earth. We should know better.

    I do not expect change or any last minute reversal of our predicament. We have dismantled our society by embracing the cult of the self as well as a failed economic model which has now turned against us. Instead of uniting against all forms of injustice, individual and collective alike, we are living under the illusion that we will make it out on top, provided we can find someone else to carry the blame or burden.

  4. Pingback: Η ώρα της ταπείνωσης κοντοζυγώνει « ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

  5. Γεια στο στόμα σου, Γιάννη. Γιατί όμως δεν καταλαβαίνω τα σχόλια; Γέρασα υπερβολικά ή αποκόπηκα από τη λογική των ανθρώπων;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>