Θυμήθηκα τι είναι Κατάθλιψη

Επέστρεψα στο χωριό. Δυο μέρες στην εορταστική Αθήνα ήταν αρκετές για να μου υπενθυμίσουν τι πα να πει κατάθλιψη. Έφυγα τρέχοντας κι ελπίζω να στρώσω, να συνέλθω, να γειάνω με το ξημέρωμα της αυριανής μέρας, που θα βγω το χωράφι και στο βουνό.

Τέτοιο βάρος ασήκωτο στο στήθος, τόση θλίψη, είχα να νιώσω πολλά χρόνια. Δεν αντέχεται τόση υποκρισία και τόση ελαφρότητα, όση αντίκρισα γύρω μου στην χριστουγεννιάτικη πρωτεύουσα. Ο Τιτανικός βουλιάζει και οι κυρίες και κύριοι του μεσαίου πατώματος φτιάχνουν τα νύχια τους, κάνουν τα ψώνια τους, κόβουν βόλτες, ετοιμάζουν τα τραπέζια τους, την ίδια στιγμή που στο κάτω πάτωμα υπάρχουν πτώματα και η στάθμη των υδάτων ολοένα ανεβαίνει. Αυτοί απλά ελπίζουν πως κάποιος, ο Σαμαράς πχ, θα βουλώσει την τρύπα και θα σταματήσουν τα νερά να ανεβαίνουν, όσους πνίξανε πνίξανε, τι να κάνουμε, ας είχανε φροντίσει, ας είχανε κάνει τα κουμάντα τους να σωθούνε.

Πολλοί απ’ τους διασκεδαστές κάνουν και την ετήσια φιλανθρωπία τους (ως ανώτεροι του ανθρώπου, είναι φιλάνθρωποι) πετώντας μια σακούλα φαϊ ή κάνα ρούχο στον σωρό που έστησε ο Καμίνης στο Σύνταγμα για να τον προβάλει το τηλεοπτικό δίκτυο που στηρίζει εδώ και χρόνια την εξαθλίωση.

Πριν μερικές δεκαετίες, όταν είχε πένθος ο γείτονας δεν ανοίγαμε ούτε το ραδιόφωνο γιατί ήτανε ντροπή ο άλλος να πενθεί κι εσύ να να διασκεδάζεις. Σήμερα οι Έλληνες στην πλειονότητά τους είναι πλέον ιδιώτες τελειωμένοι και χωρίς καμία πιθανότητα ανάκαμψης. Κανέναν δεν ενδιαφέρει ο πόνος και το πένθος του άλλου. Σε κάθε τετράγωνο της μεγαλούπολης η δυστυχία είναι παρούσα μαζί με την γελοιότητα της δήθεν ευμάρειας, που είτε αδιαφορεί ξεδιάντροπα για την δυστυχία είτε την ελεεί, μέρες που είναι, για να ξεμπερδεύει μια και καλή με όλα.

Και όλα αυτά βεβαίως προδίδουν ξεκάθαρα για ποιον λόγο είμαστε εδώ που είμαστε, για ποιον λόγο ακολουθούμε αυτές τις πολιτικές ξεπουλήματος των πάντων για να σώσουμε τα τομάρια μας και, το χειρότερο, αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμα αρκετό ανθρώπινο λίπος, για να ξεσκίσουν οι Αγορές. Δεν έχουμε τελειώσει.

Νύχτα λοιπόν και με στήθος βαρύ κι ασήκωτο έφτασα πίσω στο χωριό. Ο Μάρτης με υποδέχτηκε φιλώντας μου τα χέρια, λες κι είναι άνθρωπος κι εγώ φιλάνθρωπος που του δωσα ελεημοσύνη.

 

 

Be Sociable, Share!

13 thoughts on “Θυμήθηκα τι είναι Κατάθλιψη

  1. Στις πόλεις μελαγχολείς, δεν μπορείς να απολαύσεις την φύση ούτε για 5 λεπτά σε απόλυτη ησυχία, όλο και κάποιο αυτοκίνητο ή μηχανάκι θα διακόψει την ονειροπόληση και την γαλήνη σου….Και μη μπορώντας να απολαύσεις την φύση την ξεχνάς, δεν ξέρεις πλέον ποιος είσαι και τι είσαι, γίνεσαι ένα φάντασμα που περιφέρεται άσκοπα φορώντας πλαστικά χαμόγελα και πλαστικά προσωπεία

  2. Ναι , ναι,πολλοί νοιώθουμε όπως κι εσύ , αλλά δεν έχουμε το χάρισμα να το διατυπώνουμε με τόση τραγικότητα , και κυρίως τα κουράγια να σηκωθούμε να φύγουμε από αυτό το τρελοκομείο…
    Με εκφράζεις απόλυτα, σε ευχαριστώ…

  3. Επειδή μάλλον κάτι μπορούμε οι πολίτες να κάνουμε για να αλλάξει η πορεία κατεύθυνση, ας βρούμε τί είναι αυτό που μπορεί να μας ενώσει στη πράξη: ο κοινός σκοπός.

    Η βάση ίσως υπάρχει: είναι το Σύνταγμα.

    Ο κοινός σκοπός θα μπορούσε να είναι η ΚΑΘΑΡΣΗ, η αναμφισβήτη πρώτη ανάγκη για οποιαδήποτε κοινωνία. Πριν τη δοκιμάσουμε στην πράξη ας μην την θεωρούμε αδύνατη. Η διαδρομή είναι δύσβατη, πιθανότατα προσπελάσιμη, αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας για τον κοινό σκοπό της ΚΑΘΑΡΣΗΣ ίσως δούμε άσπρες μέρες, η αρχή έγινε!

    Συνήθως η ελπίδα επιβεβαιώνεται, μετά από κόπο και σε βάθος χρόνου.

    Καλή συνέχεια!

  4. Μιλάνε σε εμάς, στα παιδιά της πόλης, για την γη, και εμείς σκεφτόμαστε τον πλανήτη πως φαίνεται από τον Άρη. Η γη, η χέρσα γη, η γη που πατάς, η όπου γης και πατρίς, κάτι ξένο. Άγνωστο. Άλλη λέξη.

  5. Συμφωνώ και επαυξάνω σε όσα γράφεις Γιάννη.Εξαιρετικό το άρθρο σου.Είναι σκέψεις που κάνω κι’εγώ….Φαντάζει απίστευτο να βλέπεις γύρω σου ανθρώπους-ανθρωποειδή να προσποιούνται οτι δεν συμβαίνει τίποτα ενώ το καράβι βουλιάζει.Χαχανίσματα,ελαφρότητα και όσα πάνε και όσα έρθουν.Και όταν εσύ τούς κρούεις τον κώδωνα του κινδύνου,σε αποκαλούν μίζερο και υπερβολικό συν ότι τούς χαλάς το εορταστικό κλίμα και το “χαϊλίκι” μέσα στο οποίο βρίσκονται.Η κατάσταση εκτιμώ ότι θα συνεχίσει έτσι και όποιος αντέξει,όποιος επιβιώσει.Ο καθένας να προσπαθεί να σώσει το τομάρι του και τον άμεσο οικογενειακό του περίγυρο.Καμμία διάθεση για συλλογική-ανατρεπτική δράση εκτός ίσως από κάποιες μειοψηφίες στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς και του α/α χώρου.Μακάρι να διαψευστώ και το 2013 να σηματοδοτήσει κάτι διαφορετικό.

  6. Δυστυχώς πια όλοι καταθλιπτικοί θα γίνουμε με όσα ζούμε. Στις πόλεις και στα χωριά…

  7. Μήπως στη Χίο είναι αλλιώς; Ίδιοι είναι οι άνθρωποι παντού… Εδώ είναι και τραγικότεροι μη σου πω, γιατί ξέρουν ο ένας τα πάντα για τον άλλο. Μπορεί ο γείτονας να υποφέρει αλλά εγώ τα φωτάκια μου θα τα ανάψω και το σπίτι θα το κάνω καρνάβαλο έτσι κι αλλιώς! δύο βραδιές στη Χώρα ήταν αρκετές για να θυμηθώ τι ωραία που ήταν η ζωή μου όταν δεν έβλεπα και δεν άκουγα όλα αυτόν τον θίασο…..

  8. (αντί ευχών)
    δεν έρχεται καινούργιος χρόνος. Είναι ο ίδιος που μας ξαναχτυπάει την πόρτα, για να μας πάρει αγκαλιά στην μεταξένια του απαλότητα. Είναι αυτός, ο αιώνια ύποπτος για τις ρήξεις με το εγώ μας. Έναν τέτοιο καλοσυνάτο χρόνο εύχομαι για όλους μας !

  9. Γεια σου Γιάννη, Καλή Χρονιά με υγεία αλήθεια και δημιουργικότητα. Να σου πω την πικρή μου αλήθεια χάρηκα με το πικρό σου άρθρο γιατί έτσι αισθάνομαι και εγώ λόγω το ψευτογιορτινού κλίματος και της πλάνης που ζει ο κόσμος γύρω μας. Έτυχε να βγω και να βρεθώ με κόσμο και ακόμα τα ίδια, κλάψα μιζέρια και το βράδυ ο ρέμος γεμάτος κόσμο με τα ίδια κλασικά γκόμενες σαν λατέρνες να περιμένουν να μπουν μέσα για “διασκέδαση” βόλτα μέρα στην πανεπιστημίου πριν το αττικα στοιβαγμένοι άνθρωποι να κοιμούνται στο δρόμο και μετά βιτρίνες και καφέ γεμάτα ανθρώπους να κάνουν μονόλογους με κινητά στα χέρια. Πάω μια βόλτα στο βουνό ηρεμία ομορφιά καθαρότητα κατεβαίνεις λίγο πιο κάτω αναστενάζουν οι ταβέρνες ο ένας πάνω στο άλλο να πιάσουν λίγο φύση στα κάρβουνα μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου ή της ταβέρνας κατεβαίνεις στη πόλη και αναστενάζουν τα σουπερ μαρκετ μανία καταναλωτική. Κάθομαι στο γιορτινό τραπέζι το βράδυ και αρχίζουν και οι αναπολήσεις με καημό “πήγα στο καφενείο σήμερα και έπαιζαν χαρτιά με ένα δυο ευρώ κατάντια” “δεν θα πάμε αράχωβα εφέτος δεν έχει χιόνια όλο ήλιο κάνει” και άλλα ωραία μετά αρχίζουν και οι πολιτικές συζητήσεις λοβοτημένων μπαμπουίνων. “η χρυσή αυγή έχει ιδεολογία εθνικοσοσιαλισμο το έχει αντιγράψει από την επιτυχημένη οργάνωση κου κλουξ κλαν” “ο αδωνις στα μισα που λέει έχει δίκιο ξέρει αρχαία ελληνικά” “καλύτερα ο σαμαράς μια ζωή παρά οι μπαχαλάκηδες” κλπ κλπ κλπ
    ας πάει στο διάολο και τούτη η χρονιά δεν βρίσκω χειρότερο από την βλακεία μιας μεσαίας τάξης που νομίζει ότι είναι κάτι ανώτερο και ότι θα την σκαπουλάρει και από ένα λαό που νομίζει ότι είναι ο “περιούσιος”.

  10. βρεθηκα κι εγω 3 μερες αθηνα μεσα στις γιορτες μετα απο πολλα χρονια διαβιωσης στην ευλογημενη ελληνικη επαρχια
    ( ευλογημενη απο τους θεους , λογω φυσης , οχι τοσο απο τους ανθρωπους της) οπου βιωνουμε τις εποχες , τον κοπο για το μεγαλωμα του φυτου και την παραγωγη του φαγητου , κι ετσι και το σεβασμο του και την αξια του κι ευτυχως ακομη εστω και υποβαθμισμενη πια την εννοια για το γειτονα κι εκεινος για μας, δηλαδη την αξια της ανθρωπινης ζωης .
    καταλαβαινω τι εννοεις Γιαννη. 3 βραδιες βολτα και θλιψη απεραντη ενιωσα κι εγω . θλιψη για οσους κοιμουνται στο δρομο μα περισσοτερη για οσους περνουν διπλα τους ….και στα αρχιδια τους . με τα ωραια τους ρουχα , πηγαινοντας στο θεατρο ή την οποια διασκεδαση τους , ξεχνωντας οτι κι ο αλλος ειναι ανθρωπος
    απλα ανθρωπος γαμωτο που κρυωνει
    κι ακομη μεγαλυτερη θλιψη για οσους με μαθηματικη ακριβεια τους περιμενει η ιδια μοιρα -ανεργια , φτωχια πεινα , κι ομως εξακολουθουν να περνουν αδιαφοροι? αυτο με αληθινο ερωτηματικο- και δε εχουν ακομη ενωσει τις δυναμεις τους με τους ομοιους τους- γιατι αυτοοργανωση και αλληλεγγυη ειναι , φτου κακα, αναρχικα πραγματα . καλυτερα στημενοι στα συσσιτια του Καμινη, του Μιχαλολιακου και της εκκλησιας.
    αυτοι για μενα ειναι οι θλιβεροτεροι ολων.
    οχι καταθλιψη ομως , οχι
    αλλο θλιψη αλλο καταθλιψη
    η θλιψη μπορει και πρεπει να γινεται δημιουργικη και αγωνιστικη
    καταθλιψη ισως ενιωθα αν θα ημουν υποχρεωμενη να ζησω σε αυτο το θεατρο παραλογισμου , απιστευτης ιδιοτελειας και ελλειψης καθε αξιας για περισσοτερο απο 3 μερες.
    Τιτανικος ειναι ολη η χωρα , κι οπως παντα στις σωτηριες λεμβους εχουν εξασφαλισει τη θεση τους οι ελιτ , χησιμοποιωντας μαλιστα θεσεις που θα μπορουσαν να σωσουν ζωες , για να βαλουν τα μπαουλα τους .
    γιατι αυτα ειναι και παντα θα ειναι για κεινους σημαντικοτερα , πολυτιμοτερα απο τη ζωη ενος παιδιου πχ ή ενος νεου.
    ετσι εγινε και στον αληθινο Τιτανικο , ετσι και στον Τιτανικο της πατριδας μας
    οσοι σωθουμε θα σωθουμε απο το χερι που θα μας απλωσει ο διπλανος μας
    κι αν με ρωτησεις θελω να βουλιαξει αυτος ο Τιτανικος , αν ειναι στον πατο να παρει μαζι του ολους οσους 3 χρονια μετα δεν εχουν ακομη καταλαβει για οποιο λογο ( φοβο , ελλειψη παιδειας , ελλειψη ψυχης ….) πως ιδιωτης = idiot = ηλιθιος.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>