Μισθόνια: Οι εξαρτημένοι από πρέζα μηνιαίου μισθού

Επέστρεψα από την Αθήνα και κίνησα αμέσως για τις δουλειές που με περίμεναν και είχαν μείνει πίσω.  Πήγα και στο καφενείο για να βρω κανέναν γέροντα που χει ελιές αμάζευτες, να μου τις παραχωρήσει, να μην πάνε χαμένες. Αν και ξέρω πια πως τίποτα δεν πάει χαμένο. Άλλες τις τρώνε τα πουλιά κι άλλες πέφτουν και γίνονται ζωή για τη γη, τέλος πάντων, αφού έχω χρόνο και όρεξη, είπα να τις κάνω λάδι για τους ανθρώπους.

Με είδε πρωί πρωί ο Θωμάς ο μπολιαστής και μου δωσε τη συμβουλή του πάλι: Όσο υπάρχει ζωή, να δουλεύεις, μου πε. Το μυστικό της μακροζωίας και της ισορροπίας είναι αυτό μάλλον, έτσι καταλαβαίνω από όσα βλέπω γύρω μου στον κόσμο των γερόντων. Όταν παραδοθείς, καταπέφτεις. Κι ύστερα δεν έχει πια γυρισμό, χειροτερεύει ολοένα η κατάσταση μέχρι την έξοδο.

Κατόπιν σκέφτηκα πάλι το παράδοξο. Όλα τα έχουμε κάνει στραβά εμείς οι σύγχρονοι. Από το “όσο υπάρχει ζωή, δουλεύεις”, που λέγαν οι παλιοί, φτάσαμε στο “όσο υπάρχει δουλειά, ζεις”.

Μα δουλειά υπάρχει συνέχεια. Μόνο που οι σύγχρονοι την έχουν αλλιώς ορισμένη. Ως θύματα του συστήματος της χρηματιστηριακής οικονομίας, θεωρούν πως έχουν δουλειά, και ακολούθως ζωή, μονάχα όταν αμοίβονται κάθε μήνα με χρήμα. Πλανώνται οικτρά πως δουλειά υπάρχει μονάχα εντός του συστήματος. Κι αν δεν μπορείς να μπεις ή αν σε ξεβράσει, λογίζεσαι άνεργος και δεν μπορείς να ζήσεις.

Παράδοξα πράγματα, ψεύτικα και άκρως επικίνδυνα. Εθισμένοι στον μηνιαίο μισθό δεν βλέπουν μπροστά τους τίποτε άλλο οι άνθρωποι πια. Κι όταν τον χάσουν, η στέρηση τούς καταθλίβει, και κάποιους τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Στο να σκοτώσουν το άτομο που ξεβράστηκε από το σύστημα, το αποτυχημένο, άχρηστο άτομο που ενσαρκώνουν.

Απεξάρτηση από τον μισθό σε χρήμα, αυτή είναι η πρόταση για τις επόμενες γενιές μα και για όσους έχουν το κουράγιο σήμερα. Ας φροντίσουμε τα παιδιά μας να μη γίνουν μισθόνια, κατά το πρεζόνια, σαν και του λόγου μας

Be Sociable, Share!

2 thoughts on “Μισθόνια: Οι εξαρτημένοι από πρέζα μηνιαίου μισθού

  1. I suppose that if your main criticism is the commoditisation of human life, I agree. Indeed, just today, I am trying to assist an acquaintance who was discarded by his firm, almost like human refuse. Rejected, branded as defective and consequently expelled. The cynicism of our economic system is beyond comprehension even for those of us who still operate deeply within it. Unfettered capitalism will astound even the most jaded, MUCRACT included. Nothing has any value beyond the identifiable economic profit it can deliver in the future; forget about past contribution, let alonge any intrinsic or moral value. Nevertheless, I would not go so far as to say that exploitation is in the nature of the employment relationship when capitalism is subject to checks and balances. The unregulated, neofeudalistic and natural resource devouring monster that we call our economic system is the problem and it needs to change before it consumes us all. I contend that in some instances it is not even capitalism any more, since that requires the worker to actually get compensated in the first place, something not always certain in some of the world’s industrial zones. It so happens that I have the good fortune to own a small firm that employs five people, the longest standing employees having worked for us 20+ years. The bond that has formed over the years means that they are not just employees and I am not just an employer. Akin to family, we join our efforts to safeguard our future as best we can, sharing in good and difficult times along the way. I guess what I describe is an impossibility within the faceless corporate state. It is certainly not the profit maximising alternative and is thus not worthy of emulation at the slightest. Let’s say it will not inspire a Harvard Business case any time soon (thank goodness). Such honours are reserved for companies that take massive environmental risks, mistreat employees and cause the occasional economic meltdown … basically the kind of progressive leadership that is promulgated within ostensibly “liberal” institutions

  2. Κε Μακριδάκη, σας διαβάζω τακτικά και μου αρέσει ο τρόπος σκέψης σας.
    Αν και ομολογώ ότι “ενοχλούμαι” κάπως, καθότι μισθωτός και διαμένων στο κέντρο της Αθήνας – ακριβώς το αντίθετο από αυτό που εσείς προτείνετε.

    Πάντως και εγώ έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο τρόπος ζωής στις πόλεις ίσως έχει κάνει τον ιστορικό του κύκλο και ότι το μέλλον για τους πολλούς είναι στην επαρχία, κοντά στην παραγωγή και στην ανεξαρτησία που προσφέρει ένα αγρόκτημα – άλλωστε, με την πρόοδο της τεχνολογίας, η ζωή στην επαρχία μπορεί να εμπεριέχει πολλές ανέσεις και ευκαιρίες για δημιουργική ζωή.

    Όσον αφορά τους λίγους και προικισμένους, αυτούς που με το μυαλό τους μπορούν να συνεισφέρουν στην ανθρωπότητα π.χ. στην ιατρική έρευνα, η ζωή στα μεγάλα αστικά κέντρα – και πιθανώς στο εξωτερικό, εκεί που βρίσκεται η αιχμή της έρευνας – είναι μάλλον καταλληλότερη, αν το επιλέξουν βέβαια και οι ίδιοι.

    Τα παραπάνω είναι σκέψεις που έχετε αναφέρει και εσείς, οι οποίες μου άρεσαν και για αυτό έχω αρχίσει να τις επεξεργάζομαι. Αλλά πρέπει να πω ότι δεν έχω ιδία εμπειρία από αγροτική ζωή και έτσι δε μπορώ να προτείνω σε κάποιον να αφήσει τη ζωή στην πόλη. Ίσως οι δυσκολίες να είναι μεγαλύτερες απ’ ότι φαντάζομαι σε θεωρητικό επίπεδο. Άλλωστε πρόκειται και για μια πολύ προσωπική επιλογή.

    Νίκος Κωνσταντόπουλος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>