Ο καθένας στον χρόνο του

Σήμερα με επισκέφθηκε ολιγομελής ομάδα νέων ανθρώπων, ανάμεσά τους κι ένας βαθιά νυχτωμένος από ζωή επιστήμονας, οι οποίοι, όπως ο ίδιος μου εξήγησε, δουλεύουν ένα σχέδιο μετάδοσης στο ευρύ κοινό, μέσω της κινηματογραφικής τέχνης, των γνώσεων επί του ζητήματος της κλιματικής αλλαγής και των τρόπων αντιμετώπισης και διαχείρισης του φυσικού περιβάλλοντος από τον σύγχρονο άνθρωπο.

Ο συγκεκριμένος μού θύμισε τον αδαή εαυτό μου, όταν ξαμολιόμουν με ένα μαγνητοφωνάκι και μια φωτογραφική μηχανή στα χωριά και έψαχνα ανθρώπους να μου πουν για τη ζωή. Σημαντική διαφορά το ότι προσωπικά είχα αποκηρύξει τα πανεπιστήμια από τότε, και ένιωθα πραγματική περιέργεια να μάθω από τους ανθρώπους της γης όσα δεν είχα διδαχτεί από το εκπαιδευτικό και πανεπιστημιακό σύστημα, και σε δεύτερο χρόνο να επικοινωνήσω όλα αυτά μέσω του περιοδικού. Δεν είχα την αίσθηση του σπουδαγμένου που ξέρει πολλά και απλά ψάχνει την επιβεβαίωση των όσων θεωρητικά γνωρίζει μέσα από τις πρακτικές και την στάση ζωής άλλων ανθρώπων.

Αλλά το ότι ήμουν το ίδιο αδαής περί της πραγματικής ζωής και το ίδιο πλανεμένος από την εικονική πραγματικότητα εντός της οποίας γαλουχήθηκα, όπως και ο σημερινός επισκέπτης μου, είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Και το νιώθω βεβαίως τώρα, που βιώνω την καθημερινότητα μακριά από την νοοτροπία της εξαγοράς της ζωής, που αισθάνομαι ως ένα ακόμη πλάσμα αυτής της φύσης και τίποτε παραπάνω, που ακολουθώ τις πρακτικές και χρησιμοποιώ τις γνώσεις και τα υλικά των πρότερων ανθρώπων για να ζω παράγοντας και συλλέγοντας ύλη και σοφία, “υλικά” που παρέχονται απλόχερα στη φύση αρκεί να αποκτήσεις τα εφόδια για να τα νιώσεις και να τα κάνεις κτήμα σου.

Εξήγησα λοιπόν, ευγενικά ελπίζω, στον επισκέπτη μου ότι δεν μου λένε τίποτε οι σπουδαγμένοι, ακόμη κι εκείνοι που είναι ή κάνουν τους εναλλακτικούς και τους ψαγμένους, όταν ασχολούνται μονάχα με την θεωρητικολογία και όταν η στάση της ζωής τους δεν συμβαδίζει ούτε στο ελάχιστο με όσα πρεσβεύουν και με τόση ευκολία διατρανώνουν και βεβαίως τεκμηριώνουν επιστημονικά. Δεν μπορώ πλέον να μιλήσω με έναν “επιστήμονα” που ασχολείται λόγου χάριν με το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, όταν ο ίδιος δεν έχει καμία συναίσθηση όλων αυτών που λέει, αμέσως μόλις σταματήσει να τα λέει. Θεωρώ υποκριτές μέγιστους όλους αυτούς που θεωρητικολογούν για τους κινδύνους που διατρέχει ο πλανήτης και για τα όσα ο άνθρωπος με την συμπεριφορά του προξενεί στο περιβάλλον, που μελετούν ώρες ατελείωτες επ’ αυτών, αλλά μόλις πέσει η αυλαία της διάλεξής τους ή της έρευνάς τους, πηγαίνουν στο κοντινότερο ταχυγαφείο για να στυλωθούν με ένα χάμπουργκερ ή μπαίνουν στο σούπερ μάρκετ καθημερινά και αγοράζουν ένα κάρο συσκευασίες εισαγώμενων προϊόντων διατροφής, τα οποία σπαταλούν αδιανόητη ενέργεια για να έρθουν ως την γειτονιά του και γενικά με όσους από δαύτους έχουν μιαν τελείως συμβατή με τις αρχές του καταναλωτισμού και του αστισμού προσωπική καθημερινότητα. Δεν μπορώ ούτε λεπτό να παραμείνω πλέον σε συνομιλία με ανθρώπους που υποστηρίζουν με σθένος πως για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει να αλλάξεις πρώτα τον εαυτό σου, αλλά εννοούν να το κάνουν όλοι οι άλλοι πλην από τους ίδιους.

Η τέχνη, η διανόηση, η φιλοσοφία, η μόρφωση, ο εξανθρωπισμός του ατόμου κατακτώνται και προάγονται μόνο ζώντας στην πραγματική ζωή. Και η πραγματική ζωή έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές. Ολιγάρκεια, ταπεινότητα, περιφρόνηση του υλικού πλούτου και της φιγούρας, εκτίμηση του κάθε τοσοδούλη σπόρου, καλλιέργεια της ψυχής και της εσωτερικότητας, μόχθο για παραγωγή, άμεση επαφή με τη γη και άμεση συνάφεια με τα υπόλοιπα πλάσματα που μας περιβάλλουν, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως των ανθρώπων που είναι εν δυνάμει συμπληρωματικοί μας όλοι.

Με λίγα λόγια έχω κουραστεί πλέον από τους άψογα καταρτισμένους αλλά απολύτως αποστειρωμένους και εξαρτημένους εκ του χρηματοοικονομικού συστήματος επιστήμονες και “καλλιτέχνες”, τους οποίους δεν εκτιμώ ούτε κατ’ ελάχιστον, ενώ υποκλίνομαι μπρος σε ανθρώπους συνήθως ασπούδαχτους αλλά βαθιά μορφωμένους, βαθείς γνώστες της τέχνης της ζωής, που ο ίδιος ο βίος τους είναι τέχνη απαράμιλλη και η όψη των χεριών τους μάρτυρες της τέχνης αυτής. Κι ευτυχώς, έχω γνωρίσει κάμποσους τέτοιους ως τώρα.

Έφυγαν δίχως να κάνουμε συνέντευξη σε κάμερα οι επισκέπτες μου σήμερα αλλά νιώσαμε πως οι κουβέντες που ανοίξαμε ήσαν πιο ουσιαστικές και πιο εποικοδομητικές για όλους μας, κι έτσι κάποτε θα επανέλθουν, όπως συμφωνήσαμε. Ο καθένας στον χρόνο του.

Be Sociable, Share!

2 thoughts on “Ο καθένας στον χρόνο του

  1. Έχεις δίκιο. Απόλυτο. Έχω “φάει στη μάπα” και εγώ αρκετους τέτοιους. Αν δε, το ενδιαφέρον τους, είναι χρηματοδοτούμενο, από κάποιο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα, είναι ακόμα χειρότεροι…..

  2. Με μεγάλη χαρά διάβασα πως κατά τουλάχιστον ένα τρίτο αποτέλεσα πηγή έμπνευσης ενός δοκιμίου, για την διαφορά φάσης, που απολύτως με εκφράζει.
    Όμως, ταχυσυμπεράσματα για ταχυφαγεία και εισαγόμενους καλλιτέχνες δεν περίμενα από ένα άνθρωπο που πείστηκα πως σέβεται τον χρόνο.
    Είμαι βέβαιος πως υπάρχει ένα ολοκληρωμένο σκεπτικό πίσω από αυτά, μετά από ανάλυση των οπτικών και ηχητικών στοιχείων που συνέλεξες.
    θα τα άκουγα, μαζί με άλλα, με αφοσίωση απλώνοντας τα λιόπανα….για να σπάσω τα δέσμά μου, και να μου σπάσεις το τσαμπουκά.

    ο καθόλου θιγμένος, ετεροπροσδιοριεσμένος “καλλιτεχνης”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>