Χαμογέλα ρε, δεν έπαθα και τίποτα!

Όταν έφυγα από την ζωή στις πόλεις και ήρθα να ζήσω κοντά στη γη είχα πολύ έντονη την πεποίθηση πως πέθανα. Κάθε πρωί που άνοιγα τα μάτια μου και έβγαινα στη φύση, ένιωθα να με τυλίγουν τα αρώματα, οι ήχοι και οι εικόνες της κι ήμουν βέβαιος πως είμαι πια νεκρός, πως έφυγα απ’ τη ζωή κι ήρθα εδώ και πως από δω και πέρα έτσι θα είναι όλα, αρμονικά κι όμορφα εις τον αιώνα τον άπαντα.

Όποιος φτιάχνει τον προσωπικό του παράδεισο, μακριά από την σύγχρονη ζωή και αντίληψη της κατανάλωσης και της μόστρας, κοντά στη φύση, σε συμβίωση με τα φυτά, τα ζώα και τα πετεινά, σε απόλυτη προσαρμογή με τους ημερήσιους και ετήσιους ρυθμούς του φωτός, του σκοταδιού, της άνοιξης, του θέρους, του φθινοπώρου, της χειμερίας νάρκης, όποιος βιώνει αυτή τη φωτεινή περίοδο της Ζωής από την αρχή, από το μηδέν, παράγοντας, συλλέγοντας, απολαμβάνοντας, δίχως συμβάσεις και δίχως καθημερινή καταπίεση για την απόκτηση αντιμισθίας, όποιος αντιληφθεί τον πλούτο μακριά από το χρήμα κι όποιος μοχθεί πραγματικά κάθε μέρα για να κερδίζει τον βίο του κι όχι να τον εξαγοράζει, γνωρίζει τη Ζωή και συμφιλιώνεται με τον Θάνατο.

Ο Θάνατος αποτελεί μέγα φόβητρο για τον σύγχρονο άνθρωπο-άτομο. Διότι είναι άγνωστος όπως άγνωστη γι’ αυτόν είναι και η Ζωή. Μες στην πλαστή και πλάνα πραγματικότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος, που θεωρεί Ζωή, το χειρότερο που μπορεί να του τύχει είναι να πεθάνει ή να πεθάνει κάποιος γνωστός του ή κάποιος διάσημος κι έτσι να του θυμίσει για λίγες μόνο στιγμές, διότι το σύστημα φροντίζει να μην διαρκεί πολύ το πένθος και η θλίψη που είναι εχθροί της κατανάλωσης, πως για όλους το τέλος είναι αναπόφευκτο και ένα.

Όταν γνωρίσει όμως την πραγματική Ζωή, γνωρίζει και την άμεση σχέση της με τον Θάνατο, γνωρίζει βαθιά τον Θάνατο, τον ρόλο του, την χρησιμότητά του για την συνέχιση της Ζωής, παύει να τον φοβάται, είναι η Ζωή του προετοιμασία για τον Θάνατο κι όχι μια καθημερινή πλάνη απουσίας Θανάτου. Είναι λοιπόν στην Ζωή του Άνθρωπος και σέβεται τον Άνθρωπο, τα άλλα πλάσματα γύρω του, αλλά και όσους έζησαν πριν απ’ αυτόν και τις δημιουργίες τους. Δεν είναι άτομο που έχει την πεποίθηση πως μόνο αυτός γεννήθηκε στη γη, πως όλα είναι για πάρτη του, πως όλοι γύρω είναι ανταγωνιστές του και πως κάθε τι που τον περιβάλλει είναι φτιαγμένο για τον υπηρετεί.

Δυστυχώς όμως ξέχασε ο άνθρωπος πως η Ζωή είναι προετοιμασία Θανάτου κι ας το φωνάζει όλη η Φύση γύρω του. Την παράτησε τη Φύση να φωνάζει μόνη της κι εκείνος κλείστηκε στην ψεύτικη ευημερία του, έβαλε και διπλά τζάμια να μην ακούει τίποτα. Μονάχα κάνα δεκαπενθήμερο κάθε χρόνο, κι αυτό καλοκαιρινό, αυγουστιάτικο, ίσως μπορεί να ακούσει τη Φύση μα και πάλι κάνει πως δεν ακούει ή δεν έχει πλέον τα εφόδια για να την κατανοήσει.

Οι άνθρωποι όμως που έχουν επιλέξει να ζουν κοντά της, οι άνθρωποι που ζουν βίο ασκητικό, σαν όλα της τα πλάσματα, μπορούν να την ακούν κάθε μέρα, να την κατανοούν και να έχουν όχι μόνο συμφιλιωθεί με το τέλος τους αλλά να μπορούν και να αναγνωρίσουν την στιγμή που αυτό θα ρθει, να μπορούν ακόμη και να το φέρουν οι ίδιοι όποτε θελήσουν, όποτε νιώσουν πανέτοιμοι να το βιώσουν, όποτε κουραστούν από τον βίο.

Είμαι βέβαιος πως ο αγαπημένος Χρόνης Μίσσιος ήταν ένας απ’ αυτούς. Η Ζωή του μαρτυρά πως γνώριζε τον Θάνατο, πως είχε προετοιμαστεί, βιώνοντας, γι’ αυτόν και πως επέλεξε την ώρα του να φύγει διότι έκρινε πως ήταν ό,τι ήθελε πραγματικά εκείνη τη στιγμή. Τώρα η ψυχή του θα πετά πάνω από τον επίγειο παράδεισό του στο Καπανδρίτι και θα χαμογελά κάθε φορά που μπαίνει η άνοιξη κι ανθίζουν οι πορτοκαλιές.

 

Be Sociable, Share!

21 thoughts on “Χαμογέλα ρε, δεν έπαθα και τίποτα!

  1. Pingback: Χαμογέλα ρε, δεν έπαθα και τίποτα! , του Γιάννη Μακριδάκη | Chios Mastic News

  2. Ετσι είναι, μα, μη νομίζεις, οι παλιότεροι άνθρωποι, ακόμα και στην πόλη να τους είχαν από χρόνια φέρει παιδιά, εγγόνια και η αυξανόμενη ‘ευημερία’, την τέχνη αυτή την κάτεχαν, να συνεννοούνται με το θάνατο για το “Ως εδώ. Φτάνει τώρα”.
    Στην Ελλάδα, τα τελευταία τρία χρόνια αποχαιρετάμε τους πιο αγαπημένους ξένους μας. Σα να σφύρηξαν ομαδική αναχώρηση! Σιγουρα ξέρουν…

  3. Η φυσική απλότητα με την οποία περιγράφεις τη ζωή στη φύση, είναι τουλάχιστον γοητευτική. Ελπίζω να είναι το ίδιο γοητευτική και η πραγματικότητα αυτού του τρόπου ζωής, αλλιώς τα σχέδιά μου θα αποδειχτούν απατηλά. :)

  4. Αυτές τις μέρες φύτεψα μια ροδιά. Αν πιάσει, θα την αγαπώ διπλά γιατί θα μου θυμίζει το Μίσσιο που τις αγαπούσε πολύ όπως και γω. Μακάρι κάποτε να συμφιλιωθώ τόσο με το θάνατο που η λογική και η καρδιά να συμβαδίζουν στο οτι ”ό,τι πεθαίνει δε χάνεται αλλά μένει μέσα στη φύση”.
    ”Χαμογέλα ρε, δεν έπαθα και τίποτα!” ..μ’εκανες να γελάσω απ’την ώρα που το έμαθα..δικιο έχεις!

  5. At a time when we are ruled by the cult of the self, the ideas you describe will indeed be unfamiliar to many. Who will think of death as integral to life and nature’s renewal when obsession with body image reigns supreme? The senseless pursuit of eternal youth and beauty, as well as the status ideals promoted by our useless media, have rendered adults into infants. As infants, people are unable to see greater value beyond what serves their immediate perceived interest or benefit.

  6. Σ’ ευχαριστώ κι εγώ πολύ. Κάνεις πιο δυνατό το άκουσμα αυτής της εσωτερικής φωνής που νιώθει πιο σημαντική τη μυρωδιά της βροχής από την όποιου είδους κοινωνικά αναγνωρίσιμη επιτυχία.
    Η ζωή του …μια γεμάτη ζωή. Δάκρυα, χαρά, ζεστασιά, αγωνία, αγάπη, Έρωτας.
    Θα τα καταφέρουμε;

  7. Σήμερα, Γιάννη, ήρθα επί τούτου…..για να δω τι έγραψες για το Χρόνη Μίσσιο……Ήμουν σίγουρη ότι θα είχες κάνει αναφορά. Μάλιστα, στην τελευταία του συνέντευξη στο tvxs, στην Κρυσταλλία Πατούλη, είδα πριν από λίγο τυχαία ότι σε ανέφερε κι εκείνος ως πολλά υποσχόμενο σύγχρονο έλληνα συγγραφέα. Είναι άλλωστε τόσο κοντά οι απόψεις σας…
    Παρά το γεγονός όμως ότι πέρασα για να διαβάσω τη δική σου ματιά με την αφορμή του θανάτου του Μίσσιου, δεν περίμενα ένα τόσο μεστό, βαθιά υπαρξιακό, εύστοχο και καλογραμμένο κείμενο…. Εξαιρετικό κείμενο, εξαιρετικό!! Πόσο δίκιο έχεις, πραγματικά….Και ο τίτλος που έδωσες όπως και ο επίλογος του κειμένου σου τόσο βαθιά και απόλυτα ανακουφιστικός!!! Σε ευχαριστώ πολύ!

  8. Όσοι διάβασαν βιβλία του και γνώρισαν τον τρόπο που έζησε ο Χρόνης Μίσσιος και τον αγάπησαν γι’ αυτό, θα βρούν στο κείμενο αυτό που έγραψε γι’ αυτόν ο Γ. Μακριδάκης: ότι καλύτερο, ομορφότερο και ουσιαστικότερο μπορούσε να γραφτεί σαν κατευόδιο στην μνήμη του… Και πόσο ταιριάζουν μεταξύ τους στον τρόπο που επέλεξαν να ζήσουν…!

  9. Είμαι κι εγώ ένας απ’ αυτούς που εγκατέλειψαν την πόλη εδώ και κάμποσα χρόνια.Χθες σκεφτόμουν πως αν έκανα ένα βιογραφικό σημείωμα το μόνο σημαντικό που θα μπορούσα να καταθέσω είναι ότι μέσα τη διάρκεια κάποιων χρόνων μετέτρεψα ένα κομμάτι γης άγονο, σε δροσερό ελαιώνα, φύτεψα φυστικιές, πορτοκαλιές και κουκουναριές. όμως δεν είναι αρκετή η παραμονή έξω από τα σύνορα της πόλης για να δώσει νόημα στη ζωή .όσο οι μαύρες ειδήσεις υπάρχουν στις πόλεις των ανθρώπων, όπως αυτό το καμένο μικρό σώμα του κοριτσιού στη Γάζα… δεν μπορείς να χαίρεσαι χωρίς ενοχές τη φύση . Κάτι σημαντικό και τραγικό πάει λάθος στην πορεία των ανθρώπων. Όλο σκέφτομαι το “πλοίο των ηλιθίων¨του Καντίνσκι. Έχουμε πάρει λάθος πορεία εμείς οι άνθρωποι. Πότε θάρθει ο καιρός αυτό να το αλλάξουμε;

  10. Συνειδητοποιούν όμως αυτά που γράφεις οι άνθρωποι που ζουν κοντά στη φύση; Αν όχι όλοι, τότε πόσοι; Οι μισοί; Το 20%; Νομίζω ότι χωρίς αυτή τη “συνειδητοποίηση” δεν προχωρούν καθόλου, δε συμφιλιώνονται όχι μόνο με το θάνατο αλλά με με κανέναν. Κι αυτό φαίνεται από το βίο του καθενός…

    Θα τα πούμε τη Δευτέρα!!!

  11. Οι επαναστάσεις, μεσιέ, δεν γίνονται με μοιρογνωμόνιο, γίνονται με όνειρα, με την εκρηκτική απελευθέρωση του έρωτα και την αποδιοργάνωση της τάξης.
    Είναι ένα προσωπικό μονοπάτι απεξάρτησης. Πουθενά δεν υπάρχει τάξη στο σύμπαν, γιατί τάξη σημαίνει ορισμένο μέγεθος, χώρο και χρόνο, στασιμότητα, έννοιες ανύπαρκτες για το σύμπαν…»

    Από το βιβλίο Χρόνης Μίσσιος, Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι

  12. Pingback: Καλό ταξίδι … αρχάγγελε της κοινωνίας μας… Καλή αντάμωση αγωνιστή Χρόνη Μίσσιο… Αναντικατάστατος. « ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

  13. Pingback: Καλό ταξίδι … αρχάγγελε της κοινωνίας μας… Καλή αντάμωση αγωνιστή Χρόνη Μίσσιο… Αναντικατάστατος. « ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

  14. Pingback: Καλή αντάμωση αγωνιστή Χρόνη Μίσσιο… Αναντικατάστατος. « ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

  15. Pingback: Καλή αντάμωση αγωνιστή Χρόνη Μίσσιο… Αναντικατάστατος. « ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

  16. Pingback: ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ « ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

  17. Γιατί τα μάτια μου είναι μέσα στα δάκρυα; Γιατί μόλις τώρα διάβασα για τον θάνατο του Μίσσιου, του μόνου ανθρώπου που ξαναδιαβάζω τα βιβλία, χρόνια τώρα, ένας από τους λίγους που κατάφεραν με τις κουβέντες τους και τα γραπτά τους να αγγίξουν την ψυχή μου. Και δεν θλίβομαι για το γεγονός του θανάτου, ο θάνατος είναι το μόνο σίγουρο στη ζωή, αλλά να, μια φωνή ευαίσθητη, αληθινή, που εκφράζει την πραγματική ζωή, λιγότερη. Και θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί είμαι μέσα στο βιβλίο όλη την ημέρα, μιλάω με ανθρώπους του χώρου, ενημερώνομαι, διαβάζω, είναι η δουλειά μου. Και δεν το άκουσα, δεν το διάβασα πουθενά, γιατί με πήρε και ‘μένα η μπάλα της άσχημης καθημερινότητας και της διεκπεραίωσης της ζωής και της δουλειάς. Μάλλον ήρθε η ώρα το όνειρο να γίνει σχέδιο….και η ζωή να γίνει ζωή.
    Και δακρύζω γιατί αυτό το κείμενο σου που διάβασα με άγγιξε τόσο όσο και τα γραπτά του Μίσσιου. Και μόλις τώρα συνειδητοποιώ πόσο μοιάζεται και σ’αυτά που γράφεται και στον τρόπο ζωής σας. Αλλά ταυτόχρονα χαμογελάω…. Ουσιαστικά χαμογελάω από τη Δευτέρα το βράδυ που σε άκουσα στη βιβλιοθήκη της Αγίας Παρασκευής και ύστερα, που μπήκα στο site και διαβάζω τα κείμενά σου που δεν τα ήξερα, τα βιβλία τα ήξερα, ξαναδιαβασμένα πολλές φορές κι αυτά. Και χαμογελάω γιατί υπάρχει ελπίδα…
    Δύο χρόνια τώρα κάθε φορά που κάποιος ζητάει να του προτείνω ένα καλό βιβλίο εγώ λέω πάντα το ίδιο “οποιοδήποτε του Μακρυδάκη και τα ιστορικά μυθιστορήματα του Ζουργού” και χαίρομαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι έρχονται για να ζητήσουν και το επόμενο.
    Σε ευχαριστώ γιατί εκφράζεις την αλήθεια.

  18. Pingback: ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ « ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

  19. Pingback: ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ | ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

  20. Pingback: ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ | Αέναη κίνηση

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>