Τα χρυσά αυγά του Μεσαίωνα

Όταν η πολιτική ζωή και η κοινωνία εκφασίζονται μεθοδικά και εμφανέστατα εδώ και πολύν καιρό αλλά οι λεγόμενοι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας, στην συντριπτική τους πλειονότητα ασχολούνται με τον εαυτό τους, είναι φυσικό να φτάνουμε σε γεγονότα τύπου “Χυτήριο”.

Αύριο οι κρετίνοι και οι ταλιμπαν θα κάψουν και βιβλία ή χώρους τέχνης, ίσως και να ορμήσουν σε κάποια εκδήλωση για να λιντσάρουν κάποιον ομιλητή που δεν θα εγκρίνουν τις απόψεις του.

Μεθαύριο θα ζούμε υπό το καθεστώς πλήρους ανελευθερίας της έκφρασης και της δράσης

Ο λαός εξαθλιώνεται, η χώρα ξεπουλιέται από άκρη σ’ άκρη αλλά την ίδια στιγμή οι ανεγκέφαλοι χριστιανολάγνοι ταλιμπαν και οι λυσσασμένοι κύνες της αγέλης του κοινοβουλίου αβαντάρουν, οι μεν από ηλιθιότητα και οι δε με αντιπαροχή βάσει οργανωμένου σχεδίου, την πλήρη αποδόμηση της κοινωνίας, την ολοσχερή και μη αναστρέψιμη καταστροφή της χώρας.

Ως Έλληνας πολίτης ντρέπομαι και εξοργίζομαι για την κατάντια αυτή. Για την πνευματική μας ένδεια που έγινε καθεστώς επί πολλά χρόνια και αποτέλεσε το χρυσό αυγό από το οποίο εκκολάφθηκαν όλοι αυτοί που μας οδηγούν ξανά στον μεσαίωνα.

 

 

 

Be Sociable, Share!

3 thoughts on “Τα χρυσά αυγά του Μεσαίωνα

  1. Pingback: Μας αξίζει αυτό; Του Νίκου Σαραντάκου | Crystalia Patouli ————-

  2. Γιάννη, βρήκα το κείμενό σου αυτό εξαιρετικό. Δεν ξέρω αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα, δεν ξέρω αν λύκοι θα υπάρχουν όσο υπάρχουν πρόβατα, ξέρω ότι έπαψα να νιώθω ντροπή για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Συνεχίζω να θυμώνω, αυτό ναι, αλλά πιο πολύ μάλλον φοβάμαι. Όλα μπορεί ο άνθρωπος να τα αντιμετωπίσει, όχι όμως τη βλακεία. Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν πλέον πνευματικοί άνθρωποι, πέρα από κάποιες φωτεινές κουκίδες που τρυπούν το παχύ σκοτάδι και φωτίζουν όσους βρίσκονται κάπου στα πέριξ. Πνευματικό έλλειμμα τεράστιο. Ο καθένας μας πρέπει να θωρακίσει τον εαυτό του και να τον δυναμώσει πνευματικά. Δεν υπάρχουν πνευματικοί μπροστάρηδες. Ο καθένας μας πρέπει να γίνει πνευματικός μπροστάρης του εαυτού του, να διαβάσει, να δώσει έμφαση σε ό,τι όμορφο μας έχει απομείνει, να θυμηθεί ή να γνωρίσει αξίες που κοντεύουν να ξεχαστούν και να εκλείψουν. Ο καθένας μας έχει χρέος να παραμείνει ή να γίνει άνθρωπος. Στην τελική, όπως λέει ένας Χιώτης φίλος μου: “ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει”. Ας δούμε λοιπόν μια φορά στα σοβαρά τι μας αξίζει, προσωπικά και εθνικά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>