Ταξίδι στην Αθήνα

Όπως η Μέρκελ έτσι κι εγώ επισκέφθηκα την Αθήνα πριν λίγες μέρες για πρώτη φορά μέσα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Εγώ βέβαια περπάτησα στο κέντρο της πόλης ενώ εκείνη θα είναι σε κονσέρβα και σε αποστειρωμένα μέγαρα, οπότε δεν θα δει τίποτα.

Ευτυχώς.

Διότι, εμένα τουλάχιστον, η Αθήνα μού φάνηκε σαν μια πόλη “εν τάξει”, μια πόλη με ατμόσφαιρα φτιαχτή, από την οποία λείπουν οι εικόνες που άκουγα και διάβαζα εδώ και δυο χρόνια και κυρίως πέρσι τον χειμώνα, προφανώς εξ αιτίας της δράσης του Δ-ένδεια. Ούτε μετανάστης, ούτε πρεζάκι, ούτε καν ζητιάνος δεν υπάρχει στο κέντρο. Δεν είδα άστεγους, ούτε συμπράγκαλα αστέγων, ούτε ανθρώπους να ψάχνουν στους κάδους (σε σημείο να αναρωτιέμαι αν τους μαζεύουν και όλους αυτούς τους ανθρώπους και πού τους πηγαίνουν ή αν έχουν μετακομίσει μόνοι τους στα προάστια) αλλά είδα μυριάδες κόσμο να χασκογελούν καθήμενοι στις αναρίθμητες καφετέριες από το Μοναστηράκι ως τα Εξάρχεια και χιλιάδες να μπαινοβγαίνουν στα μαγαζιά της Ερμού ωσάν να είναι περίοδος Χριστουγέννων. Είδα μια Αθήνα που σε τίποτα δεν μοιάζει να περνάει οικονομική κρίση αν εξαιρέσει κανείς πως στην Ομόνοια και τα πέριξ η κίνηση πεζών και οχημάτων είναι αισθητά λιγότερη απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Προσωπικά κατά την επίσκεψή μου στην πρωτεύουσα απογοητεύτηκα. Όχι επειδή δεν είδα εικόνες εξαθλίωσης αλλά επειδή συνειδητοποίησα ότι και σήμερα να γινόταν εκλογές, όλο αυτό το τσουρμολόι που έχουν ακόμα πέντε φράγκα στις τράπεζες εντός και εκτός, πάλι Σαμαρά θα ψήφιζαν για να μην χάσουν δήθεν το ευρώ τους. Απογοητεύτηκα από τους ανθρώπους διότι είδα πως δεν χαμπαριάζουν, πως συμπεριφέρονται σαν τον γνωστό βάτραχο που βράζει προοδευτικά μέσα στην κατσαρόλα δίχως να νιώθει την άνοδο της θερμοκρασίας μέχρι την ώρα που θα ζεματιστεί και θα πεθάνει. Απογοητεύτηκα διότι είδα πως έχουν μπει ήδη στην πόλη οι οχτροί αλλά εμείς γελάμε ψωνίζοντας στις αγορές και πίνοντας καφέδες όπως πρώτα. Και ευτυχώς δεν πήγα βράδυ στο Γκάζι διότι εκεί είναι βέβαιο ότι θα γινόμουν έξαλλος.

Καλύτερα που δεν θα τα δει λοιπόν όλα τούτα η Μέρκελ. Τα βλέπουν βέβαια οι ντόπιοι ρουφιάνοι της και εισηγούνται ολοένα και περισσότερα μέτρα λιτότητας, με τα οποία, θέλοντας να φτωχοποιήσουν όλους αυτούς της μεσαίας τάξης που δεν χαμπαριάζουν με τίποτα, εξοντώνουν τους πρώην φτωχούς, νυν άπορους. Και τους πετάνε ύστερα στον κάλαθο, τους μαζεύουν σε στρατόπεδα ή σε άσυλα σωρηδόν, για να μη φαίνονται στην πόλη και χαλάνε την ψυχολογία των βατράχων που βρίσκονται στο προστάδιο του βρασμού.

Αυτή είναι η τακτική. Όποιος πέφτει κάτω, θάβεται στα γρήγορα και οι υπόλοιποι συνεχίζουμε να ζούμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα, μιας και δεν βλέπουμε πτώματα.

Μου φυγε κάθε ελπίδα ανατροπής μετά από αυτή την τριήμερη επίσκεψή μου στην ελληνική πρωτεύουσα. Τέτοια σούπα, τόσο αλλοτριωμένο, συμβιβασμένο, σκλαβωμένο στο ευρώ του κόσμο δεν περίμενα πως θα δω. Βρίσκουν και τα κάνουν λοιπόν οι καταπιεστές. Αφού ο καθένας χαίρεται όσο δεν του χουν πάρει τα πάντα, θα τα πάρουν όλα απ’ όλους.

Καλύτερα που δεν θα μπορέσει να πάρει τίποτα μυρωδιά η Μέρκελ από αυτή την κοινωνία. Μπορεί να ματώνει η καρδούλα της άμα σκέφτεται τους Έλληνες αλλά άμα τους δει κιόλας, θα διψάσει για ακόμα περισσότερο αίμα και μάλιστα αμέσως.

ΥΓ

Αν πήγαινε δε και στο κέντρο ή στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης, δεν σας λέω τίποτα. Μάλλον θα ειδοποιούσε την Βέρμαχτ να μας βομβαρδίσει.

Be Sociable, Share!

5 thoughts on “Ταξίδι στην Αθήνα

  1. Το κείμενο μυρίζει απογοήτευση, παράδοση… Παρόμοια κατάσταση βιώνουμε κι εμείς εδώ στον Βόλο. Πολλές καφετέριες και τσιπουράδικα στην παραλία και στο κέντρο είναι τα βράδια γεμάτα. Όμως αν πάς λίγο παραπέρα, η κίνηση έχει πέσει κατακόρυφα. Κι έπειτα ας μην ξεχνάμε είμαστε διαφορετικός λαός εμείς, δεν είμαστε γερμανοί, βόριοι. Ο θεσμός της οικογένειας είναι ακόμα ισχυρός, ο συνταξιούχος γονιός βοηθάει με το υστέρημά του τα παιδιά και τα εγγόνια του.
    Επειτα για να ξεκολλήσει κανείς και να βγει στους δρόμους, χρειάζεται ένα όραμα κατι που θα παίξει το ρόλο του καταλύτη. Κι όσο βλέπει την αριστερά να πελαγοδρομεί, να γίνονται 3 πορείες στην ίδια πόλη για τον ίδιο σκοπό κ.λπ. παρά την κρισιμότητα της κατάστασης, αν δεν απογοητευτεί ακόμη μια φορά, θα καθίσει στην πάντα και θα περιμένει.

  2. συμφωνώ Γιάννη αλλά υπάρχουν όπως είδες και οι άλλοι άνθρωποι που συνάντησες στις περιοχές λίγοι βέβαια συγκριτικά που σκέφτονται και ελπίζω να ενεργούν και διαφορετικά ίσως είναι η δύναμη της συνήθειας αν κάνεις κάτι για πολύ καιρό χωρίς να σκέφτεσαι να για ποιο λόγο το κάνεις και ποια είναι η σημασία του για εσένα το θεωρείς δικό σου και γίνεσαι ο ίδιος η χαζή συνήθεια σου να πίνεις καφέ και να σχολιάζεις την χαζοπραγματικότητα που προσφέρεται από το καθεστωτικά μέσα. Είχα και εγώ να κατέβω και να γυρίσω στο κέντρο μου είχε αποτυπωθεί στο μυαλό η εικόνα για ένα κέντρο σε εμπόλεμη κατάσταση εμένα μου φάνηκε ίδιο ακριβώς όπως ήταν πριν 10 – 15 χρόνια το μόνο που είχε αλλάξει ήμουν εγώ.

  3. Πολλές φορές από τα καλά πράγματα που ίσως κάνουμε επωφελούνται και οι «βάτραχοι».

    «Έρωτας και εξέγερση» σύνθημα που το διαβάζεις σε τοίχο της παραλίας της Θεσσαλονίκης.

    Κι ένα νέο: δύο κεντρικά σχολεία της Θεσσαλονίκης είναι εδώ και λίγες μέρες υπό κατάληψη. Το 2ο Γυμνάσιο-Λύκειο και το Πειραματικό. Ίσως να είναι κι άλλα.

  4. Η Αθήνα τα έχει όλα μέσα της. Προσωπικά βλέπω καθημερινά ανθρώπους να ψάχνουν τα σκουπίδια μας και να παίρνουν για φαγητό, για πούλημα και ό,τι άλλο. Φυσικά και ξέρω και ανθρώπους -είμαι κι εγώ μία από αυτούς- που έχουν ακόμα δουλειά και μισθό και που βγαίνουν για φαγητό και καφέ. Όλα συμβαίνουν ταυτοχρόνως. Το θέμα νομίζω ότι είναι να μην θεωρεί κανείς ότι όλα αυτά δεν τον αφορούν, ότι είναι εξασφαλισμένος, ότι “εγώ είμαι ικανός/εργατικός/έξυπνος/κλπ, γι΄αυτό έχω δουλειά, ενώ οι άλλοι είναι άχρηστοι/βρωμιάριδες/ξένοι/ηλίθιοι/κλπ.” Εγώ εντοπίζω το πρόβλημα στον τρόπο που σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, και όχι στο αν βρισκόμαστε με φίλους μας να πιούμε ένα τσίπουρο. Δεν ξέρω. Μπορεί να κάνω λάθος :)

  5. Αυστηρή κριτική προς τους κατοίκους των πόλεων, όμως με τη βόλτα στην Πλάκα, στα Εξάρχεια , στο Πασαλιμάνι ή την παραλία της Θεσσαλονίκης παίρνει ανάσα ο νους και η ψυχή. Κι όσο για εκείνους που μπαινοβγαίνουν στα καταστήματα του κέντρου, σκεφτείτε ότι στα εκατομμύρια των κατοίκων της πρωτεύουσας υπάρχουν ακόμα μερικές χιλιάδες που διαθέτουν χρήματα και μπορούν να τα ξοδεύουν. Το θέμα και το ζητούμενο είναι άλλο, αυτό που αναφέρετε στις πρόσφατες αναρτήσεις για συνάντηση και συντονισμό όλων όσων θέλουν πραγματικά να αγωνιστούν και να αντισταθούν στη λαίλαπα που καίει τον τόπο μας και τις ζωές μας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>