Άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε 2

Τον τελευταίο καιρό κάνω ένα πείραμα. Έβαλα σπόρους μπρόκολου σε μια γλάστρα και ίδιους σπόρους σε μια πρασιά στο χωράφι. Τους πότιζα κάθε μέρα και παρατηρούσα την εξέλιξη.

Οι σπόροι εντός της γλάστρας, φύτρωσαν και αμέσως άρχισαν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, λόγω πυκνοκατοίκησης. Έκαναν ψηλό και λιγνό βλαστό πριν ακόμα βγάλουν το τρίτο φύλλο. Γίνανε ψηλοί και αδύναμοι μέχρι το σημείο που οι περισσότεροι εξ αυτών λύγισαν, διπλώθηκαν και άρχισαν να σέρνονται και να ακουμπούν στο χώμα της γλάστρας. Ένα δυο φυτά επέζησαν, συνέχισαν να στέκουν ψηλά και άρχισαν να αναπτύσσουν φυλλαράκι, κι αυτά όμως είναι ασθενικά λόγω της πρόωρης προσπάθειας να πάρουν μπόι και να ξεχωρίσουν από τα άλλα.

Οι σπόροι που έβαλα στο χωράφι, αναπτύσσονται κανονικά και όλα τα φυτά φαίνονται ότι έχουν προοπτική.

 

Ακριβώς έτσι γίνεται εδώ και μερικές δεκαετίες και με τους ανθρώπους. Οι σύγχρονοι γονείς μεγαλώνουν παιδιά μέσα σε ένα ανταγωνιστικό συστημικό περιβάλλον σχολείων και πανεπιστημίων, τα εφοδιάζουν με μοναδικό όραμα να πάρουν πτυχία και μεταπτυχιακά για να αποκτήσουν μια καλή θέση ενοικίασης του εαυτού τους είτε σε πολυεθνική είτε στο δημόσιο και να βγάζουν εύκολα και ξεκούραστα φράγκα. Μόνη προοπτική και μόνο ζητούμενο το χρήμα και μάλιστα το όσο γίνεται πιο πολύ και πιο άκοπα.

Τα παιδιά ανταγωνιζόμενα αποκτούν ύψος αλλά όχι ρίζες, τα περισσότερα κλατάρουν στην πορεία και τα υπόλοιπα έχουν γίνει πειθήνια γρανάζια ενός συστήματος που απομυζεί τις ζωές τους, δίχως να έχουν άλλην προοπτική και άλλον τρόπο επιβίωσης αφού ούτε ριζικό σύστημα ανέπτυξαν όταν έπρεπε ούτε μαθήματα ιδανικών της ζωής έλαβαν από το σπίτι ή το σχολείο τους.

 

Και καταλήξαμε στο σήμερα. Με ανθρώπους που όταν τους κόβεις το χρήμα είναι σαν υπολογιστές που τους κόβεις την παροχή ενέργειας. Με ανθρώπους άβουλους που έχουν ως καθημερινή ασχολία να κυκλοφορούν το χρήμα, ανθρώπους αδύναμους να αντιδράσουν, ανήξερους να παράξουν, ανήμπορους ακόμα και να εξαγοράσουν τη ζωή, όπως έμαθαν να κάνουν, λόγω έλλειψης του κινητήριου μοχλού, του χρήματος.

 

Αλλού είναι η ζωή φίλοι και φίλες. Η ζωή υπάρχει μόνο όπως την ορίζει η Φύση. Διότι ο άνθρωπος είναι πλάσμα της Φύσης. Αλλά μέσα στην πληθώρα των ύβρεων που διαπράττει τόλμησε να ορίσει ακόμα και τη ζωή αλλιώς. Και έφυγε από τη Φύση. Μπήκε σε ένα σύμπαν παράλληλο, σε μια φούσκα, όρισε άλλα ιδανικά, σνομπάρισε τα πρωταρχικά και αρχέγονα και τώρα το πληρώνει. Και θα το πληρώσουν ακόμα πιο ακριβά οι επόμενες γενιές. Όσες καταφέρουν να υπάρξουν.

 

Αυτό τον καιρό νιώθω σαν ινδιάνος που βρίσκεται σε πόλεμο με τα χλωμά πρόσωπα που απειλούν τη γη του. Και το κακό είναι είναι Αύγουστος κι έρχονται όλοι αυτοί οι «ανυποψίαστοι» αστοί στο χωριό και σε όποια κουβέντα κάνουμε, τσακωνόμαστε. Διότι η νοοτροπία του ότι όλα είναι δεδομένα αρκεί να έχεις το χρήμα να τα αγοράσεις, είναι εμποτισμένη στο είναι τους. Και η αδυναμία κατανόησης των συνεπειών της κάθε απλής τους κίνησης. Και το ότι καταναλώνουν ολοένα και περισσότερη ενέργεια απειλώντας το φυσικό μου περιβάλλον με βιομηχανικές ΑΠΕ, ή το ότι αδιαφορούν για τα πάντα διότι έτσι έμαθαν στην αστική ατομική κοινωνία που ζουν, προσωπικά με εξοργίζει. Και ο Αύγουστος που φέρνει τις εμπόλεμες παρατάξεις σώμα με σώμα, ακόμα αργεί να φύγει. Εμείς εδώ ζούμε το τέλος του καλοκαιριού κι εκείνοι την αρχή του. Από Αύγουστο χειμώνα λέγανε οι παλιοί, μπρόκολα και κουνουπίδια φυτέψαμε ήδη, ενώ οι τωρινοί αστοί λένε ακόμα καλές διακοπές και σε δέκα μέρες θα λένε καλό χειμώνα. Πώς να συνεννοηθείς;

Be Sociable, Share!

5 thoughts on “Άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε 2

  1. έχεις δοκιμάσει να βγάλεις φυτό εσωτερικού χώρου έξω στο φως της μέρας?
    Το κανα γω μια φορά. Μου χανε φέρει ένα τέτοιο και το βγαλα εξω μαζί με τ’ αλλα γιατί το λυπόμουνα. Μέσα σε μερικές μέρες είχε πεθάνει. Διαφορετικές κατηγορίες που αναπτύσονται κάτω απο διαφορετικές συνθήκες. Δεν ελπίζω στη συνεννόηση. Μόνο απαιτώ το σεβασμό στη διαφορετικότητά μου, στον τρόπο μου και κυρίως στον τόπο μου.

  2. Γιάννη
    όπως τα λες είναι. Καλό χειμώνα νάχουμε. Όλα το χρήμα φαίνεται να τα διαφεντεύει για μερικούς. Αλλά συχνά χρειάζεται το ελάχιστο για να πούμε αυτό το “όμορφα πράγματα” που ξέρεις πολύ καλά.
    Εδώ δεν βάλαμε ακόμη τα χειμωνικά γιατί αργήσαμε πολύ να βάλουμε τα καλοκαιρινά. Αλλά την άλλη βδομάδα ξεπατώνω φασολιές για να ετοιμάσω το χώρο για μπρόκολα.
    βαρβάρα

  3. Καλησπερα Γιάννη. Διαβασα με ενδιαφερον το κειμενο σου σήμερα και συμφωνω απολυτα. Προ λιγου καιρου διαβασα ενα αρθρο στη σελιδα του BBC που μ’εκανε να σκεφτω πανω σ’αυτα που αναφερεις και συ. Συγκεκριμένα το αρθρο ειχε να κανει με φυτα και γλαστρες. Ενα επιστημονας βοτανικης λοιπον ανακαλυψε οτι τα φυτα που μεγαλωνουν σε γλαστρες ξερουν οτι ουσιαστικα ειναι φυλακισμένα. Οι ριζες καταλαβαινουν τον περιορισμενο χωρο που εχουν και ετσι το φυτο μεγαλωνει μονο οσο του επιτρεπει η γλαστρα. Εκεινο που μου εκανε εντυπωση οπως και στον βοτανολογο ειναι αυτο που ειπε στο τελος: “Τα φυτα στις γλαστρες προσπαθουν να δραπετευσουν”. Ο βοτανολογος αισθανθηκε ενοχες μετα και εβαλε τα φυτα του σε μεγαλυτερες γλαστρες. Το θεμα ειναι οτι μ’εκανε να σκεφτω αυτο που ειπες. Το φυσικο περιβαλλον και η σχεση του με τους ανθρωπους. Ο ανθρωπος που εχει δυστυχως ξεφυγει απο το φυσικο του περιβαλλον, ποτε δεν θα αναπτυχθει στο μεγιστο που μπορει και αυτη μου η παρατηρηση σχετιζετε με τη νοηση, με τον ψυχικο κοσμο του ατομου και οχι με κοινωνικη αναρριχηση και λεφτα. Γι’αυτο και η πλειοψηφια των αστων εκεινων που δεν εχουν προβληματιστει για το τροπο ζωης τους, δινουν την εικονα των λοβοτομημενων, χωρις να θελω να προσβαλλω, αλλα και κεινοι δεν το καταλαβαινουν. Η νοηση του περιβαλλοντος και της ζωης τους σταματα στα ορια της πολης χωρις να καταλαβαινουν την απεραντοσυνη της φυσης, τις απλετες δυνατοτητες του φυσικου τροπου ζωής. Καποιος θα πει, για πηγαινε σε χωριο, ή στην ερημια να μεινεις ανεξαρτητος, ποσο ιδρωτα θα χυσεις για να ζήσεις. Αλλα ολα τα ζωντανα της πλασης, που δεν ξερουν τι θα πει χρημα, βγαζοντας λοιπον εκτος αυτον τον διαβρωτικο παραγοντα, τι θα προτιμουσαν; Την ελευθερια τους στη φυση να κυνηγανε καθε μερα με ιδρωτα το φαι τους, ή την φυλακη του κλουβιου με το σιγουρο ανιδρωτο φαι; Και αφου δεν μπορουν να μας απαντησουν σε γλωσσα που δεν καταλαβαινουμε, ας ανοιξουμε καποια πορτουλα καποιου κλουβιου, για να δουμε τι θα κανουν…

  4. Γιάννη,
    πολλές φορές ταυτίζομαι με αυτά που γράφεις. Ζω στο Πήλιο και παρατηρώ εδώ και χρόνια αυτή τη νοοτροπία των “ανυποψίαστων αστών” που έρχονται στη φύση. Δεν είναι, βέβαια, όλοι το ίδιο, υπάρχουν όμως κάποιοι που έχουν μια νεοπλουτίστικη αυθάδεια και έπαρση, εγώ τους έχω ονομάσει “καταναλωτές τοπίων”…

  5. Είμαι κι εγώ ένα φυτό εσωτερικού χώρου, που μόλις γύρισα από διακοπές στην άδεια (?) αθήνα και έχω ακόμα λίγες μέρες άδεια, οπότε μπορώ να ζω στο σπίτι μου και όχι στο γραφείο. Γράφω τώρα γιατί με προβληματίζει αυτή η “πάλη” αστικού-επιστροφής στη φύση. Συμπαθώ πολύ τα όσα λέγονται στο μπλογκ και τον τρόπο ζωής που έχει επιλέξει ο οικοδεσπότης-τον οποίο παρακολουθώ συγγραφικά, όμως προβληματίζομαι. Τίποτα από αυτά που ζούμε δε θα ήταν ίδιο αν δεν υπήρχε η αστικοποίηση και όλα τα κακά που συνεπάγεται. Ακόμη και αυτό το μέσο που τώρα χρησιμοποιώ, το αστικό lifestyle-άλλοθι και πηγή έμπνευσης των ινδιάνων σε όποιο χωριό κι αν ζουν διά της αναίρεσής του, η ροκ μουσική, το τζιν και πολλά άλλα. Δυστυχώς όσο βολικό κι αν είναι, δεν υπάρχουν αξιώματα που να παράγουν την αλήθεια universally, γιατί απλά η αλήθεια δεν είναι μία. Και αν κάποιος ήξερε να μου πει τι είναι ζωή θα παραδεχόμουν ότι άλλο είναι αυτό που ζω…
    Με εκτίμηση,
    Ένα όχι και τόσο χλωμό, μάλλον λίγο μαυρισμένο (για πόσο;) πρόσωπο

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>