Θα πάω εκεί

Τον Γιάννη Λαπατά τον γνώρισα το 2009. Ήταν καλοκαίρι, λίγο μετά την έκδοση του βιβλίου μου Η δεξιά τσέπη του ράσου, τη θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη φορά που μιλήσαμε, καθόμουν πρωί στο καφέ Ρόδι στη Χίο με φίλους και με πήρε τηλέφωνο, μου συστήθηκε, μου είπε αμέσως πόσο τον άγγιξε η ιστορία του Βικέντιου και της Σίσσυς, και μου ζήτησε την άδεια να το κάνει ταινία.
Πρωτάρης σε όλα τα περί τέχνης εγώ τότε, εκστασιάστηκα, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, δεν μπορούσε το μυαλό μου να συλλάβει τι σημαίνει όλο αυτό, αλλά ενστικτωδώς χάρηκα πολύ που το βιβλίο μου ενέπνευσε έναν άνθρωπο και θέλησε να το πάει παρακάτω, να το μετουσιώσει, και του είπα, όπως κάνω πάντα έκτοτε σε ανάλογες περιπτώσεις, αμέσως ναι, και ότι είναι τιμή μου η πρότασή του.
Από τότε πέρασαν 8 γεμάτα χρόνια υπομονετικής και διαρκούς αναζήτησης από τον ίδιον και τους συνεργάτες του των όρων που θα επέτρεπαν να γίνει πράξη το όνειρο.
Μέχρι που έφτασε σήμερα η στιγμή να ζω μαζί του τα γυρίσματα της ταινίας του, να χαίρομαι με τις εξαιρετικές επιλογές του όσον αφορά στους ηθοποιούς, που ενσαρκώνουν τους ήρωές μου, να ριγώ βλέποντας τις σκηνές και ακούγοντας τα λόγια τους.
Από τους ηθοποιούς γνώρισα τον Θοδωρή Αντωνιάδη, που υποδύεται τον πολύ απαιτητικό ρόλο του πρωταγωνιστή Βικέντιου, έναν άνθρωπο γλυκό και γαλήνιο, και ένιωσα αμέσως ότι είναι η πλέον επιτυχής επιλογή για τον ρόλο αυτόν, αφού η μορφή του ως καλόγερος, ο τρόπος που εκφέρει τον λόγο αλλά και η κίνησή του στον χώρο με συγκίνησαν. Γνώρισα επίσης τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση στον ρόλο του Μάρκου, που όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο ξέρει δίχως άλλες κουβέντες ότι δεν μπορούσε να υπάρχει άλλος ηθοποιός για να τον ενσαρκώσει, γνώρισα την Ντίνα Μιχαηλίδου στον ρόλο μιας πιστής χριστιανής που επισκέπτεται το μοναστήρι και ήταν καταπληκτική, γνώρισα τέλος και την Μαλού, στον ρόλο της πρωταγωνίστριας Σίσσυς, ένα πλάσμα πανέμορφο και πανέξυπνο, που με συγκίνησε πολύ με την ανταπόκρισή του στις απαιτήσεις του ρόλου μέσω της φροντίδας φυσικά του εκπαιδευτή του Γιάννη Απόκοτου.
Όλες αυτές τις μέρες, όταν φεύγαμε, νύχτα πια, από τα γυρίσματα ο Γιάννης Λαπατάς, εξαντλημένος από την γλυκιά κούραση της ολοήμερης δημιουργίας, οδηγούσε σαν αφημένος επάνω στο τιμόνι και τραγουδούσε Τσιτσάνη: Θα πάω εκεί στην αραπιά, που μ’ εχουνε μιλήσει, για μια τσιγγάνα μάγισσα τα μάγια να μου λύσει.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές.

https://www.youtube.com/watch?v=yE6Fo91qNgs

Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.
Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.
Be Sociable, Share!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>