Αδερφοφάδες Κυριακές

Παρόλο που περάσαμε όλη την ημέρα μας στο κτήμα στην Περαία, συζητώντας για εξοικονόμηση φυσικών πόρων, για συνεργατικά εγχειρήματα, για κινήματα αντίστασης στην ανάπτυξη της καταστροφής, για τέχνη και άλλα τέτοια στοιχεία μετακαταναλωτικής εποχής, επιστρέφοντας το βραδάκι ζήσαμε στο πετσί μας όλο το ντελίριο της καταναλωτικής Κυριακής χθες στη Θεσσαλονίκη. Η κίνηση περιπατητών και οχημάτων τρομακτική στο κέντρο. Ψώνια, φεστιβάλ, καφέ, ποτό, μποτιλιάρισμα, βόλτες. Έτσι, για να κυκλοφορούν τα κουπόνια του χρήματος μέσω μετρητών και καρτών, ζωντανή η πόλη, ωραία η ατμόσφαιρα, δεν λέω, αν δεν ήσουν κολλημένος σε κάποια ουρά.
Η μεγάλη δικαίωση του δντ και της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας πραγματικότητας. Η κατανάλωση βοηθά την οικονομία. Το απόλυτο δόγμα της αυτοχειρίας της ανθρωπότητας, που κατάφερε να πείσει τον εαυτό της ότι το να καταναλώνει τη σάρκα της, είναι πρόοδος, ανάπτυξη, πολιτισμός και ελπίδα. Μέσα σε λίγα χρόνια γίνανε όλα αυτά. Κάποτε, όχι πολύ παλιά, μιλούσαμε ακόμη για αποταμίευση και άλλα τέτοια ιδανικά του χρηματοοικονομικού συστήματος της εποχής εκείνης του ρομαντικού διπολισμού ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον υπαρκτό σοσιαλισμό, εποχή που πάλι την κυβερνούσε όμως η απρονοησία για το οικοσύστημα, αφού ο ένας προσδοκούσε την καταστροφική ανάπτυξη στο όνομα των αγορών και ο άλλος δήθεν στο όνομα των λαών. Απεδείχθη ότι όλα τελικά ήταν ο ίδιος δρόμος. Έτσι έμεινε μόνος του ο ένας αδερφός, ο καπιταλισμός. Τον έφαγε τον άλλον, τον κατάπιε τον δίδυμό του και γίνανε μαζί το τέρας που λέγεται νεοφιλελευθερισμός. Ένα τέρας που καλπάζει τώρα ανεξέλεγκτο, ακόμη και τις Κυριακές, προς το τέλος του κι αυτό. Διότι θα μετεξελιχθεί σίγουρα σε κάτι άλλο προτού απομυζήσει τον πλανήτη εντελώς. Επειδή έχει προέλθει από αδελφοφάδες θα βγάλει οπωσδήποτε την τελική μορφή του τέρατος από μέσα του.
Είναι άλλωστε ολοφάνερο ότι ο νεοφιλελευθερισμός, που αποτελεί συνώνυμο της απρονοησίας, οδηγεί ολοταχώς και απολύτως στοχευμένα σε έναν υπαρκτό καπιταλιστικό νεοσοσιαλισμό, όπου τον ρόλο του κράτους-πατερούλη (θα) έχουν αναλάβει οι Αγορές, δηλαδή οι κάποιες λίγες πολυεθνικές που ροκανίζουν με την λεγόμενη ανάπτυξη και τον γιγαντισμό όλους τους φυσικούς πόρους του πλανήτη, παρέχοντας κουπόνια ηλεκτρονικού χρήματος στους ομογενοποιημένους κατ’ εμφάνιση και συνείδηση καταναλωτές – εργάτες τους, ώστε αυτοί να τα ανταλλάσσουν μεταξύ τους μέσω των τραπεζών και να διαβιούν όλοι πανομοιότυπα και ήσυχα, φυλασσόμενοι, τον βίο τους σαν σε καθεστώς μιας νέας – παλαιάς κοπής.
Το παιχνίδι αυτής της μετάλλαξης των πολιτικών και των καθεστώτων, που είχαν και έχουν κοινό παρονομαστή την απομύζηση και μόλυνση του οικοσυστήματος με ολοένα και μεγαλύτερους ρυθμούς, θα λήξει ίσως με εξόντωση από κάποια απλή γρίπη των καταναλωτών ή με κανιβαλισμό μεταξύ τους όταν θα έχουν μείνει μόνοι τους ως είδος έμβιο επί της γης.
Λίγο πριν το τέλος μπορεί να προσπαθήσει να επανεκκινηθεί το σύστημα με πόλεμο, είναι όμως αδιέξοδος κι ο πόλεμος ως “λύση”, αφού έχει γίνει πλέον ορατό το τρομακτικό ενδεχόμενο της ολικής καταστροφής με τόσα υπερόπλα, και έτσι αντί επανεκκίνησης ο πόλεμος ίσως σημάνει λήξη. Γι’ αυτό τον αποφεύγουν ακόμη όλοι οι συστημικοί κυβερνήτες, όχι επειδή είναι εκ της φύσης τους πασιφιστές.
Be Sociable, Share!

3 thoughts on “Αδερφοφάδες Κυριακές

  1. “….στους ομογενοποιημένους κατ’ εμφάνιση και συνείδηση καταναλωτές – εργάτες τους …”
    Η ομογενοποίηση εμφάνισης και συνείδησης (αναπόφευκτη η εξάρτιση τους) είναι ο καλύτερος τρόπος εξ-ουδετέρωσης …. σε σημείο που μερικοί έχουν αναδείξει σε υπέρτατη αρετή το ουδέτερο …
    ‘Περπατημένο’ το σύστημα, ξέρει πως να πετά μπανανόφλουδες κι εμείς να τις πατάμε, να γλυστράμε και είμαστε χαρούμενοι που πονέσαμε…
    Ο Aldus Huxley θα ξανάγραφε, ή θα διατύπωνε επί το ορθότερο, τον “Θαυμαστό, Καινούργιο Κόσμο” του… αν ζούσε.

  2. Ανεβαίνεις στη μηχανή μ ένα χαμόγελο. Πάντα χαμογελάω όταν ανεβαίνω, όποιος κι αν είναι ο προορισμός. Τώρα πολύ περισσότερο, είχα καιρό μαθές να κάνω μια μακρινή βόλτα. Συν ότι θα συναντούσα ανθρώπους, που χαμογελούσα στη σκέψη ότι υπάρχουν.

    Η επιστροφή -όλες οι επιστροφές ;έτσι ή αλλιώς, ένα κόμπο μου φέρνουν στο λαιμό, άλλο θέμα τούτο- εφιάλτης. Μια και έχω το συνήθειο να χάνομαι (μερικές φορές επίτηδες) το τζι πι ες του τηλεφώνου έχει γίνει κομάτι της μηχανής.
    Αποφασίζω να περάσω μέσα από τη Σαλονίκη,
    Κυριακή, ήταν όμορφες, θυμάμαι, οι Κυριακές στη Σαλονίκη.
    Ξέχασα ότι κάποιοι ακόμη κι αυτές αποφασίσαν να μας τις κλέψουν.
    Κι εμείς σε αντίποινα, το αφομοιώσαμε και προσπαθούμε να μας αρέσει κι από πάνω.
    Μια ακίνητη αρμάδα αυτοκινήτων, όσο έφτανε το μάτι. Τόσο κολλημένα μεταξύ τους που ακόμη και καμικάζι ντελιβαράδες δύσκολα την ντριπλάρανε. Πόσω μάλλον η αφεντιά μου που είχα να κουμαντάρω πιο βαρύ αλογάκι.
    Τι διασκέδαση κι αυτή, κατακόκκινοι μέσα στη λαμαρίνα και να περιμένουν, να περιμένουν, να περιμένουν τι; Τα θέλει ο αυτός μας λέω καμιά φορά τα ζητάει.
    Μ έπιασα να σκέφτομαι, τι όμορφα θα ήταν να παρατούσαν όλοι τ αυτοκίνητα εκεί κατα μεσής, να βγαίνανε και να κατηφορίζαν στη θάλασσα να στήσουν μια Κυριακή χαρούμενη, μια Κυριακή αδερφέ. Κι ας τ αφήναν εκεί και τη Δευτέρα και την Τρίτη και και και. Θα στραγγαλίαζαν ολη την επιχείρηση καταναλωτισμός. Μόνο που, τελικά, εκεί μέσα φυλακισμένοι στα σίδερα των αυτοκινήτων τους, ήταν οι καταναλωτές και δε νομίζω να επιζητούν κάτι τέτοιο.

    Ξύπνησα άσχημα, το τηλέφωνο είχε μείνει από μπαταρία κι εγώ φυλακισμένος σε μια άθλια Κυριακή, μιας κάποτε όμορφης πόλης. Όμορφη και πόλη θα πεις. Ναι, ήταν από τις λίγες που μ αρέσαν. Για δικούς μου λόγους.
    Ξόδεψα (κατανάλωσα καλύτερα, μ άρεσε αυτό που είπες) κατανάλωσα βενζίνη, αλλά και διάθεση πολλή, πιο ακριή αυτή από τη βενζίνη, θα το ξέρεις, χώρια οι ώρες, εντάξει αυτές τις διέθετα.
    Όταν βγήκα στην εθνική, έβγαλα το κράνος κι άφησα την τσουχτερή υγρασία να φωνάξει το χαμένο χαμόγελό μου πίσω. Όχι για πολύ, κάτι μπάτσοι που με είδαν και μέτρησαν αν αξίζει τον κόπο να κυνηγηθούμε με επανέφεραν στα πλαίσια, τα νόμιμα.

    Γιατί φίλε να μη κάναμε θέμα εκεί στην αυλή της γλυκειάς Ναυσικάς και του τόσου συντροφικού Χρήστου, πως, εκτός από την αναχώρηση, θα πρέπει να αντιδράσουμε, στις κλοπές ακόμη και των Κυριακών μας; Το ανάφερε μια κοπελιά, το περάσαμε αβρόχοις ποσί.
    Έτσι κι αλλιώς θεματολογία (καλώς ίσως, κακώς από την άλλη) δεν υπήρχε.
    Και μεταξύ μας, εκείνη εκεί η ερώτηση και ήταν και η πρώτη, για τη σακούλα με τις γατοτροφές, μάλλον έκλεισε τον κύκλο της συζήτησης. Αναρωτιέμαι κατάλαβες άραγε τι ήθελε να ρωτήσει, ή μάλλον τι απαντήσεις περίμενε; Νάναι καλά η γυναίκα, αλλά τουλάχιστον εμένα με αποπροσανατόλισε τελείως και δε θέλω και πολύ να χάσω τον προσανατολισμό μου, όπως πια θα ξέρεις.
    Ευτυχώς είχα προφτάσει να σ ακούσω και χάρηκα, γιατί είχα ένα θέμα, πάντα έχω ένα θέμα μέχρι να δω τον άλλον στα μάτια. Πλέον, αλήθεια σου λέω, είσαι από αυτούς, που χαίρομαι να ξέρω ότι κάπου υπάρχουν.

    Με τα πολλά θα ξεχάσω, όπως ξέχασα να πάρω και σπαραγγόσπορους, να προτείνω.
    Στην επόμενη μάζωξη, ας μπαίνει κάποιο θέμα.
    Για προχωρημένους καλλιεργητές, ας πούμε, πως καλλιεργείς ετούτο ή το άλλο, πως κοπανάς τον μπάτσο που δεν ήξερες ότι κρύβει μέσα του ο τάδε, να μην είναι εφ όλης της ύλης και στο φλου, γιατί είναι τεράστια η ύλη και δεν καλύπτεται όση καλή διάθεση και παρέα να υπάρχει.
    Α ναι. Το κυριότερο. Μια θεματική μέρα για αυτούς που θέλουν, ή ψάχνουν πως να ξεκινήσουν κάτι τέτοιο. Σα και μένα δηλαδή, που είμαι παντελώς άσχετος και μπορεί καλύτερα να ήταν που ξέχασα τους σπαραγγόσπορους, μάλλον θα τους δολοφονούσα.

    Νάσαι καλά.

    • Φίλε δε σε ξέρω, δε ξέρω τι αξίζει αυτό που σου γράφω, όπως δε ξέρω τους περισσότερους εδώ μέσα, όμως να ξέρεις ότι όταν θέλω να σκάσει ένα χαμόγελο στα χείλη μου πάντα εδώ αναζητώ καταφύγιο. Ελπίζω μιά μέρα να ανταμώσουμε όλοι μαζί και το χαμόγελο να γίνει γέλιο.Μέχρι τότε αρκεί τουλάχιστον που ξέρω ότι τελικά δεν είμαι μόνος.

      Να’στε καλά όλοι και να μην πετάξουμε τη ζωή μας στα σκυλιά…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>