Πρωινό Κυριακής

Κάθε φορά που τελειώνουμε τις συναντήσεις μας στα λογοτεχνικά εργαστήρια εδώ στη Θεσσαλονίκη αισθάνομαι υπέροχα. Αυτό συνέβαινε και πέρσι στη Χίο, όπου συμβαίνει ακόμη, έστω και από μακριά. Η ειλικρινής διάθεση και η από καρδιάς συμμετοχή και επικοινωνία των μελών των ομάδων είναι για μένα τιμή και χαρά μεγάλη. Καθώς και το ότι όλη την εβδομάδα ζω μέσω της γραφής τους, ανάμεσα στα συναισθήματα και τις σκέψεις τους.
Από το 1997, που ασχολούμαι αποκλειστικά με το γράψιμο, έρευνα, μελέτη, έκδοση περιοδικού στην αρχή και κατόπιν με τη λογοτεχνία, έχουν περάσει ακριβώς 20 χρόνια. Από αυτά, τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου τα πέρασα απομονωμένος σχεδόν μέσα σε μια βιβλιοθήκη και σε ένα κτήμα, αφοσιωμένος σε ιδέες και ιδεολογήματα, σε αλήθειες κάθε φορά καινούριες, που πάντα πίστευα μοναδικές, στον εαυτό μου και στον δικό μου τον θεό που έψαχνα για να τον βρω μέσα μου αλλά και γύρω. Έγραφα όμως λογοτεχνία μπας και θεραπευτώ, και αγαπήσω τους ανθρώπους και εμένα τον ίδιο στο τέλος.
Από πέρσι λοιπόν, με αφορμή έναν κύκλο προσωπικό που έκλεισε, αλλά και μια φευγαλέα όμορφη ψυχή που ήρθε κοντά μου και μου έδειξε με τον τρόπο της απ’ την αρχή τον κόσμο των ανθρώπων και το μέσα μου, βγήκα πάλι δειλά – δειλά αλλά αποφασιστικά στην κοινωνία, σαν τον Κωσταντή στο Ήλιος με δόντια που βγήκε από το Φρούριο, και άρχισα να νιώθω την ευτυχία που περικλείει το γενναιόδωρο δόσιμο, η ειλικρινής ανθρώπινη επαφή και το περίσσευμα ψυχής, θυμήθηκα δε ξανά και τα λόγια ενός παλαιού φίλου μου, πρώην μοναχού και ασκητή, ο οποίος είχε κάνει και αυτός 15 χρόνια απομόνωση στο μοναστήρι και στο βουνό, αλλά επανήλθε στα εγκόσμια λίγο προτού αναχωρήσω τότε εγώ, τον είχα δει σε ένα μπαρ μια νύχτα και κλάψαμε μαζί αγκαλιά, αυτός για τη χαμένη του ζωή ως την επάνοδό του κι εγώ για την αναχώρησή μου που ήταν πια αναπόφευκτη και είχε αρχίσει ήδη, παρόλο που τον άκουσα, δεν μπόρεσα να κάνω πίσω πια και έγινα ουσιαστικά καλόγερος κι εγώ στης κοινωνίας την άκρη.
Θυμήθηκα λοιπόν τώρα ξανά τα λόγια του, τα οποία έβαλα φυσικά και στο στόμα του ήρωά μου, του Μιχάλη, στο πιο θεραπευτικό για μένα βιβλίο μου, το Όλα για καλό, αυτό που νομίζω ότι με έγειανε πραγματικά, μαζί με την ψυχή που πέρασε από δίπλα μου και μου το ενέπνευσε και της το έχω αφιερωμένο στα κρυφά.
Τα είδα σήμερα πάλι τα λόγια αυτά, να τα αναπαράγει μια αναγνώστρια στην απόκρισή της για το βιβλίο αυτό. Έγραψε λοιπόν ανάμεσα στα άλλα:
“Το γνωστό αγαπημένο στυλ του Μακριδάκη…. Ξεχωρίζει η φράση: Δεκαπέντε χρόνια έψαχνα τον τρόπο να επικοινωνήσω με τον Θεό, αλλά τελικα κατάλαβα ότι το μόνο που αξίζει στη ζωή είναι να επικοινωνείς με τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι ο Θεός.”

Be Sociable, Share!

One thought on “Πρωινό Κυριακής

  1. Απέραντη ευγνωμοσύνη σε θεούς κι ανθρώπους που είναι η αφορμή να γράφεις για να σε διαβάζουμε.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>